บทที่ 742 เมืองหยุนหลิน

ซ่งฉงปิงไม่ได้ไปพระราชวงศ์

เพราะเรื่องบางอย่างนางไม่สามารถให้เสด็จพ่อได้

สมมุติ ต้นกำเนิดของข่าว

หากบอกเสด็จพ่อว่ามาจากฝัน เสด็จพ่อจะได้นึกว่าตัวเองพูดเล่น

ก็ไม่ใช่เสด็จพ่อจะไม่เชื่อตัวเอง แต่เป็นเพราะว่า เสด็จพ่อเป็นฮ่องเต้ ต้องรับผิดชอบประชาชน ดังนั้นเลยมีความจริงจังเพิ่มเข้ามา

ดังนั้น เป้าหมายของซ่งฉงปิงคือฉีเทียนเห้า

เพราะซ่งฉงปิงรู้สึกว่า ฉีเทียนเห้าเป็นคนที่จะเชื่อและจะไม่ถามเยอะ

แต่ตอนนี้ฉีเทียนเห้าไม่อยู่ในเมืองหลวงเลย ได้ไปที่เมืองที่อยู่ไม่ไกลจากเมืองหลัง

พอดีว่าเมืองนั้นมีที่รวมตัวสายลับของเป่ยอันแห่งหนึ่งที่ซูเสี่ยวเสี่ยวบอกมา

ซ่งฉงปิงไม่ได้พาหลายคนไป พาแค่ไป๋เสาและองครักษ์คนหนึ่ง

ทั้งสามคนขี่ม้าและออกจากจวนอ๋องเซ่อเจิ้ง ในที่สุดได้ออกจากเมืองหลวง

ตอนนี้ฉีเทียนเห้าใส่หน้ากากนั่งอยู่ในโรงเตี้ยมแห่งหนึ่ง

"ลูกค้า ไม่ทราบว่าจะเปิดห้องพักหรือทานข้าวขอรับ"พนักงานร้านเดินมาด้วยรอยยิ้ม และถามอย่างเคารพ

ฉีเทียนเห้าเหลือบตามองพนักงานร้านทีหนึ่ง ทำให้พนักงานร้านกลัวจนรอยยิ้มหายไป

"รอคน"

ฉีเทียนเห้าพูดสั้นๆได้ใจความ

พนักงานร้านได้ยินเช่นนี้ก็ไม่ได้โกรธ ถามต่อว่า"แล้วลูกค้าต้องการให้ข้าน้อยเตรียมชาหรือเปล่าขอรับ?ในร้านมีชาเขียวหลงจิ่ง ชาปี้หลัวชุน ชาต้าหงเผา......"

"ชาเขียวหลงจิ่ง"

"ได้ขอรับ"พนักงานร้านตะโกนเสียงหนึ่ง จากนั้นก็เดินจากไปด้วยความกระสับกระส่าย

ฉีเทียนเห้ามองพนักงานร้านคนนั้นทีหนึ่ง

จากนั้นมองหน้าประตูต่อ นิ้วมือที่เรียวยาวได้เคาะบนโต๊ะอย่างต่อเนื่อง เหมือนครุ่นคิดอะไรอยู่

ไม่นานพนักงานร้านก็นำน้ำชาเสิร์ฟขึ้นมา แถมยังมีถั่วลิสงอีกจานหนึ่งด้วย

"ลูกค้าทานได้เลยขอรับ ถ้ามีอะไรต้องการหาข้าน้อยได้เลยนะขอรับ"

พูดเสร็จ พนักงานร้านก็ถอนตัวลงไป

ฉีเทียนเห้ามองน้ำชาบนโต๊ะ นานมากไม่ได้ดื่ม เหลือบตามองไปรอบๆ มุมปากที่อยู่ใต้หน้ากากนั้นได้ยิ้มขึ้นมา

สักพักหนึ่ง รอน้ำชาเย็นลง ฉีเทียนเห้าถึงยกน้ำชาขึ้นมาจิบอึกหนึ่ง

แต่เหมือนกับว่าไม่ชอบรวชาติของชา เลยไม่ได้ดื่มอีก

เวลาผ่านไปทีละนิดละหน่อย ฉีเทียนเห้ายังคงไม่ได้เจอคนที่รออยู่ ดังนั้นเลยลุกขึ้นคิดจะจากไป

แต่เพิ่งลุกขึ้นมา ร่างกายก็สั่น จากนั้นร่างกายสั่นไหวเล็กน้อย แล้วล้มลงไปกับพื้น

เวลานี้ พนักงานร้านที่สังเกตอยู่ที่มืดก็รีบเดินหน้าขึ้นไป ตะโกนว่า"ลูกค้า เจ้าเป็นไรหรือ?ไม่สบายหรือเปล่าเนี่ย?"

ตะโกนไปด้วย พร้อมไปประคองฉีเทียนเห้า

จากนั้น พนักงานร้านตะโกนเรียกเถ้าแก่"เถ้าแก่รีบมานี่หน่อยขอรับ มีลูกค้าท่านหนึ่งสลบขอรับ"

เถ้าแก่ได้ยินก็มาถึง จากนั้นก็ประคองฉีเทียนเห้าเข้าไปในห้องพักข้างหลัง ยังถูกหลายๆคนชื่นชมความดี

ที่แท้แล้ว โรงเตี้ยมนี้มีชื่อเสียงที่ดีในหมู่บ้านข้างเคียงและในปากของพ่อค้าที่ไปๆมาๆ

ไม่เพียงแต่บริการดี แถมยังชอบช่วยเหลือคนด้วย

ดังนั้น เมื่อเห็นพนักงานร้านและเถ้าแก่ร้านประคองคนที่สลบเข้าไปในห้องพักแต่ไม่ได้พาไปส่งที่สำนักแพทย์ เหล่าลูกค้าล้วนไม่ได้รู้สึกผิดปกติ กลับรู้สึกว่านี่เป็นคุณธรรมความดีของโรงเตี้ยมนี้อีกครั้งหนึ่ง

เถ้าแก่และพนักงานร้านวางฉีเทียนเห้าไว้บนเตียง สีหน้าของสองคนก็หายไป

พนักงานร้านถาม"คนนี้เป็นอ๋องเซ่อเจิ้งของต้าชิ่งจริงหรือ?"เห็นได้ชัดว่าในน้ำเสียงมีความไม่แน่นอน

"ใช่หรือเปล่าถอดหน้ากากออกก็รู้"

ระหว่างที่พูด มือข้างหนึ่งก็ยื่นไปที่หน้าของฉีเทียนเห้า......

ซ่งฉงปิงขี่ม้าอย่างรวดเร็ว เร่งมาครึ่งวัน กว่าจะได้ถึงเมืองนั้น