บทที่ 640 ความสงบก่อนพายุมรสุม

เพราะว่า หมอหลวงทั้งหมดพระราชวังไปมาแล้วสองครั้ง รวมทั้งหมดห้าคน

ครั้งแรกสามคนที่ไปนำข่าวกลับมาบอกว่า จีเหวินจุนป่วยจริงๆ

ฮองเฮาไม่เชื่อ วันรุ่งขึ้นจึงส่งสองคนไปครั้งที่สอง ในจำนวนนั้นมีหยวนเจิ้งของโรงหมอด้วย

แต่ทว่า ครั้งนี้เมื่อคนทั้งสองไป อาการป่วยของจีเหวินจุนก็ทรุดลงกว่าก่อนหน้านี้ไม่น้อย และเริ่มมีผื่นแดงขึ้นทั่วทั้งตัว

เมื่อหยวนเจิ้งเห็นผื่นแดงนั้น ภายในใจก็รู้สึกลนลานขึ้นมีทันที สุดท้ายก็ไม่ได้จับชีพจร และพาหมอหลวงอีกคนหนึ่งออกมาจากตระกูลจีโดยตรง หลังจากที่รีบรมยาทั่วทั้งร่างกายตนเองแล้ว จึงได้กลับพระราชวัง

เพียงหยวนเจิ้งเข้าไปในห้องบรรทมของฮองเฮา ฮองเฮาก็ได้กลิ่นสมุนไพรรมยาอันรุนแรง จึงอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว

ไม่รอให้ฮองเฮาอาการกำเริบเพราะกลิ่นสมุนไพรรมยาที่รุนแรง หยวนเจิ้งก็ยืนหยุดนิ่งอยู่ที่หน้าประตูทันที

เมื่อเห็นเช่นนี้ ก็ไม่รู้ว่าทำไม ภายในใจของฮองเฮาจึงมีความคิดที่ไม่ค่อยดีนัก

เป็นอย่างที่คิดจริงๆ ไม่นาน ก็ได้ยินหยวนเจิ้งเอ่ยปากว่า "กราบทูลฮองเฮา แม่นางจีผู้นั้นป่วยจริงๆ พ่ะย่ะค่ะ"

พอได้ยินข้อวินิจฉัยนี้อีกครั้ง สีหน้าของฮองเฮาก็ไม่สู้ดีนัก

แต่ภายในใจก็คิดว่า ถึงแม้จะป่วย เรื่องงานแต่นั้นก็ควรจะดำเนินการต่อไป ยังจะต้องดำเนินการต่อไป

แต่ทว่า ประโยคต่อไปของหยวนเจิ้ง ทำให้ฮองเฮาตกใจจนหน้าถอดสี

ได้ยินเพียงหยวนเจิ้งกล่าวว่า: "ฮองเฮา อาการป่วยของแม่นางจีนั้น ข้าน้อยสงสัยว่าจะเป็น........เป็นโรคฝีดาษ!"

ครืน——

ฮองเฮารู้สึกเพียงว่าในสมองดังหึ่งๆ

โรคฝีดาษ นั่นก็ฆ่าชีวิตคนได้นะสิ

ที่สำคัญคือ แพร่เชื้อได้!

ฮองเฮาตกตะลึง สายตาที่มองหยวนเจิ้ง คล้ายกับกำลังมองโรคฝีดาษอยู่

"คนเข้ามา รีบไล่เขาออกไปเดี๋ยวนี้!" สีหน้าของฮองเฮาตื่นตระหนก

เพียงแต่ ทุกคนก็หวาดกลัวต่อโรคฝีดาษอย่างมาก ไหนเลยจะกล้าเข้าใกล้หยวนเจิ้ง?

หยวนเจิ้งถอยออกไปด้วยสีหน้าเจื่อนๆ

เพื่อรักษาชีวิตเอาไว้ หลังจากที่หยวนเจิ้งให้คนไปช่วยลากิจให้ หลีกเลี่ยงคนโดยตรง และออกจากพระราชวังไปอย่างรวดเร็ว

เรื่องที่จีเหวินจุนเป็นโรคฝีดาษ ก็ไม่รู้ว่าถูกใครเผยแพร่ออกไป

ด้วยเหตุนี้ คนของตระกูลจีทั้งหมดจึงถูกคนอื่นรังเกียจ

กระทั่ง คนที่เดินผ่านหน้าประตูบ้านของตระกูลจี หลังจากที่พบว่านั่นเป็นบ้านของตระกูลจี ต่างก็พากันเดินอ้อม

กล่าวโดยสรุปคือ ทุกคนต่างก็หวาดกลัวโรคฝีดาษ

คนตระกูลมู่ยิ่งตื่นตระหนกตกใจ

จีเหวินจุนผู้นี้ ไม่ว่าเรื่องการแต่งงานจะดีสักแค่ไหน ตระกูลมู่ก็ไม่กล้าแต่งในเวลานี้

ถ้าหากแต่งงานแล้ว จะไม่ทำให้ตระกูลมู่ต้องความหายนะตามไปด้วยหรือ?

ด้วยเหตุนี้ หลังจากผ่านการปรึกษาหารือแล้ว คนตระกูลมู่ก็เข้าพระราชวัง ไปพบฮองเฮา

"ฮองเฮา บัดนี้แม่นางจีได้ป่วยเป็นโรคฝีดาษ เกรงว่าจะมีชีวิตอยู่ได้ไม่นาน เรื่องการแต่งงาน ข้าน้อยคิดว่าถอนหมั้นดีกว่าหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?"

คนที่เอ่ยคำพูดนี้คือมู่กุ้ยเหรินพี่ชายของฮองเฮา

เพียงฮองเฮาได้ฟังคำพูดนี้ของมู่กุ้ยเหริน ก็มีสีหน้าที่ไม่ดีอย่างมาก

การแต่งงาน คือนางเป็นผู้เรียกร้อง

พระราชโองการนี้ได้ออกไปแล้ว วันแต่งงานก็กำหนดแล้ว จะถอนหมั้นได้อย่างไรกัน?

ถ้าหากถอนหมั้น แล้วนางจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน?

อาจถอนหมั้นโดยเด็ดขาด!

ฮองเฮาคิดพลาง มองไปยังมู่กุ้ยเหรินโดยตรง "พระราชโองการออกไปแล้ว การถอนหมั้นจะพูดง่ายๆ ได้อย่างไร?"

สีหน้าของมู่กุ้ยเหรินก็ไม่น่าดูอย่างมาก

พระราชโองการหมั้นหมายแล้ว ต้องการจะถอนหมั้นก็ไม่ใช่เรื่องง่ายจริงๆ

แต่การแต่งงาน ก็ไม่สามารถแต่งได้

มู่กุ้ยเหรินคิดพลาง คุกเข่าลงโดยตรง "ฮองเฮา ต้าฮ่าวพูดอะไรท่านก็เห็นว่าโตแล้ว เรื่องนี้ท่านไม่อาจไม่สนใจได้นะ"

เห็นพี่ชายของตนเองเป็นเช่นนี้ ฮองเฮาก็รู้สึกไม่สบายใจ

ให้หลานชายของตนเองไปแต่งงานกับหญิงที่เป็นไข้ทรพิษ แน่นอนว่านางไม่เต็มใจ