บทที่ 644 เยี่ยมชมหมู่บ้าน

ตอนที่จางเอ้อหลางเข้ามาที่เมืองหลวง ซ่งฉงปิงกำลังยุ่งอยู่ที่หมู่บ้านในเขตชานเมือง

ยาสมุนไพรในเรือนกระจกแห่งแรกของหมู่บ้านชิงเหอเจริญเติบโตเต็มที่แล้ว สิ่งนี้ทำให้ลดระยะเวลาใยการเจริญเติบโตของยาสมุนไพรได้ครึ่งหนึ่ง ทำให้ชาวไร่ชาวนาตื่นเต้นดีใจกันอย่างมาก ดังนั้นจึงแจ้งให้ซ่งฉงปิงดำเนินการขั้นตอนต่อไปได้เลย

เมื่อซ่งฉงปิงไปถึง ชาวไร่ชาวนาของหมู่บ้านชิงเหอก็ยิ้มแย้มแจ่มใส

"เถ้าแก่ เหลือเชื่อจริงๆ เลย" ผู้ใหญ่บ้านจางกุ้ยมีสีหน้าดีอกดีใจ "พืชผลนี้ต้องใช้เวลาสองฤดูกาลจึงเจริญเติบโตอย่างเต็มที่ ยาสมุนไพรนี้โตวันโตคืนดีจริงๆ เลย"

ชาวไร่ชาวนาปฏิบัติต่อยาสมุนไพรเหล่านั้น เหมือนกับปฏิบัติต่อลูกของตนเองเลย

อย่างไรเสียซ่งฉงปิงได้ปฏิบัติดีต่อทุกคน ทุกๆ คนก็เลยอยากตอบแทนซ่งฉงปิงเช่นกัน

ถ้าไม่ใช่ซ่งฉงปิง พวกเขาจะสามารถมีอาหารกินจนอิ่มท้องได้อย่างไร และจะอยู่อย่างสุขสบายเช่นนี้ได้อย่างไร?

ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้เด็กๆ ยังสามารถอ่านหนังสือได้ ในอนาคตพูดไม่ได้ว่าจะยังสามารถสอบจนมีตำแหน่งชื่อเสียงได้อีกด้วย วันนี้มันได้เปลี่ยนกลายเป็นมีความหวังขึ้นมาทันที

สิ่งเหล่านี้ หากไม่ใช่เถ้าแก่ ปกติแล้วแค่พวกเขาคิดก็ยังไม่กล้า

แม้กระทั่งหวังเวยชาวไร่ที่ปลูกและเก็บพืชสมุนไพรก็มีสีหน้าดีใจเช่นกัน "ในตอนแรกจวิ้นจู่บอกว่าสามารถแก้ปัญหาต้านหนาวต้านภัยแล้งได้ ข้าน้อยยังไม่อยากจะเชื่อเลย ตอนนี้จวิ้นจู่ทำให้ข้าน้อยเห็นสิ่งมหัศจรรย์แล้วจริงๆ"

ไม่ใช่สิ่งมหัศจรรย์หรอกหรือ?

ช่วงระยะเวลาสั้นๆ สองเดือนนี้ ไม่ต้องพูดถึงว่าสามารถเก็บเกี่ยวสมุนไพรที่ไม่ทนหนาวเหล่านั้นได้ แม้แต่ของอื่นๆ กลางแจ้งที่ไม่ทนหนาวเหล่านั้น ก็แทบจะเก็บเกี่ยวได้หมดแล้ว

เมื่อเห็นว่ายังมีเวลาอีกครึ่งเดือนกว่าอุณหภูมิจะลดลง เขาจึงรู้สึกหมดกังวลใจ

ส่วนสมุนไพรอื่นๆ นั่นไม่ต้องพูดถึงเลย เจริญเติบโตอย่างรวดเร็วราวกับได้ดื่มน้ำเทวดา การทำงานนี้ล้วนดูมีพลังอย่างยิ่ง

ซ่งฉงปิงเห็นชาวไร่ชาวนาแต่ละคนมีสีหน้าดีใจ ซ่งฉงปิงก็รู้สึกดีเป็นพิเศษ

"ล้วนเป็นเพราะพวกเจ้าคอยดูแลเป็นอย่างดีนะสิ" ซ่งฉงปิงกล่าว

ถึงแม้นางจะทราบดีว่า มันเป็นเพราะต้นกล้าและเมล็ดพันธุ์พืชที่ตนเองจัดหามาให้ แต่หากไม่ได้รับการดูแลเอาใจใส่จากชาวไร่ชาวนาเหล่านี้ เกรงว่าวันนี้ก็จะไม่สามารถบรรลุผลได้

ดังนั้น นางจึงไม่ตระหนี่ที่จะพูดชมเชยชาวไร่ชาวนาเหล่านี้

เรื่องการเก็บและการรักษา ซ่งฉงปิงไม่ได้เป็นห่วง สิ่งเหล่านี้หวังเวยเข้าใจเป็นอย่างดี เขาจะสอนชาวไร่ชาวนาเอง และผู้ดูแลที่รับผิดชอบทางด้านเหรินยี่ถังนี้จะจัดการอีกทีหนึ่ง

ฉะนั้น หลังจากเดินชมสวนยาสมุนไพรเสร็จแล้ว ซ่งฉงปิงก็ไปที่โรงเรียนในหมู่บ้าน

ตอนนี้โรงเรียนเปิดมาหลายเดือนแล้ว คนที่อยู่และร่ำเรียนกับอาจารย์ตลอดกระบวนการเมื่อเทียบกับปกติแล้วก็มีไม่น้อย

ในบรรดาคนที่ร่ำเรียนตลอดกระบวนการนี้ เด็กผู้หญิงที่ต้องการเรียนรู้คำศัพท์เพิ่มอีกหลายคำ แล้วก็ยังมีเด็กเล็ก และวัยรุ่นบางคน ที่อยากจะมุ่งมั่นศึกษาหาความรู้

ในบรรดาวัยรุ่นเหล่านี้ มีบุตรชายของจางกุ้ยด้วย ชื่อจางฉี

อีกคนหนึ่ง มีเด็กกำพร้าที่ชื่อว่าเฉินชงเป็นหนึ่งในน้องชายที่หวู่เจียงพามาในเวลานั้น

เฉินชงคนนี้เรียนดีมาก แล้วก็มีพรสวรรค์ด้วย และหวงฟูจื่อคนนี้ก็เคยยอมรับนางแล้วเช่นกัน

สำหรับเด็กวัยรุ่นเหล่านี้ที่เต็มใจเล่าเรียน ซ่งฉงปิงจะให้ความสนับสนุนทั้งหมด

ไม่ว่าจะเป็นเวลาไหน การเรียนเป็นสิ่งสำคัญที่ขาดไม่ได้

ส่วนเด็กวัยรุ่นที่เหลือที่ไม่ได้เรียนตลอดกระบวนการกับฟู่จื่อ ก็ไม่ใช่ว่าไม่จำเป็นจะต้องเรียน

อย่างไรเสียบางที 1 ฟุตก็อาจจะสั้นไป และ 1 นิ้วก็อาจจะยาวไป ทุกๆ คนมีลักษณะเฉพาะของตนเอง

ดังนั้น สำหรับคนเหล่านี้ นางมีหนึ่งเงื่อนไขที่ต้องบังคับ ทุกๆ เจ็ดวันจะต้องมีสองวันที่เรียนรู้ตัวอักษร

และเวลาที่เหลือ ขอเพียงแค่บอกมาว่าอยากเรียนรู้อะไร มีความสนใจอะไร นางจะจัดการให้พวกเขาได้เรียนทั้งหมด

บางคนที่อยากจะทำการค้าขาย นางก็จะจัดเตรียมฟู่จื่อคณิตศาสตร์ให้ เพื่อสอนพื้นฐานก่อน