บทที่ 691 จุดจบของซ่งหลิงหลาง (2)

ขณะที่ซ่งหลิงหลางฟื้นขึ้นมา นางก็อยู่ที่จุดพักม้าแล้ว

สิ่งอำนวยความสะดวกในจุดพักม้าซอมซ่อมาก นี่ทำให้ซ่งหลิงหลางที่เพิ่งลืมตาขึ้นมาไม่พอใจเป็นอย่างมาก

และเมื่อเงยหน้าขึ้น ซ่งหลิงหลางก็สบสายตากับชุ่ยอวี้

เห็นท่าทางนิ่งเฉยของชุ่ยอวี้แล้ว ซ่งหลิงหลางก็เดือดดาลอย่างไม่มีสาเหตุ

อย่างไม่คิดสักนิด ซ่งหลิงหลางยื่นมือออกไปจะตบชุ่ยอวี้

ทว่าชุ่ยอวี้กลับหลบ

นังชั้นต่ำ กล้าหลบหรือ!

ซ่งหลิงหลางอยากด่า เพราะปกติชุ่ยอวี้จะไม่กล้าหลบ

แต่ขณะที่นางเตรียมจะอ้าปาก จู่ๆ นางก็รู้สึกถึงความผิดปกติ

ทันใดนั้นสีหน้าซ่งหลิงหลางก็ตื่นตระหนก

ลิ้นของนางล่ะ?

ซ่งหลิงหลางมองชุ่ยอวี้ ชุ่ยอวี้เหลือบนางแวบหนึ่ง ใบหน้าเรียบสงบ “จวิ้นจู่ต้องการถามว่าลิ้นของท่านไปที่ใดแล้วใช่หรือไม่เจ้าคะ?”

ซ่งหลิงหลางพยักหน้า

สมองซ่งหลิงหลางในตอนนี้แทบอยู่ในภาวะขาวโพลน ดังนั้นจึงไม่ได้สังเกตท่าทีของอีกฝ่าย นางแค่อยากรู้ว่าทำไมตัวเองถึงไม่มีลิ้น

นี่คือความฝัน

ใช่ ต้องเป็นความฝันแน่ มิเช่นนั้นนางจะไม่มีลิ้นได้อย่างไร?

“จวิ้นจู่ ท่านลืมเรื่องที่ให้ตายท่านก็จะรักษาสินทรัพย์เจ้าสาวไม่ยอมก้มหัว สุดท้ายจึงถูกพวกหัวขโมยท้องถิ่นตัดลิ้นไปแล้วหรือเจ้าคะ?”

คำพูดของชุ่ยอวี้ราวกับเป็นปุ่มเปิดปิด

ทันใดนั้นซ่งหลิงหลางพลันนึกทุกอย่างขึ้นได้

ขบวนแต่งงานของนางถูกดักปล้น พวกเขาต้องการชิงสินทรัพย์เจ้าสาวของนาง

ล้อเล่นน่า ถ้าของพวกนั้นถูกปล้นไป แล้วนางจะอยู่อย่างไร จะกลับแคว้นอย่างไร

จากนั้นคนพวกนั้นที่จับนางก็บอกว่าจะเอานางไปเป็นฮูหยินหัวหน้าโจร

เป็นถึงจวิ้นจู่ นางรู้สึกว่าตัวเองถูกลบหลู่จึงโพล่งปากด่าทอออกไป

จากนั้นนางก็ถูกคนเหล่านั้นกระชากผม แถมยังตบหน้าอีกทีด้วย

“นังหน้าเหม็น ในเมื่อชอบด่าคนนัก ก็ตัดลิ้นนางเสียเลยเถอะ”

ตอนที่นางได้ยินถ้อยคำนี้ หัวใจนางเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก

แต่นางยังไม่ทันได้วิงวอนก็รู้สึกว่าเจ็บแปลบที่ลิ้นมาทันที

เมื่อเห็นลิ้นลอยออกมา ปากก็มีกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่ว

จากนั้นนางก็ไม่รู้อะไรแล้ว

ข้อเท็จจริงนี้ทำให้ซ่งหลิงหลางหวิดจะสลบไปอีกครั้ง

แต่คำพูดถัดมาของชุ่ยอวี้ทำให้ซ่งหลิงหลางที่ใกล้จะสลบกลับสลบไม่ลง

“จวิ้นจู่คงยังไม่ทราบกระมังเจ้าคะ ว่าในเวลานี้เปลี่ยนองค์ฮ่องเต้แล้ว”

เปลี่ยนฮ่องเต้แล้ว?

ใคร?

ซ่งหลิงหลางจ้องชุ่ยอวี้เขม็ง

ที่จริงมีคนหนึ่งที่นางคิดอยู่ในใจอยู่แล้ว

แน่นอน คนที่นางคิดก็คือฉีเทียนเห้า

เพราะเขาแข็งแกร่งมาก

ทว่าคนที่ชุ่ยอวี้เอ่ยออกมากลับทำให้ซ่งหลิงหลางตะลึงงัน

“ฮ่องเต้ในเวลานี้ ก็คือท่านอ๋องอวี้ในอดีตเจ้าค่ะ”

อ๋องอวี้...ฮ่องเต้? เสด็จพ่อของนาง?

หลังจากซ่งหลิงหลางตะลึงงัน แต่แพล็บเดียวก็ดีใจ

เสด็จพ่อเป็นฮ่องเต้ เช่นนั้นนางก็จะรอด ไม่ต้องไปแต่งงานแล้วใช่หรือไม่?

ซ่งหลิงหลางมองแวดล้อมโดยรอบ คิดว่านี่คงไม่ใช่อยู่ระหว่างทางกลับแล้วกระมัง?

ชุ่ยอวี้คล้ายมองความคิดของซ่งหลิงหลางออก เพราะนางคือคนที่อยู่ข้างกายซ่งหลิงหลางนานที่สุด “จวิ้นจู่อย่าได้ละเมอเพ้อพกไปแล้วเจ้าค่ะ ก็ฝ่าบาทนั่นแหละที่มีโองการให้จวิ้นจู่ไปอภิเษก ด้วยฐานะของท่านสามารถไปอภิเศษได้ก็นับว่าไม่เลวแล้วนะเจ้าคะ”

ซ่งหลิงหลางอึ้ง

เสด็จพ่อ ให้นางไปแต่งงาน?

ทำไม?

ซ่งหลิงหลางส่ายหน้า

ไม่ นางไม่เชื่อ จะพูดอย่างไรนางก็ไม่เชื่อ

“เชื่อหรือไม่ก็ไม่ขึ้นอยู่กับจวิ้นจู่เจ้าค่ะ” เสียงของชุ่ยอวี้ยังคงเย็นชาเหมือนเดิม