บทที่ 632 เมาเหล้าเล็กน้อย

โม่เวิ่นตามซ่งฉงปิงมาตลอดทาง แรกเริ่มเดิมที โม่เวิ่นก็ไม่ได้คิดจะปรากฏตัว

เขาเพียงแค่จะตามมาสนุกๆ คิดที่อยากจะดูว่าแท้จริงแล้วซ่งฉงปิงคิดจะทำอะไรกันแน่

แต่ไม่นาน โม่เวิ่นก็พบว่า ซ่งฉงปิงเดินอยู่บนถนนโดยไม่มีจุดประสงค์โดยสิ้นเชิง

"จุ๊ๆ เจ้าก็มีช่วงที่อารมณ์ไม่ดีเหมือนกันหรือ?"

ขณะที่ซ่งฉงปิงกำลังรู้สึกเศร้า ก็ได้ยินเสียงหนึ่งที่คุ้นเคยดังขึ้นมาจากด้านหลังตัวเอง

โม่เวิ่น

ชื่อนี้ แทบจะปรากฏในสมองของซ่งฉงปิงทันที

ซ่งฉงปิงหันหน้ากลับแล้วมองไปยังโม่เวิ่น

ซ่งฉงปิงเชี่ยวชาญการปกปิดอารมณ์ความรู้สึกของตัวเอง แต่ด้วยหัวคิ้วที่ขมวดเล็กน้อยและสีหน้าที่ค่อนข้างเย็นชากว่าปกติ ยังแสดงให้เห็นได้ว่าอารมณ์ความรู้สึกของนางในเวลานี้แย่แค่ไหน

ด้วยจิตสำนึก โม่เวิ่นเก็บความหยอกล้อบนใบหน้าของตนเอง แล้วสีหน้าก็เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมขึ้นมา

"ในเมื่ออารมณ์ไม่ดี ไปกินเหล้าเป็นเพื่อนข้าไม่ดีกว่าหรือ?" พูดพลาง กล่าวเสริมว่า "ว่ากันว่าการเมาสามารถบรรเทาความทุกข์ได้นับพัน บางทีเมื่อตื่นขึ้นมา อารมณ์แย่ๆ ทั้งหมดก็จะหายไป"

รู้ดีว่าตนเองควรจะป้องกันโม่เวิ่น แต่เมื่อได้ยินคำว่าเหล้า ในที่สุดซ่งฉงปิงก็ยังคงพยักหน้า

……

แต่ในเวลานี้ ฉีเทียนเห้าก็ร้อนใจจนจะเป็นบ้าแล้วจริงๆ

หลังจากออกมาจากจวนอ๋องเซ่อเจิ้ง เขาก็ไม่เห็นซ่งฉงปิงเลย

ไปที่จวนอ๋องอวี้ ก็ไม่เห็นซ่งฉงปิง และได้รู้ว่าซ่งฉงปิงไม่ได้กลับไปอีกด้วย

และในเวลานี้ เลือดที่ซึมออกมาบริเวณหน้าอกของฉีเทียนเห้าก็ยิ่งมากขึ้นเรื่อยๆ

โชคดีที่ หนานซิงรีบตามมา ฉีเทียนเห้าเริ่มส่งให้ผู้ใต้บังคับบัญชาไปค้นหา

แต่ไม่ว่าจะเป็นหอปิงอวี้หรือหอปิงเยว่หรือเหรินยี่ถังหรือจะเป็นหมู่บ้านนอกเมือง ทุกสถานที่ที่ในวันปกติซ่งฉงปิงมักจะไป ก็ล้วนไม่มีเงาของซ่งฉงปิง

ทันใด ฉีเทียนเห้าก็แทบจะคิดว่า เพราะซ่งฉงปิงเข้าใจผิด จึงหายตัวไปจากโลกของตัวเองแล้ว

เมื่อเกิดความคิดนี้ขึ้น ฉีเทียนเห้าก็ตกใจจนเหงื่อท่วมตัว และแทบจะบ้าคลั่ง

"ตามหา ต่อให้ต้องขุดดินสามฟุตก็จะต้องหานางให้พบ" หลังจากฉีเทียนเห้าออกคำสั่ง ก็ไม่สนใจคำแนะนำของผู้ใต้บังคับบัญชา และออกไปตามหาอีกครั้ง

——

ท้องฟ้าค่อยๆ มืดลง

และในร้านเหล้าร้านหนึ่ง ซ่งฉงปิงที่ฉีเทียนเห้าตามหาทุกหนทุกแห่งแต่ไม่พบ กำลังดื่มเหล้ากับโม่เวิ่นอย่างเงียบๆ

เดิมทีเถ้าแก่ร้านเหล้าต้องการจะปิดร้านแล้ว แต่หลังจากได้เห็นโม่เวิ่นหยิบตั๋วเงินใบหนึ่งออกมา จึงถอยออกไปอย่างเงียบๆ และทิ้งร้านเหล้าไว้ให้คนทั้งสอง

ถึงอย่างไร ตั๋วเงินใบนั้น ก็เพียงพอที่จะซื้อทุกสิ่งทุกอย่างในร้านเหล้าได้

เวลานี้ ซ่งฉงปิงก็ค่อนข้างเมาเล็กน้อยแล้ว

โม่เวิ่นที่ก่อนหน้านี้ไม่ค่อยพูดเท่าไร เวลานี้ได้วางแก้วเหล้าลง ดวงตาเป็นประกายเล็กน้อย แล้วกล่าวถามซ่งฉงปิงอย่างแฝงไปด้วยรอยยิ้มว่า: "ทำไมวันนี้ถึงอารมณ์ไม่ดีหรือ? บอกกับข้าได้หรือไม่?"

ซ่งฉงปิงเงยหน้าชำเลืองมองโม่เวิ่น ไม่พูดจา แล้วดื่มเหล้าต่อไป

ระดับการดื่มเหล้าช้ามาก แต่ดื่มอยู่ตลอด

ถึงแม้จะเมาเล็กน้อย แต่สำหรับจิตใจที่เตรียมป้องกันโม่เวิ่น กลับไม่ได้ลดลงเลย

โม่เวิ่นเห็นซ่งฉงปิงไม่เอ่ยปาก ก็ไม่ได้กระวนกระวายใจ เพียงแค่โน้มน้าวต่อไปว่า "เจ้าดูสิ พวกเราก็ดื่มเหล้าด้วยกันแล้ว ก็นับว่าเป็นสหายกันแล้วใช่หรือไม่? เจ้าอารมณ์ไม่ดี บอกเล่ากับข้า ไม่แน่ข้าอาจจะยังสามารถแนะนำอะไรกับเจ้าได้ เจ้าว่าใช่หรือไม่?"

ซ่งฉงปิงได้ยินเช่นนี้ ก็วางแก้วเหล้าลงทันที แล้วจ้องมองด้วยดวงตาที่เมาเล็กน้อยไปยังโม่เวิ่น

"เจ้าอยากจะเกลี้ยกล่อมข้าให้พูดความจริงหรือ?" คล้ายกับว่าแน่ใจ และคล้ายกับกล่าวถามอีกด้วย

ถ้าหากสายตานั้นเฉียบแหลมกว่านี้อีกเล็กน้อย โม่เวิ่นก็คงจะคิดว่าซ่งฉงปิงมองตนเองออกเสียแล้ว

เพียงแต่ สีหน้าของโม่เวิ่นไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง เพียงแค่ยิ้มเล็กน้อย "เจ้าว่าอะไรนะ? เจ้ามีอะไรคุ้มค่าให้ข้าต้องเกลี้ยกล่อมหรือ?"

คำถามถูกโยนกลับมาอีก

แต่ขณะนี้สมองของซ่งฉงปิงได้เลอะเลือนไปหมดแล้ว จนปัญญาที่จะคิดถึงคำถามของโม่เวิ่น

จนปัญญาที่จะคิด เช่นนั้นก็ไม่คิด ซ่งฉงปิงดื่มเหล้าต่อไป

โม่เวิ่นมอง แล้วไม่ได้พูดอะไรต่อ

จนกระทั่ง ซ่งฉงปิงดื่มไปอีกสองสามแก้ว โม่เวิ่นจึงกล่าวลองหยั่งเชิงว่า "เจ้ามีท่าทีเช่นนี้ ดูคล้ายกับเศร้าอย่างมาก หรือว่าใครทำร้ายเจ้า?"

ซ่งฉงปิงยิ้ม

เพราะว่าเมาเหล้า ในรอยยิ้มจึงดูเซ่อซ่าอย่างมาก