บทที่ 736 อยู่ได้แค่คนเดียว

สายตาของฉีเทียนเห้าเย็นชามาก เส้นเลือดแดงบริเวณหน้าผากนูนขึ้น แต่ใบหน้ายังคงไม่มีอารมณ์ใดๆ มองไปที่หูหยานยี่ และพูดด้วยเสียงที่ทุ้มต่ำมาก"เจ้าคิดจะทำอะไร"

ฉีเทียนเห้าในตอนนี้ มองขึ้นไปแล้วเป็นลักษณะที่พยายามอดทนเต็มที่

หูหยานยี่ค่อยๆยิ้มมุมปาก"อ๋องเซ่อเจิ้งไม่ควรที่จะถามข้าว่าจะทำอะไรหรือ น่าจะควรดูว่าอ๋องเซ่อเจิ้งสามารถทำเพื่อพระชายาอ๋องเซ่อเจิ้งถึงขั้นไหน อ๋องเซ่อเจิ้งว่าข้าพูดถูกไหม?"

ฉีเทียนเห้ามองหูหยานยี่ด้วยสายตาที่เย็นชา แต่ไม่ได้ตอบคำถามของหูหยานยี่ เพียงรอหูหยานยี่พูดต่อ

หูหยานยี่เห็นว่าฉีเทียนเห้าเม้มปากไม่พูดอะไร รู้สึกว่าไม่สนุก เลยอ้าปากพูดว่า"หากอ๋องเซ่อเจิ้งสามารถฆ่าตัวตาย นางก็จะรอดได้ พวกเจ้าสองคนอยู่ได้เพียงคนเดียว อ๋องเซ่อเจิ้งว่าอย่างไร?"

คำพูดนี้ถือว่าเป็นการเปิดเผยเป้าหมายของหูหยานยี่

หูหยานยี่วางแผนมาหลายปี เป้าหมายเพื่อที่จะทำให้ต้าชิ่งวุ่นวายขึ้น ตัวเองก็จะได้รับผลประโยชน์จากนี้ เพื่อบรรลุเป้าหมาย ได้ขึ้นตำแหน่งที่เขาอยากได้

เพียงแต่ว่าในเมื่อก่อน ฉีเทียนเห้าและซ่งฉงปิงไม่ได้อยู่ในแผนของเขา และไม่ใช่คนที่เขาจะวางแผนด้วย

แต่ตอนนี้สถานการณ์เปลี่ยนไป

เขารู้อย่างชัดเจน หากตัวเองอยากจะขึ้นสู่ตำแหน่งสูงศักดิ์นั้น และขยายพื้นที่ของเป่ยอัน ครอบคลุมพื้นที่ของต้าชิ่ง

หรือไม่ก็ต้องแต่งงานกับซ่งฉงปิง ให้ซ่งฉงปิงหาเงินให้เขา ให้เขามีเงินทองในการเลี้ยงทหารและซื้ออาวุธ

หรือไม่ก็ต้องกำจัดฉีเทียนเห้าในฐานะที่เป็นตัวขวางทาง

ตราบใดที่ฉีเทียนเห้าอยู่ ความคิดที่อยากจะครอบคลุมต้าชิ่งของเขา กลัวว่าค่อนข้างจะลำบาก

ตอนนี้อาจจะไม่ใช่โอกาสที่ดีในการแต่งงานกับซ่งฉงปิง แต่ถ้าใช้ซ่งฉงปิงขู่ให้ฉีเทียนเห้าตาย เหมือนก็เป็นทางเลือกที่ดีเช่นกัน

เพราะจากที่เขาสังเกตมานาน ซ่งฉงปิงก็คือจุดอ่อนของฉีเทียนเห้า

ตอนนี้เขาได้จับจุดอ่อนอยู่ในมือ เขาก็ต้องใช้ประโยชน์อย่างเต็มที่สิ

ซ่งฉงปิงคิดไม่ถึงว่า หูหยานยี่คิดจะใช้ตัวเองมาขู่ฉีเทียนเห้า ทำให้นางอดไม่ได้ที่จะอึ้งไปเลย

ตอนนี้เงยหน้าขึ้น สายตาของซ่งฉงปิงก็เผชิญกับฉีเทียนเห้า

เพียงแค่สักครู่หนึ่ง ซ่งฉงปิงและฉีเทียนเห้าล้วนย้ายสายตาออกโดยปริยาย

"หากข้าอยากให้สองคนล้วนรอดล่ะ?"ฉีเทียนเห้าอ้าปาก เหมือนไม่อยากทำตามที่หูหยานยี่พูด

หูหยานยี่ได้ยินเช่นนี้ อดไม่ได้ที่จะยิ้มมุมปากแล้วพูดอย่างเย็นชา"เรื่องบนโลกนี้ไม่ใช่เจ้าจะทำอะไรก็ทำได้หมด"

ฉีเทียนเห้าเงียบขรึม

เห็นว่าฉีเทียนเห้าไม่ได้ขยับ สายตาของหูหยานยี่โหดเหี้ยมขึ้น มือที่บีบคอของซ่งฉงปิงคิดจะใช้แรงมากขึ้น

"รอก่อน"

ฉีเทียนเห้าสั่งหยุดอย่างทันท่วงที

ในน้ำเสียงเหมือนมีความรีบร้อนเล็กน้อย

หูหยานยี่หยุดท่าทางในมือลงเล็กน้อย มองไปทางฉีเทียนเห้า"เป็นยังไงบ้าง เจ้าคิดชัดเจนยัง?"

ฉีเทียนเห้าไม่ได้ตอบคำถามของหูหยานยี่ แต่กลับถามคำถามที่เหมือนไม่ค่อยสอดคล้องกัน"ยี่ชินอ๋องไม่มีคนที่ใส่ใจหรือ?"

หูหยานยี่ได้ยินเช่นนี้ สีหน้าเปลี่ยนเล็กน้อย"เจ้าหมายความว่าอย่างไร?"

แต่ฉีเทียนเห้ากลับทำเป็นลึกลับในยามที่จำเป็นนี้"เดี๋ยวเจ้าก็จะรู้เอง"

ฉีเทียนเห้าให้รอ แต่หูหยานยี่ไม่อยากรอ

ถึงแม้ตอนนี้เขามั่นใจมาก แต่ในระหว่างที่รอจะเกิดอุบัติเหตุอะไรขึ้น เขาก็คาดการณ์ไม่ได้

ถึงแม้เขาไม่อยากรอ แต่ในที่สุดก็รอจนได้

ไม่นาน ในที่ไม่ไกลก็มีเสียงเคลื่อนไหวส่งมา

จากนั้นคนเสื้อดำกลุ่มหนึ่งก็มาถึง

คนเสื้อดำกลุ่มนี้ไม่ได้ใส่เสื้อโจรที่ใช้ในตอนกลางคืน แต่ใส่เป็นชุดองครักษ์

เห็นได้ชัดว่า เป็นคนของฉีเทียนเห้า

แต่ในมือของคนเหล่านี้ได้จับคนๆหนึ่งอยู่

ถึงแม้อยู่ไกลมองไม่ค่อยชัดเจน แต่ดูจากร่างทรงก็สามารถเห็นได้ว่าคนที่ถูกจัยเอาไว้เป็นผู้ชาย

พอใกล้เข้ามา ดวงตาของหูหยานยี่ก็หดลงเล็กน้อย"ฉีเอ๋อร์ "