บทที่ 630 หากเขาทรยศต่อนาง นางก็จะหย่า

ตอนที่ซ่งฉงปิงปรากฏตัวบนกำแพงของจนจวนอ๋องเซ่อเจิ้ง องครักษ์ในที่มืดรู้สึกหัวโตเลย

องครักษ์สองคนที่อยู่ใกล้กันได้สบตาทีหนึ่ง เห็นถึงความกังวลใจจากตาของฝ่ายตรงข้าม

พระชายามา เรื่องของท่านอ๋องก็......

นับบัดนี้ สายตาของทั้งสองคนล้วนมีความกังวลใจปรากฏ

และในเวลานี้ ซ่งฉงปิงที่กระโดดลงมาจากกำแพงไม่ขยับแล้ว

องครักษ์สองคนยืนตรง กลั้นหายใจ ลางสังหรณ์ที่ไม่ดีตามมา

"ออกมาเถอะ"พูดกับอากาศเปล่าๆอย่างราบเรียบ

ซ่งฉงปิงรู้ตลอดว่าที่มือมีคนอยู่

หากองครักษ์ของจวนอ๋องเซ่อเจิ้งละเลย กลัวความลับข้างในก็รั่วไหลออกไปตั้งนาน ข่าวที่ฉีเทียนเห้ากลับเมืองหลวงคงถูกเปิดเผยออกไปนานเลย

ดังนั้น องครักษ์ของจวนอ๋องเซ่อเจิ้ง เคร่งครัดมาโดยตลอด

องครักษ์สองคนได้ยินเช่นนี้ก็มองหน้ากัน สายตาผลักกันไปมา หมายความว่าให้ฝ่ายตรงข้ามออกไป

แต่พวกเขาล้วนไม่อยาก

ซ่งฉงปิงรอจนค่อนข้างรำคาญ ขมวดคิ้วอย่างเห็นได้ชัด"ยังไง พวกเจ้าสองคนยังจะให้ข้าไปจับพวกเจ้าออกมาหรือ?"

สองคน?

พระชายารู้ยังไงว่าคือสองคน?

หรือว่าพระชายาได้เจอพวกเขา?

ถึงแม้คิดในใจเช่นนี้ แต่ยังไงซ่งฉงปิงก็ไม่กล้ารอให้ซ่งฉงปิงมาจับคนเอง

ถ้าเป็นเช่นนี้ ท่านอ๋องรู้เข้าจะต้องเอาพวกเขาให้น่าดูแน่ๆ

ดังนั้นองครักษ์สองคนเกือบจะปรากฏต่อหน้าซ่งฉงปิงพร้อมกัน ล้วนใส่ชุดสีดำ ชุดแบบนี้ง่ายที่จะซ่อนอยู่ใต้เงา

แต่ถึงแม้องครักษ์มาถึงต่อหน้าซ่งฉงปิงก็ไม่กล้าสบตากับนาง คุกเข่าทำความเคารพโดยตรง"ข้าน้อยกราบทูลพระชายาพ่ะย่ะค่ะ"

หลังจากพูดพร้อมกันเสร็จ ก็ไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ

ซ่งฉงปิงมองทั้งสองคน ขมวดคิ้ว ถามอย่างเย็นชา"ท่านอ๋องของพวกเจ้าล่ะ?"

ซ่งฉงปิงเห็นว่า พอทั้งสองคนได้ยินคำพูดของตัวเองแล้ว ร่างกายก็แข็งตัวอย่างเห็นได้ชัด จากนั้นก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย

"ท่านอ๋อง......ไม่อยู่ในจวน"องครักษ์คนหนึ่งอ้าปาก เห็นได้ชัดว่าคำพูดของเขามีการเว้นวรรคเล็กน้อย

แต่องครักษ์อีกคนหนึ่งมองเขาทีหนึ่งอย่างรวดเร็ว แล้วก้มหน้าลง

เดิมทีซ่งฉงปิงแค่อยากจะถามองครักษ์ว่าฉีเทียนเห้าอยู่ไหน เพื่อให้ไม่ต้องไปหาทีละที่ แต่กลับคิดไม่ถึงว่าองครักษ์สองคนนี้ผิดปกติเช่นนี้ ใจของซ่งฉงปิงตกต่ำลง

"ยังไง?รู้สึกว่าข้าหลอกง่ายหรือ?"น้ำเสียงของซ่งฉงปิงมีความโกรธอย่างเห็นได้ชัด

แต่หลังจากที่องครักษ์คนนั้นพูดจบ ก็เสียใจภายหลังเลย

โกหกต่อหน้าพระชายา จะกี่ชีวิตก็ไม่พอที่จะชดใช้

คำพูดของซ่งฉงปิง ทำให้องครักษ์คนนั้นขนลุกเลย สำนึกผิดในเมื่อกี้นี้อย่างระมัดระวัง"พระชายา ท่านอ๋องอยู่ห้องหนังสือพ่ะย่ะค่ะ"

เขาไม่ได้ตั้งใจที่จะโกหก ไม่ได้ตั้งใจโกหกจริงๆ

เขาจะรู้ได้อย่างไรว่าพระชายาจะมากะทันหันขนาดนี้?

มาก็มา แต่พระชายายังถามพวกเขาว่าท่านอ๋องอยู่ไหน นี่......

องครักษ์รู้สึกว่า อนาคตของตัวเองมืดไปหมด

ซ่งฉงปิงมององครักษ์สองคนด้วยสายตาที่ลึกซึ้งทีหนึ่ง และไม่ได้ยุ่งเกี่ยวกับสองคนนั้นต่อ กลับเดินไปที่ห้องหนังสือของจวนอ๋องเซ่อเจิ้งโดยตรง

แต่ความผิดปกติขององครักษ์ และหลายวันนี้ฉีเทียนเห้าก็ไม่ได้ปรากฏตัว ทำให้ซ่งฉงปิงเกิดหนามขึ้นในใจ

และตอนที่เดินถึงหน้าห้องหนังสือ หนามชิ้นนี้ก็ได้งอกออก

ห้องหนังสือของจวนอ๋องเซ่อเจิ้งเป็นเรือนๆหนึ่ง ปกติเรือนทั่วไปก็มีคนเฝ้าอยู่หน้าประตู ครั้งนี้ก็ไม่เว้น

และตอนที่ซ่งฉงปิงเดินไปถึงหน้าเรือน ก็ถูกหนานซิงห้ามเอาไว้ แถมยังเป็นการห้ามแบบจงใจ

เมื่อก่อนนางไม่เคยถูกใครห้ามเลย

ในเมื่อหนานซิงกล้าห้ามตนเอง ต้องเป็นคำสั่งของฉีเทียนเห้าแน่นอน

เห็นห้องหนังสือที่อยู่ในที่ไม่ไกล สายตาของซ่งฉงปิงก็เย็นชาลง

จากนั้น ใช้สายตาที่เย็นชามองไปทางหนานซิง

ภายใต้สายตาที่จับจ้องของซ่งฉงปิง มือที่หนานซิงห้ามซ่งฉงปิงก็ได้สั่น และในที่สุดก็ได้วางลง