บทที่ 621 อ๋องคังโดนกระทำ

กว่าอ๋องคังจะคลานออกมาจากรถม้าจนได้ แต่ในเวลานี้ กลับมีกระสอบถุงหนึ่งหล่นลงมา

"ใคร?"

อ๋องคังขวัญหายไปหมด

จากนั้นก็ถูกคนใช้ไม้ต่อยตีอย่างแรง

อ๋องคังดิ้นรนออกจากกระสอบไปด้วย พร้อมพูดขู่ว่า"สมควรตายจริงๆ พวกเจ้ารู้หรือเปล่าว่าข้าเป็นใคร?กล้ามากระทำเช่นนี้ต่อข้า?"

จากนั้น พอเสียงของอ๋องคังจบสิ้น

ตามด้วยเสียง"ปัง" ศีรษะของอ๋องคังก็โดนตีอีกทีหนึ่ง

จากนั้น ในทางที่ถูกทำความสะอาดตั้งนานแล้วนั้น ก็ยิ่งสงบ

"ทำยังไงดี?เผลอไปโดนศีรษะ"มีคนถาม

"......ทำตามแผนเดิมเถอะ ขอให้ไม่ตายก็พอ"

จากนั้น กระสอบของอ๋องคังก็ถูกยกขึ้น......

อ๋องคังตื่นมาด้วยความเจ็บปวด

ปวดหัว......นอกจากนี้แล้ว เหมือนยัง......

คือใคร?

ใครมากระทำเขา?

ช่างกล้านะ!

ช่างกล้านะจริงๆ!

อ๋องคังโกรธสุดๆ

เพราะในเวลานี้ เขารู้สึกว่ามีมือใหญ่ที่หยาบกร้านคู่หนึ่งกำลังเคลื่อนที่อยู่บนร่างกายของเขา

มือคู่หนึ่งเป็นมือของผู้ชายแน่นอน เขามั่นใจมาก

และเขาสามารถรับรู้ได้ว่าเสื้อบนร่างกายของตัวเองไม่เหลือแม้แต่ชุดหนึ่งแล้ว

ความรู้สึกหวาดกลัวก็ตามมา

แต่บังเอิญว่า เขาถูกปิดตาไว้ มือก็ถูกมัดเอาไว้ แม้กระทั่งตอนนี้หูก็ไม่ได้ยินอะไร

ส่วนปากของเขา ไม่รู้ว่ามีอะไรยัดอยู่ในปาก เหม็นมากและยังมีกลิ่นแปลกด้วย

นับบัดนี้ อ๋องคังสิ้นหวังมาก

แต่เรื่องที่สิ้นหวังมากกว่านี้ยังอยู่ข้างหลัง

เพราะเขา......ไม่เพียงแต่ถูกผู้ชายคนหนึ่งแตะต้องร่างกาย ยังถูก......

อ๋อฃคังสลบไป ไม่รู้ว่าเป็นเพราะโกรธ หรือเป็นเพราะเจ็บ......

ฉีเทียนเห้าที่เป็นผู้กระทำนั้นเมื่อได้ยืนยันสภาพที่น่าสังเวชของอ๋องคังแล้ว ก็แอบขึ้นบนเตียงของเมียตัวเอง

ซ่งฉงปิงพลิกตัวกลับมา ทั้งสองคนสบตากันท่ามกลางความมืด

"ไปทำอะไร?"

ตอนกลางคืน หลังจากที่นางถูกกินกลืนไปหมดแล้ว ก็หลับไปอย่างสนิท

แต่รอนางตื่นมาอีกครั้งหนึ่ง ฉีเทียนเห้าไม่อยู่ข้างๆ

มีอะไรต้องออกไปดึกขนาดนี้หรือ?

"ไม่มีอะไร นอนเถอะ"ฉีเทียนเห้าไม่ได้เตรียมจะเล่าความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ของตัวเองให้ซ่งฉงปิงฟัง

เพราะวิธีของตัวเอง มันรกหูรกตาไปหน่อย

ยังไงก็เพื่อแก้แค้นให้ภรรยา

แน่นอนว่า ภรรยากับอ๋องคังก็ไม่มีความแค้นโดยตรง

แต่ปัญหาคือ ความเหี้ยของอ๋องคังทำให้ภรรยาโกรธ ก็ต้องแก้แค้นให้ภรรยาสิ?

ตาต่อตา ฟันต่อฟันก็เป็นวิธีแก้แค้นที่ดีนะ

ซ่งฉงปิงเห็นว่าฉีเทียนเห้าไม่ได้คิดจะพูดเลย ถึงแม้ยิ่งสงสัยในใจ แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรมาก นอนหลับต่อ

นางเหนื่อยจริงๆ

วันรุ่งขึ้น ตอนที่ซ่งฉงปิงตื่นมา ฉีเทียนเห้าก็ไม่อยู่ตั้งนานแล้ว

ถามเด็กสองคน เด็กสองคนก็บอกว่าไม่ได้เจอฉีเทียนเห้า

เห็นได้ชัดว่า ฉีเทียนเห้าตื่นเช้ากว่าเด็กสองคนอีก

ในที่สุด ซ่งฉงปิงพาเด็กสองคนไป'กินฟรี'ที่ห้องอาหารของจวนอ๋อง พร้อมกับเสด็จแม่และน้องชายซ่งเฮง

หลังจากฉีเทียนเห้ามาแล้ว นางเกือบจะกินกับฉีเทียนเห้าและเด็กสองคนในเรือนเดียวกันทุกวัน ให้ความรู้สึกเป็นครอบครัวสี่คนที่เป็นบ้านแยกต่างหาก

หลังจากกินเสร็จแล้ว ซ่งฉงปิงก็เตรียมจะไปดูที่เหรินยี่ถัง

แต่อานอานอ้าปากแล้ว"ท่านแม่ วันนี้ว่างหรือเปล่าขอรับ?"

ซ่งเฮงก็มองซ่งฉงปิงด้วยตาปริบๆ

ซ่งฉงปิงมองอายอาน แล้วมองซ่งเฮงอีก รู้ว่าซ่งเฮงมีเรื่อง

ดังนั้นเลยมองไปทางซ่งเฮงโดยตรง ถามว่า"เฮงเอ๋อร์มีเรื่องหรือ?"

ซ่งเฮงคิดไม่ถึงว่าซ่งฉงปิงจะเปิดเผยความคิดของตัวเอง หน้าแดงเล็กน้อย แต่ก็ยังได้พูดจุดประสงค์ของตัวเอง"พี่สาว หลังจากช่วงนี้พี่เขยอยู่บ้าน เจ้าก็กลายเป็นยุ่งมาก ข้าและอานอานเล่อเล่อล้วนไม่ได้อยู่กับพี่สาวมานานแล้ว"

อานอานก้มหน้ากินข้าว