บทที่ 660 เดินซื้อของ ออกเดตกัน

ฮองเฮาสีหน้าเปลี่ยน มู่กุ้ยเหรินจึงต้องพูดต่อ “ฮองเฮา ไม่ว่าต่อจากนี้พวกเราจะทำการอย่างไร อันดับแรกพวกเราต้องมั่นใจก่อนว่าศพไหม้นั้นคืออ๋องคังหรือไม่ หากไม่ใช่อ๋องคัง ในเวลานี้อ๋องคังต้องกำลังรอให้พวกเราไปช่วยอยู่ ตอนนี้ก็ไม่สามารถเสียเวลาได้อย่างแน่นอน”

มู่กุ้ยเหรินเพราะอยากทำลายความคิดที่ฮองเฮาจะเป็นศัตรูกับตระกูลเว่ยและจวนอ๋องอวี้ ก็พยายามเกลี้ยกล่อมอย่างยิ่งแล้ว

ส่วนคำพูดของมู่กุ้ยเหริน ก็พูดเข้าไปในใจของฮองเฮาอย่างแน่ชัด

ถึงแม้ว่าปากจะไม่ยอมรับว่าอ๋องคังตายแล้ว แต่ว่าในใจ นางยอมรับ

เพราะว่าไม่มีคนเข้าใจชัดเจนกว่านาง ป้ายพระราชทานนั้นก็คือของอ๋องคัง

แต่ ถ้าหากศพคนตายนั้นไม่ใช่อ๋องคัง แต่เป็นคนอื่นล่ะ?

ถ้าหากอ๋องคังยังมีชีวิตอยู่ ส่วนนางที่เป็นแม่นั้นกลับคิดว่าเขาตายแล้ว ดังนั้นจึงสูญเสียเวลาที่ดีที่สุดในการค้นหาจะทำอย่างไร?

หลังจากสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ในที่สุดฮองเฮาก็ผ่านคลายลง “ได้ ชันสูตรศพ”

พูดไป ฮองเฮาถึงพูดด้วยสีหน้าหนักแน่น “ข้าจะไปด้วยตัวเอง”

อย่างรวดเร็ว ฮองเฮาและมู่กุ้ยเหรินก็ปรากฏตัวในห้องเก็บศพ

เพราะว่าคิดมาตลอดว่าผู้ตายคืออ๋องคัง เพราะฉะนั้นศพนั้นขณะนี้ถูกเก็บไว้ในโลงศพ ยังเป็นโลงศพชั้นดีอีกด้วย

พอได้ยินว่าฮองเฮาจะชันสูตรด้วยตัวเอง นักชันสูตรศพทั้งหมดในห้องเก็บศพก็มากันหมด ต่างก็เตรียมตัวรอ

กลิ่นศพเผาไหม้แรงมาก หลังจากฮองเฮาเข้ามาในห้องเก็บศพแล้ว ก็ขมวดคิ้วปิดจมูกไม่หยุด

หากไม่เกี่ยวข้องกับอ๋องคัง ชาตินี้ฮองเฮาคงเป็นไปไม่ได้ที่จะเข้ามาในสถานที่สกปรกอย่างห้องเก็บศพเช่นนี้

เหล่านักชันสูตรศพเป็นครั้งแรกที่แตะต้องศพของ “อ๋องคัง”

พวกเขาร่วมแรงกันยกศพขึ้นมา จากนั้นก็ชันสูตรทีละชั้น

ในที่สุด มีคนพบว่าไม่ถูกต้อง

“ฮองเฮา ก๊กกู๋” นักชันสูตรศพคนหนึ่งพูด

มู่กุ้ยเหรินกับมู่ฮองเอามองไปที่เขาพร้อมกัน สายตาของทั้งสองคนแอบซ่อนความคาดหวังไว้

เพราะว่าพวกเขาไม่ว่าใครก็ไม่อยากให้อ๋องคังเกิดเรื่อง หากอ๋องคังเกิดเรื่องแล้ว การคำนวณของพวกเขามานานหลายปีเช่นนี้ ก็ไม่สูญเปล่าแล้วหรือ?

นี่คือสิ่งที่พวกเขาต่างก็ไม่อยากได้เห็น

ส่วนวินาทีต่อมา นักชันสูตรศพบอกข่าวอันตื่นเต้นกับพวกเขา

“รายงานฮองเฮา ก๊กกู๋ ข้าน้อยเจอเศษผ้าอย่างอื่นอยู่ใต้เสื้อศพเผาไหม้นี้.......”

เดิมที ถึงแม้ว่าศพจะถูกเผาไหม้จนไม่เหลือร่องรอยใบหน้า แต่ตำแหน่งตรงหลังกลับมีเศษเสื้อผ้าชิ้นหนึ่งยังดีเหมือนเดิม

ดังนั้น จึงทำให้นักชันสูตรศพค้นพบ ภายใต้ผ้าไหมอันหรูหรานั้น ยังมีเศษผ้าที่ยังดีเหมือนเดิมที่วัตถุดิบไม่เหมือนราคาแพงนั้น

นี่ก็อธิบายได้ว่า เสื้อผ้าของศพนั้น ถูกสวมเข้าไปทีหลัง

เมื่อฮองเฮาได้ยินข่าวนี้แล้ว ก็ไม่สนบุคลิกแล้ว ดีใจจนร้องไห้ ให้รางวัลแก่นักชันสูตรศพคนนั้นที่พบปัญหาและนักชันสูตรศพคนอื่น

.......

อีกฝั่งหนึ่ง ซ่งฉงปิงออกจากวังฮองเฮาแล้ว ไม่ได้กลับจวนอ๋องทันที แต่เริ่มเดินเที่ยว

ส่วนองครักษ์ “เสี่ยวเทียน” แน่นอนว่ากลายเป็นผู้ช่วยถือของไปแล้ว

ภาพนี้ ในสายตาของคนรอบข้าง ก็คือเรื่องปกติ

อย่างไรเสียไม่มีคุณหนูบ้านไหนที่เดินซื้อของแล้วไม่มีองครักษ์กี่คนช่วยถือของ

แต่ว่าอย่างรวดเร็ว ทุกคนก็พบว่า ซ่งฉงปิงช่างซื้อเก่งเหลือเกิน

แน่นอน ว่านี่เป็นเพราะการว่าพาองครักษ์มาเพียงคนเดียว

เห็นหรือยัง มองดูองครักษ์หน้าดำคนนั้น ในมืออย่างน้อยถืออยู่อย่างน้อยสิบกว่ากล่อง

ที่ถือไว้ยังไม่นับ ยังมีที่หนีบไว้ใต้รักแร้

เหมือนรู้สึกว่า คนดีๆคนหนึ่ง แทบจะถูกกล่องหีบห่อพวกเขาท่วมตัวแล้ว

ส่วนซ่งฉงปิง เวลานี้อารมณ์ดีอย่างที่สุด

นี่เป็นครั้งแรกที่ฉีเทียนเห้าปรากฏตัวในฐานะองครักษ์ข้างกายนาง จะไม่ให้เขาหักโหมดีๆได้อย่างไร?

ส่วนฉีเทียนเห้า ตอนนี้ก็รู้ว่าซ่งฉงปิงมีใจจะแกล้งเขา เพราะฉะนั้นถึงจะเอือมระอา แต่ก็พยายามทำหน้าที่องครักษ์ของเขาอย่างดี

ใครให้ซ่งฉงปิงวันนี้ดูแล้วดีใจขนาดนี้ล่ะ?

แต่ เมื่อเห็นซ่งฉงปิงเข้าไปในร้านขายผ้าแห่งหนึ่ง ซื้อผ้าทีละห้าหกมัด ถึงแม้ฉีเทียนเห้าจะมีใจที่จะตามใจซ่งฉงปิง ก็อดที่จะยอมแพ้ไม่ได้แล้ว

วินาทีนี้ ฉีเทียนเห้ารู้ซึ้งถึงความสามารถของผู้หญิงคนหนึ่งที่จะแกล้งคนและการซื้อของ