บทที่ 732 เรื่องวันนี้เกรงว่าจัดการยากเลย

ตอนที่กลุ่มคนเตรียมจะจากไป หลี่เซียงเอ๋อกลับโวยวายขึ้นมา

"มืดขนาดนี้เดินยังไง?ข้าไม่ไป!"

หากมีแค่หลี่เซียงเอ๋อคนเดียวที่โวยวายในสถานการณ์แบบนี้......ก็ไม่ต้องสนใจอะไรมาก ตีท้ายทอยให้สลบแล้วยกกลับไปก็พอ

เพียงแต่ว่า คนที่โวยวายไม่ใช่แค่หลี่เซียงเอ๋อคนเดียว

คนที่โดนจับล้วนเป็นญาติของขุนนาง

มีแม่นางที่อายุสิบกว่าปี อย่างกับหลี่เซียงเอ๋อ

และยังมีนายหญิงที่อายุสามสิบกว่าสี่สิบ มีหญิงแก่ที่อายุห้าสิบกว่าหกสิบ......โดยรวมคือ ช่วงอายุค่อนข้างกว้างขวาง

และคนเหล่านี้ ส่วนใหญ่ล้วนไม่เคยลำบากมาก่อน ประสบการณ์ครั้งนี้น่าจะเป็นความลำบากที่พวกเขาได้รับมากที่สุด

ตอนแรกที่บอกจะไป ถึงแม้ทุกคนดูไม่ค่อยยินดี แต่ก็ไม่กล้าทำอะไร

แต่หลี่เซียงเอ๋อริเริ่มก่อน สถานการณ์ก็เปลี่ยนไปเลย

"ใช่ไง ถ้าจากไปในเวลานี้ หากเจอสัตว์ร้ายทำอย่างไรดีล่ะ?"

"ที่นี่อยู่บนภูเขานะ หากไม่ระวัง เกิดล้มลงไป ก็ต้องบาดเจ็บหรือถึงกับขั้นเสียชีวิตนะเนี่ย"

"ข้างนอกหนาวขนาดนั้น ลมพัดแบบหนาวสั่น หากออกไปก็ต้องหนาวตายเลยสิ?"

"องค์หญิงใหญ่ หรือไม่รอฟ้าสว่างก่อนค่อยไปเถอะ?ยังไงก็แค่อีกชั่วโมงกว่าสองชั่วโมงเอง"

สายตาของทุกคนล้วนมองมาที่ซ่งฉงปิง

สาเหตุก็เป็นเพราะว่า ในมุมมองของพวกเขา ซ่งฉงปิงคุยดีกว่าฉีเทียนเห้าตั้งเยอะ

ส่วนซ่งฉงปิง หลังจากได้ยินคำพูดของพวกนางแล้ว ก็รู้สึกโกรธสุดๆ

แค่ชั่วโมงสองชั่วโมงเอง?

พวกนางรู้หรือเปล่าว่า ชั่วโมงสองชั่วโมงนี้จะเกิดเหตุการณ์อะไรบ้าง?

กลัวมืด กลัวทางเดินขรุขระ กลัวหนาว กลัวรับบาดเจ็บ แล้วทำไมไม่กลัวตายล่ะ?

ดัดจริตจริงๆ!

ซ่งฉงปิงไม่ใช่คนที่จะมาตามใจคนที่ดัดจริตเช่นนี้หรอก

"ไม่อยากไปตอนนี้?"ซ่งฉงปิงมองพวกนางอย่างเย็นชา สีหน้าไม่ค่อยดี

มีหลายคนที่ที่บ้านตำแหน่งค่อนข้างต่ำ และขี้กลัวหน่อย ก็หลีกเลี่ยงสายตาของซ่งฉงปิง ไม่กล้าพูดอีก

มีคนที่รู้เรื่องรู้ราว ก็ต้องมีคนที่ไม่รู้จักชั่วดี

"องค์หญิงใหญ่ นี่......นี่จะให้เราไปยังไงเนี่ย?"คนที่พูดเป็นหญิงวัยกลางคนที่อายุสี่สิบกว่า สีหน้าเต็มไปด้วยความลำบากใจ

ดูจากมือที่ดูแลมาอย่างดีของนาง ก็รู้ว่านางเป็นคนที่ไม่เคยลำบากมาก่อน

"เชอะ"ซ่งฉงปิงหัวเราะเย็นชาทีหนึ่ง"ในเมื่อไม่อยากไป งั้นก็ไม่ต้องไปแล้ว"

ระหว่างที่พูด ก็ไม่คำนึงถึงสีหน้าของหญิงคนนั้นจะแย่ ซ่งฉงปิงใช้สายตาที่เย็นชากวาดมองไปที่คนในนี้"พวกเจ้ามีใครไม่อยากไปบ้าง ก็อยู่ที่นี่ ส่วนผลลัพธ์ พวกเจ้าก็ไม่ใช่เด็กสามขวบแล้ว ก็ต้องรับผิดชอบเอาเอง"

พูดจบ ซ่งฉงปิงถามว่า"คืนนี้ใครยอมจากไปพร้อมกับข้า?เสนอตัวออกมาสิ!'

ถึงแม้นางอยู่ต่อเพื่อคนเหล่านี้โดยเฉพาะ เพราะกลัวขุนนางในราชสำนักจะว้าวุ่นใจ

แต่นางไม่ใช่พระแม่ จะไม่ช่วยคนที่ไม่คุ้มค่าหรอก

อยากตาย นางก็จะปล่อยเลย

ส่วนถ้าอยากมีชีวิตอยู่ นางก็จะช่วย

คนเหล่านี้อายุก็มากแล้ว แต่ยังไม่รู้จักต้องปรับตัวตามสถานการณ์

คนที่โง่เง่า ไม่ช่วยดีกว่า

เห็นได้ชัดว่า ซ่งฉงปิงรู้สึกรำคาญคนเหล่านี้จริงๆ

ซ่งฉงปิงพูดเช่นนี้ ซูเสี่ยวเสี่ยวก็เดินไปหาซ่งฉงปิงเป็นคนแรก

นอกจากซูเสี่ยวเสี่ยว ก็ยังมีฮูหยินเฒ่า หญิงวัยกลางคนและคุณหนูหลายคนเข้าใกล้ซ่งฉงปิง

ในที่สุด คนที่ไม่อยากไปเหลือเพียงหกคน

ซ่งฉงปิงไม่มองหกคนนั้นเลย พูดกับคนอื่นว่า"ไปเถอะ"

ระหว่างพูด ซ่งฉงปิงก็จะหันตัวไป

"รอก่อน"หลี่เซียงเอ๋อยกระดับเสียง"องค์หญิงใหญ่ เจ้าจะปล่อยพวกเราอยู่เช่นนี้หรือ?"

ครั้งนี้ ซ่งฉงปิงไม่ได้พูดอะไรทั้งสิ้น ซูเสี่ยวเสี่ยวกลับได้หันกลับมา มองหลี่เซียงเอ๋อด้วยสีหน้าที่เหมือนมองคนบ้า"ในเมื่อพวกเจ้าไม่ยอมไปแล้ว ยังอยากให้มีคนมาสนใจอีกหรือ?คิดจะให้คนอยู่คอยรับใช้พวกเจ้าอย่างงั้นหรือ?"