บทที่ 714 ถูกทุบตีในฝันหรือไร?

หลัวเจิ้งหยางบอกว่าตนเองถูกทุบตี ฉะนั้น เมื่อหลัวเจิ้งหยางเปลื้องผ้าออก แน่นอนทุกๆ คนคิดว่าอย่างไรเสียบนตัวของหลัวเจิ้งหยางก็จะต้องมีบาดแผล

แต่ว่า เมื่อหลัวเจิ้งหยางเปลื้องผ้าออก เพราะร่างกายที่เคยชินกับการอยู่ดีกินดี จึงขาวผ่องไร้ที่ติ มีบาดแผลเสียที่ไหนกัน?

รอยฟกช้ำแม้แต่น้อยก็ไม่มี

แค่นี้หรือ? ถูกทุบตีแล้วหรือ?

ถูกทุบตีในฝันหรือไร?

ผู้คุมและหมอเหล่านั้นที่วิตกกังวลอยู่ในใจ การแสดงออกในเวลานี้ กลับยากที่จะอธิบาย

หลัวเจิ้งหยางไม่ได้มองคนเหล่านั้น แต่มองไปยังซ่งฉงปิงที่ซ่อนอยู่บนร่างกายของฉีเทียนเห้า "องค์หญิงเตี้ยนเซี่ย ตอนนี้สมใจเจ้าแล้ว ต่อไปควรจะสมใจข้าแล้วใช่หรือไม่?"

หลัวเจิ้งหยางคิดว่า การระบายอารมณ์ในคราวนี้ เขาสามารถจัดการได้อย่างแน่นอน

เขาไม่เชื่อหรอกว่า ซ่งฉงปิงจะหาวิธีการอื่นๆ มาขัดขวางตนเองได้

ซ่งฉงปิงคิดที่จะขยับเคลื่อนไหว แต่ฉีเทียนเห้ากดเอาไว้แน่นยิ่งขึ้น

ฉีเทียนเห้ากวาดสายตามองดูรูปร่างของหลัวเจิ้งหยางอย่างรังเกียจ แววตาเต็มไปด้วยความไม่ชื่นชอบ

ผู้ชายคนหนึ่ง ที่ร่างกายมีเนื้ออยู่น้อยนิด มีอะไรให้น่าดูล่ะ?

เพื่อสุขภาพดวงตาของปิงเอ๋อร์ จะไม่ให้ปิงเอ๋อร์ต้องเห็นเป็นอันขาด

ส่วนจะตอบคำถามของหลัวเจิ้งหยางอย่างไร? ฉีเทียนเห้าไม่ได้สนใจ

เพราะเหตุใดนะหรือ?

การพูดกับคนโง่เขลาคนหนึ่ง มันเสียแรง

และในเวลาเดียวกันนี้ แน่นอนว่าหลัวหงก็เห็นสภาพร่างกายของหลัวเจิ้งหยางเช่นกัน

ทันใดนั้น สีหน้าของหลัวหงก็มืดมนจนแทบจะหยดลงมา

ไม่ต้องให้ฉีเทียนเห้าเอ่ยปาก หลัวหงด่าทอด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม "หยางเอ๋อร์ พอได้แล้ว!"

น้ำเสียงของหลัวหงเต็มไปด้วยความโกรธเคือง

อีกทั้ง น้ำเสียงที่ดัง ในพื้นที่เล็กๆ เช่นนี้ ทำให้รู้สึกไม่สบายหูเล็กน้อย

แน่นอนว่าหลัวเจิ้งหยางเคยเห็นท่านพ่อของตนเองโกรธ ฉะนั้นเมื่อได้ยินน้ำเสียงที่โกรธเป็นฟืนเป็นไฟของหลัวหง ร่างกายของหลัวเจิ้งหยางจึงสั่นเทาเล็กน้อย

จากนั้น หลัวเจิ้งหยางก็มองไปที่ท่านพ่อของตนเองโดยจิตใต้สำนึก แต่กลับเห็นว่าท่านพ่อของตนกำลังมองตนอย่างเคร่งขรึม

"เจ้าวุ่นวายพอแล้วหรือยัง? ยังไม่กลับไปอีก!" หลัวหงรู้สึกว่า ศักดิ์ศรีของตนเองแทบจะถูกหลัวเจิ้งหยางบุตรชายคนนี้ทำให้ขายหน้าจนหมดสิ้นแล้ว

ก่อนหน้านี้ไม่ได้พามาที่เมืองหลวงยังไม่รู้สึกว่าบุตรชายคนนี้เป็นเช่นไร ตอนนี้แทบไม่อยากจะให้กำเนิดเอาเสียใจ

โคตรโง่ โง่จนไร้ที่ติ

หลัวหงตัดสินใจแล้วว่า ถึงจะกลับไปที่ซีหนาน เขาก็ไม่มีทางที่จะมอบทรัพย์สมบัติให้บุตรชายคนนี้อย่างแน่นอน

เขาจะต้องเริ่มลงมือเลี้ยงดูสั่งสอนลูกน้อยทั้งสองคน เพื่อเตรียมความพร้อมทั้งสองด้าน

ในเวลานี้ หลัวเจิ้งหยางไม่รู้ว่าหลัวหงคิดอะไรอยู่ในใจ

ถูกท่านพ่อของตนต่อว่า หลัวเจิ้งหยางก็รู้สึกทำตัวไม่ถูก

เห็นได้ชัดว่า ตนเองสามารถจัดการกับผู้คุมเหล่านั้นได้ทันที แต่เพราะเหตุใดท่านพ่อจึงต้องตำหนิตน และยังโมโหตนเองต่อหน้าคนมากมายขนาดนี้ด้วย?

ไม่ไว้หน้าเขาเลยหรือ?

เมื่อหลัวเจิ้งหยางกำลังคิดเรื่องนี้ด้วยอารมณ์กลัดกลุ้มใจ เขาก้มหน้าลงเพื่อเก็บซ่อนความไม่พอใจของตนโดยจิตใต้สำนึก แต่กลับเห็นท้องที่สะอาดหมดจดของตนเอง

หลัวเจิ้งหยางรู้สึกตกตะลึง

ด้วยจิตสำนึก หลัวเจิ้งหยางจึงยื่นมือออกไปลูบ

"ซึ้ด——" หลัวเจิ้งหยางสูดลมหายใจเข้าอย่างเย็นชา

ท้องเจ็บปวดมากจริงๆ

ตอนที่ถูกทุบตีเมื่อวาน ได้รับการดูแลทั้งหมัดทั้งเท้าแทบจะทุกส่วนของร่างกาย จนกระทั่งตอนนี้รู้สึกเจ็บปวดไปทั้งร่างกาย

และอีกอย่างหนึ่ง ส่วนท้องเจ็บปวดมากที่สุด

ในภาพความทรงจำนั้น ท้องของเขาดูเหมือนว่าจะถูกเตะ 5 - 6 ครั้ง

แต่ว่า ทำไมตอนนี้รู้สึกเจ็บปวดมากยิ่งขึ้น แต่กลับไม่เห็นรอยฟกช้ำแม้แต่น้อย?

หลัวเจิ้งหยางสัมผัสท้องของตนเองและมีท่าทีเจ็บปวดอย่างมาก มันตกลงอยู่ในสายตาของผู้คุมกับหมอเหล่านั้น พวกเขามีความคิดเห็นเพียงอย่างเดียวคือ : หลัวซื่อจื่อติดการแสดงละครจนเป็นนิสัยใช่หรือไม่?

ในสายตาของผู้คุมและหมอเหล่านั้น หลัวเจิ้งหยางเป็นแบบอย่างที่ตนเองไม่มีความสุข จึงต้องการระบายความโกรธกับคนที่สู้เขาไม่ได้ และต้องการให้คนอื่นชดเชยความทุกข์ของเขา

อันที่จริง มันมากเกินไปแล้ว

แต่ว่า คนเหล่านี้กล้าโกรธไม่กล้าพูด

เวลานี้หลัวเจิ้งหยางไม่สนใจว่าคนเหล่านั้นจะคิดอย่างไร เขาเริ่มมองหารอยฟกช้ำส่วนอื่นบนร่างกายของตนเอง