บทที่ 647 แผนการของจางลี่เหนียง

ลานบ้านเล็กๆ ที่เตรียมไว้ให้จางซิ่งฮวานั้นไม่ได้ใหญ่โต มีเรือนหลักสองเรือน มีเรือนข้างสองเรือน และในลานบ้านก็มีบ่อน้ำ และมีครัวเล็กๆ อยู่ด้วย

จางซิ่งฮวาอยู่เรือนข้างทางด้านซ้าย ส่วนห้องอื่นๆ เป็นห้องว่างหมด

และเสียงพูดจาถากถางนั้น ก็ดังทอดมาจากห้องหนึ่งจากในห้องหลัก

ซ่งฉงปิงเงยหน้าขึ้นอย่างเย็นชา จึงเห็นผู้หญิงคนหนึ่งสวมชุดสีขาวเรียบๆ บนศีรษะปักด้วยดอกไม้สีขาวหนึ่งดอก เอวบางร่างน้อย รูปร่างหน้าตางดงาม ในดวงตามีความหึงหวง แต่กลับมองออกถึงความน่าสงสารอย่างเห็นได้ชัด

มองเพียงแค่แวบเดียว ซ่งฉงปิงก็รู้เลยว่าคนคนนี้คือจางลี่เหนียง

หลังจากได้ยืนยันตัวตนของนางแล้ว ซ่งฉงปิงก็ละสายตากลับมา ในแววตามองไม่ออกถึงอารมณ์ความรู้สึก

แต่เมื่อจางซิ่งฮวากับฉินซานเอ๋อร์ได้ยินเสียงของจางลี่เหนียง ก็ชักสีหน้ากลับทันที

ฉะนั้น เมื่อจางลี่เหนียงปรากฏตัว บรรยากาศในลานบ้านก็เงียบสงบลงเล็กน้อย

แต่เห็นได้ชัดว่า จางลี่เหนียงไม่ได้สนใจในเรื่องนี้

หลังจากที่จางลี่เหนียงใช้สายตาที่เต็มไปด้วยความหึงหวงมองไปยังฉินซานเอ๋อร์แล้ว จึงเริ่มหันมาพิจารณาคนแปลกหน้า อีกทั้งทุกๆ คนยังเป็นผู้หญิงอีกด้วย

เพราะว่าจางลี่เหนียงนอนหลับอยู่ในบ้าน จึงได้ยินเสียงของผู้หญิงกลุ่มหนึ่ง ดังนั้นจึงออกมาสีหน้าไม่ค่อยสู้ดีนัก และพูดจาอย่างไม่เกรงกลัว

แต่ทว่า เมื่อสายตาของจางลี่เหนียงตกลงที่ซ่งฉงปิง ดวงตาก็เปล่งประกาย

เสื้อผ้าบนตัวของซ่งฉงปิง วัสดุที่ใช้ตัดเย็บเสื้อผ้าชั่วชีวิตนางก็ไม่กล้าที่จะคิดเลย

ยิ่งไปกว่านั้น ผู้หญิงสองคนนั้นที่อยู่ด้านหลังซ่งฉงปิงซึ่งดูเหมือนสาวใช้ ยังแต่งตัวดีกว่านางอีก

ทันใดนั้น จางลี่เหนียงก็ทั้งริษยา ทั้งอิจฉา

และในเวลาเดียวกันนี้ ใบหน้าของจางลี่เหนียงก็มีรอยยิ้มที่ประจบประแจงอย่างมาก "แม่นางท่านนี้ ไม่ทราบว่าท่านมาหาใครหรือ?"

ท่าทางดูมีสง่าน่าเกรงขามเหมือนนายหญิง

ส่วนเพราะเหตุใดจึงเรียกซ่งฉงปิงว่าแม่นางนะหรือ?

เพราะตอนนี้ซ่งฉงปิงกำลังมวยผมที่เป็นที่นิยมในเมืองหลวง ซึ่งจางลี่เหนียงไม่เคยเห็น

นอกจากนี้ มองดูแล้วซ่งฉงปิงยังเด็กมาก และไม่มีใครสามารถให้นางคบหาอยู่ด้วยกันกับผู้หญิงอายุยี่สิบสองปีได้ ดังนั้นจางลี่เหนียงจึงเรียกซ่งฉงปิงว่าแม่นาง

"มาหาจางเอ้อหลาง" ซ่งฉงปิงไม่ได้ปิดบังจุดประสงค์ในการมา

จางลี่เหนียงได้ยินเช่นนั้น สีหน้าก็เปลี่ยนไป

เพียงแต่ว่า ยังคงมีท่าทีที่เหมาะสมอยู่ "ไม่ทราบว่ามาหาพี่เอ้อหลางมีธุระอะไรหรือ?"

ซ่งฉงปิง : "เกรงว่าจะบอกเจ้าไม่ได้"

จางลี่เหนียงพูดไม่ออก สีหน้าไม่สู้ดี

เพียงแต่ว่า จางลี่เหนียงก็ผ่อนคลายลงมาอย่างรวดเร็ว และกำชับสั่งจางซิ่งฮวาว่า "ซิ่งฮวา เหตุใดเจ้าถึงไม่ดูแลแขกเหรื่อล่ะ? แขกมานานขนาดนี้แล้วยังไม่รู้จักรินน้ำชาให้อีก?"

ท่าทางสง่าน่าเกรงขามราวกับนายหญิง และไม่ได้รู้สึกว่าตอนนี้ตนเองพักอยู่ในที่พักของจางซิ่งฮวาเลยแม้แต่น้อย

จางซิ่งฮวาคิ้วขมวดเล็กน้อย ไม่ใช่ว่าไม่พอใจกับคำพูดของจางลี่เหนียง

แต่เมื่อคิดๆ ดูแล้ว จางซิ่งฮวาหันหลังกลับเตรียมจะไปรินน้ำชา

อย่างไรเสียหากนางหักหน้าจางลี่เหนียงในเวลานี้ เมื่อพี่รองกลับมา จางลี่เหนียงก็จะหาเรื่องชวนทะเลาะ ถึงเวลานั้นพี่รองจะอับอายเอาได้

พี่ชายของตนเอง จางลี่เหนียงไม่รู้ถึงความทุกข์ใจ แต่นางกลับไม่มีวิธีทำไม่ให้ทุกข์ใจได้

"ซิ่งฮวา"

จางซิ่งฮวาเพิ่งจะหันหลังกลับ ซ่งฉงปิงก็เรียกนางให้หยุด

"ถ้าข้าจำไม่ผิด บ้านหลังนี้ข้าให้เป็นของเจ้า หากคิดคร่าวๆ แล้วบ้านหลังนี้เจ้าควรจะเป็นคนตัดสินใจ เหตุใดผู้ตัดสินใจอย่างเจ้า กลับให้คนอื่นมาชี้นิ้วสั่งได้ล่ะ? เจ้าเป็นเจ้าบ้านแต่ไม่สามารถเป็นเจ้าบ้านที่ดีได้ ก็ไม่คู่ควรที่จะเป็นแขกด้วยเพราะว่าหน้าที่ความเป็นแขกของเจ้าก็ไม่ดีเช่นกัน

คำพูดประโยคนี้ของซ่งฉงปิง กล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา แต่กลับมีพลานุภาพอย่างยิ่ง

จางซิ่งฮวารู้ดีว่า นี่คือพี่เสี่ยวปิงจะออกหน้าเพื่อตนเอง