บทที่ 67 ครูผู้สอน

ฉีเทียนเห้าคิดถึงเรื่องขึ้นมาได้ในทันใด นั่นก็คือเสื้อผ้าบนร่างกายของตนเอง

ก่อนหน้านี้ไม่ได้สังเกต ตอนนี้เมื่อคิดขึ้นมาได้ หรือว่าเสื้อผ้าของตน ผู้หญิงคนนี้เป็นคนเปลี่ยน

เมื่อคิดได้เช่นนี้ สีหน้าฉีเทียนเห้าก็เปลี่ยนเป็นแปลกประหลาดขึ้นมา สายตาที่มองดูลั่วเสี่ยวปิงก็กลายเป็นเป็นพูดยาก

ลั่วเสี่ยวปิงพูดขึ้นว่า “....เจ้าอย่าเข้าใจผิด ข้าไม่ใช่คนเปลี่ยนเสื้อผ้าขอเจ้า” ดังนั้นอย่ามองนางด้วยสายตาแบบที่มองผู้หญิงในทางที่ผิดแบบนั้นดีไหม?

แน่นอน นางจะไม่พูดว่า เพื่อทายาให้กับเขา ตรงที่ไม่ควรดู นางล้วนเห็นหมดแล้ว

เมื่อคิดได้เช่นนี้ ลั่วเสี่ยวปิงก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกละอายใจ ยังไงในยุคสมัยนี้ไม่เหมือนยุคปัจจุบัน นางเห็นร่างกายผู้ชายแล้ว จะทำให้คนอื่นคิดมาก

ได้ยินว่าไม่ใช่ลั่วเสี่ยวปิงเปลี่ยนให้ตน ฉีเทียนเห้าค่อยโล่งอก พร้อมพูดขึ้นด้วยเสียงเคร่งขรึมว่า “เจ้าต้องการประโยชน์อะไร?”

“ให้เจ้าช่วยสอนลูกชายของข้า เจ้าคิดว่าอย่างไร?” ลั่วเสี่ยวปิงมองดูฉีเทียนเห้า

นางไม่เคยคิดที่จะให้อานอานร่ำเรียนเร็วขนาดนี้ ยังไงอานอานก็ยังไม่ถึงห้าควบ

แต่เมื่อกี้นางก็เห็นแล้ว อานอานดูเหมือนจะชอบเรียนหนังสือ

ส่วนทำไมถึงให้ฉีเทียนเห้าเป็นคนสอน?

ดูก็รู้ว่าสถานะฉีเทียนเห้าไม่ธรรมดา คนแบบนี้ มักจะต้องมีความรอบรู้อย่างแน่นอน

ในเวลานี้ นางก็ไม่รู้จะไปหาครูสอนที่ไหนให้อานอาน ฉีเทียนเห้าคนนี้ก็ดูเหมาะสมพอดี ยังไงเขาก็ว่าอยู่ ทำประโยชน์ให้ครอบครัวของนางบ้างดีกว่า ยังไงนางก็เป็นคนช่วยชีวิตเขาไว้ไม่ใช่หรือ?

เงินหนึ่งพันตำลึงนั่นยังไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะได้ สร้างกำไรให้บ้างยังจะดีกว่า หากฉีเทียนเห้าหนีไปโดยไม่จ่ายเงิน นางก็ไม่ถือว่าขาดทุน

ฉีเทียนเห้าไม่รู้สิ่งที่ลั่วเสี่ยวปิงคิดในใจในตอนนี้ หากรู้ว่าตนเองถูกมองว่าเป็นคนจะคิดหนีหนี้หนึ่งพันตำลึง จะต้องหน้าดำแน่

หากก่อนหน้านี้ลั่วเสี่ยวปิงยื่นข้อเสนอนี้ ฉีเทียนเห้าจะต้องปฏิเสธแน่ ยังไงเขาก็วางแผนหลังจากอาการบาดเจ็บหายดีแล้วก็จะจากไป สอนอานอานไม่ได้

แต่ตอนนี้ ในเมื่อมีความคิดที่จะอยู่ต่อ ฉีเทียนเห้าก็ไม่มีเหตุผลปฏิเสธ

ที่สำคัญเขามองดูเด็กอานอานคนนั้นแล้วก็รู้สึกชอบ เป็นครูสอนให้เขาได้อย่างไม่คิดปฏิเสธ

อย่างมากรอเมื่อถึงตอนที่เขาจากไป ค่อยหาครูที่ดีหน่อยสักคนก็ได้

ดังนั้น ฉีเทียนเห้าจึงพยักหัวตอบตกลง

เห็นฉีเทียนเห้าตอบตกลง ลั่วเสี่ยวปิงดีใจอย่างมาก หยิบเอายาทาที่ท่านซุนให้นางออกมายื่นให้ฉีเทียนเห้า

“เห็นแก่ที่เจ้ายองตกลงสอนลูกของข้า ยาทาลบรอยแผลเป็นนี้ ข้าให้เจ้า”

ยังไงนางรับยาลบรอยแผลเป็นของท่านซุนมาก็เพื่อปกปิด ลบรอยแผลเป็นความจริงนางไม่ได้ใช้

ส่วนใบหน้าของฉีเทียนเห้า หากเสียหายไปจะเป็นการสูญเสียสิ่งล้ำค่า เอายาลบรอยแผลเป็นให้เขา ก็เป็นการได้ใช้อย่างเป็นประโยชน์

ฉีเทียนเห้าเอื้อมมือไปรับยาลบรอยแผลเป็นในมือลั่วเสี่ยวปิงมา เมื่อเห็นสัญลักษณ์บนกล่องยา ท่าทีนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง

ยาที่หมอเทวดามู่หยางทำด้วยตนเอง? ผู้หญิงคนนี้มีสิ่งของของเขาได้ยังไง?

หรือว่านางเกี่ยวข้องอะไรกับหมอเทวดามู่หยาง?

เพิ่งคิดเช่นนี้ ฉีเทียนเห้าก็ปฏิเสธความคิดนี้ของตนเองอีกครั้ง

ถือยาลบรอยแผลเป็นไว้ แล้วฉีเทียนเห้าหันไปมองลั่วเสี่ยวปิง สายตามองไปที่รอยแผลเป็นบนใบหน้าลั่วเสี่ยวปิง

ในใจมีความรู้สึกประหลาด

ผู้หญิงคนนี้มียาลบรอยแผลเป็นของมู่หยาง แล้วทำไมไม่ใช้?

คิดแล้ว ความสนใจของฉีเทียนเห้าก็มองไปที่ใบหน้าลั่วเสี่ยวปิง ไม่นานก็มีคำตอบให้กับตนเอง

ผู้หญิงขี้เหร่คนนี้คงรู้ตัวเองดี รู้ว่าต่อให้ตนเองไม่มีรอยแผลเป็นบนใบหน้า ก็ไม่ได้สวยงดงามอะไร จึงไม่ได้ใช้ยาลบรอยแผลเป็นนี้