บทที่ 722 เปิดใบสั่งยาเอง

ซินแสวัยกลางคนเปิดตำรับยา แล้วก็ไปต้มเอง

ส่วนในห้อง ตอนนี้ชายเสื้อคลุมดำยืนอยู่ตรงนั้น มองดูซ่งฉงปิงด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

ด้านข้าง ผู้หญิงคนนั้นเคารพอยู่ ยืนอยู่ตรงนั้นด้วยท่าทางก้มตัว เงียบไม่ออกเสียง

หลังจากชายเสื้อคลุมดำเข้ามาแล้ว ซ่งฉงปิงก็ไม่ได้ยุ่งต่อในช่องว่างอวกาศของตัวเองแล้ว

เพราะว่า ความรู้สึกที่ชายเสื้อคลุมดำให้กับนางนั้นค่อนข้างอันตราย ในสถานการณ์แบบนี้ นางจำเป็นต้องระมัดระวังขึ้นเล็กน้อย

ความรู้สึกที่ถูกคนจ้องมอง ความจริงแล้วไม่ดีเลย หากไม่ระวังเรื่องที่ตัวเองแกล้งสลบก็อาจจะถูกเปิดโปง

พูดได้เพียงว่า ดีที่จิตใจนางแข็งแกร่ง มิเช่นนั้นทุกๆลมหายใจก็จะมีพิรุธได้

ในที่สุด ประตูห้องก็ถูกเปิดอีกครั้ง ซินแสวัยกลางคนยกถ้วยยาเข้ามา

เมื่อได้กลิ่นยาแล้ว ซ่งฉงปิงเกือบแกล้งต่อไปไม่ไหว อยากจะด่าแม่คนแล้ว

นี่มันซินแสหมาอะไรกัน?

นางยังคิดว่าเขาจะมีวิธีเด็ดอะไรเสียอีก แต่วิธีเด็ดไม่มา กลับมีอันตรายถึงการทำลายชีวิต

ยานั้น ไม่มีความเกี่ยวข้องเลยแม้แต่น้อย ยกเว้นยารักษาไข้เล็กน้อยแล้ว อย่างอื่นล้วนเป็นรากต้นกระเจี๊ยบทั้งหมดกระมัง?

ซินแสเถื่อน!

อยากให้นางขมจนตายใช่หรือไม่?

ซ่งฉงปิงเกือบจะอยากกระโดดขึ้นมาแล้ว

นางรู้สึกว่า หากตัวเองดื่มยานั้นแล้ว เกรงว่าคงจะขมจนสูญเสียความรู้สึกในการลิ้มรส

แต่ว่า ทำอย่างไรดี?

หากตื่นขึ้นมาในเวลานี้ จะไม่ถูกจับพิรุธแล้วหรือ?

ตอนที่กำลังคิดอยู่ ซ่งฉงปิงก็รู้สึกถึงความขมนั้นยิ่งอยู่ยิ่งเข้าใกล้ตัวเอง

เห็นนางกำลังจะถูกพยุงขึ้นมากรอกยาอีกครั้ง ซ่งฉงปิงลืมตาโดยตรง ลุกขึ้นนั่งจากเตียงกะทันหัน จากนั้นไม่แม้แต่จะคิด สะบัดมือก็ทุบถ้วยยาของฝ่ายตรงข้ามจนแตก

ทุบไม่แตก จะไม่รอให้นางกินยานั่นหรือ?

ทำเป็นล้อเล่น ของแบบนี้ ไม่ต้องแม้แต่จะคิด

“พวกเจ้าเป็นใคร? อยากทำอะไร?”

หลังจากทุบถ้วยยาแล้ว ซ่งฉงปิงก็มองดูคนข้างเตียงด้วยสีหน้าระมัดระวัง สภาพเหมือนเป็นเพราะว่าไข้ร้อนสูงทำให้สะลึมสะลือ สภาพระมัดระวังต่อสิ่งรอบด้านทั้งหมด

เวลานี้ เป็นเวลาทดสอบการแสดงแล้ว

หลังจากซ่งฉงปิงถามจบแล้ว ในที่สุดก็เพราะว่า “เหนื่อย” คนทั้งคนก็เกือบล้มนอนลงไปที่เตียง

จากนั้น ซ่งฉงปิงก็เงยหน้ามองอย่างเหน็ดเหนื่อย มองไปที่คนข้างเตียง ท่าทางนั้น เสมือนหนังตาของนางหนักเป็นพันชั่ง

ทำเป็นล้อเล่น การแสดงของนางไม่ใช่กระจอก ถึงเวลาที่ต้องแสดงฝีมือการแสดงแล้ว

เป็นดั่งเช่นนี้ ซ่งฉงปิงมองไปที่ชายเสื้อคลุมดำอย่างลำบาก

คนคนนี้ ซ่งฉงปิงสามารถแน่ใจได้ว่าเป็นบุคคลสำคัญ

พอเงยหน้า ซ่งฉงปิงก็สบตาสายตาคู่หนึ่งที่ดำเคร่งขรึม

ในสายตาคู่นี้มีความเฉียบแหลม และมีความทะเยอทะยาน ทำให้คนแค่มองก็รู้ คนนี้ไม่ธรรมดา

ส่วนเจ้าของสายตาคู่นี้ เป็นชายวัยกลางคนอายุประมาณสี่สิบ

แต่ว่าน่าจะเป็นเพราะดูแลได้ดี เพราะฉะนั้นบนหน้าของผู้ชายคนนี้ไม่มีร่องรอยของอายุเลย ยังคงสามารถมองเห็นความหนุ่มหล่อเหลามีชีวิตชีวา

คนคนนี้ เมื่อเทียบกับเสด็จพ่อแล้ว ก็ไม่แพ้กัน ทำให้ซ่งฉงปิงแค่มองครั้งแรกก็เดาฐานะของคนคนนี้ออก——ยี่ชินอ๋องแห่งเป่ยอัน หูหยานยี่

เพียงแค่ เวลาเดียวกันที่เดาฐานะของคนคนนี้ออก ในใจของซ่งฉงปิงก็ตะลึง

หูหยานยี่ ตอนนี้ไม่ควรอยู่ที่เป่ยอัน? กลับมาที่ต้าชิ่ง?

เพราะว่า จากข่าวกรอง เรื่องราวบางส่วนในเป่ยอัน ล้วนตัดสินโดยหูหยานยี่

โดยเฉพาะ การออกศึกก็ต้องตัดสินโดยหูหยานยี่

เพราะฉะนั้น หูหยานยี่ในตอนนี้ ไม่ควรอยู่ชายแดนระหว่างเป่ยอันกับต้าชิ่งหรือ?