บทที่ 77 วุ่นวายไปหมดแล้ว

เดิมทีเสียงของฉีเทียนเห้าก็แยกแยะได้ง่ายมากอยู่แล้ว ยิ่งพูดประโยคนี้เข้าไป ทุกคนก็ตกตะลึงไปชั่วขณะหนึ่ง

แม้แต่ฉีเทียนเห้าเองก็ตกตะลึงเช่นกัน

แม่หม้ายหลี่หยุดคร่ำครวญโดยไม่รู้ตัว อันที่จริง นางส่งเสียงคร่ำครวญมาเป็นเวลานาน เมื่อเห็นว่าไม่มีใครช่วยผสมโรง ลั่วเสี่ยวปิงเองก็ไม่กลัว นางก็จึงไม่อยากที่จะคร่ำครวญต่อไป

และหลังจากที่ลั่วเสี่ยวปิงได้ยินคำพูดของฉีเทียนเห้า เนื่องจากบทเรียนก่อนหน้านี้ ดังนั้นลั่วเสี่ยวปิงก็รู้สึกได้ทันทีว่ามันไม่ดี

แต่ว่า ก่อนที่ลั่วเสี่ยวปิงจะหยุดเขาได้ ประโยคต่อไปของลั่วเสี่ยวปิงก็โพล่งออกมาทันที

“เพราะว่าข้าก็คือพ่อของอานอานเล่อเล่อ” ฉีเทียนเห้าตะลึงอยู่พักหนึ่ง แล้วพูดออกมาเบาๆ

อย่างไรเสียดูแล้วก็ไม่รู้ว่าตอนนี้พ่อของอานอานเล่อเล่อไปอยู่ที่ไหน เป็นพ่อของพวกเขาสักสองสามวันก็คงไม่เป็นอะไร

เพราะเด็กสองคนนี้กับเขาก็ถูกชะตากัน เขาก็ไม่อยากให้ใครมาว่าว่าพวกเขาเป็นเด็กสวะ

ประโยคนี้ของฉีเทียนเห้า โพล่งออกไป ทั่วทั้งลานก็เงียบลงอีกครั้ง ชนิดว่าแม้แต่เข็มตกก็ยังได้ยิน

บังเอิญมาก ขณะที่ฉีเทียนเห้าพูดแบบนี้ ผู้ใหญ่บ้านก็ได้ยินเรื่องจึงรีบวิ่งมาพอดี

และดวงตาของอานอานและเล่อเล่อเองก็เบิกกว้างด้วยความตกใจหลังจากได้ยินคำพูดของฉีเทียนเห้าด้วยเช่นกัน เห็นได้ชัดว่าพวกเขาก็ตกใจกับ "ความจริง" นี้ด้วย

และลั่วเสี่ยวปิงก็บังเอิญเห็นผู้ใหญ่บ้านจางเต๋อหวั่งรีบมา และนึกถึงสิ่งที่ตนเองพูดต่อหน้าจางเต๋อหวั่ง โดยไม่รู้ตัว ลั่วเสี่ยวปิงมองไปที่จางเฉินซื่อและจางเอ้อหลางที่รู้ 'ความจริงที่แท้จริง'

ในที่สุด ลั่วเสี่ยวปิงทนไม่ได้ต้องเอามือก่ายหน้าผาก

เละแล้ว!

เละแล้ว!

วุ่นวายไปหมดแล้ว

เป็นอย่างที่คิดจริงๆ โกหกหนึ่งครั้ง ก็ต้องโกหกมากขึ้นไปอีกเพื่อปกปิด

ปวดหัว!

อยากจะฆ่าฉีเทียนเห้าให้ตายต้องทำยังไง?

ลั่วเสี่ยวปิงเหนื่อยใจมาก

ด้วยการเข้ามาร่วมวงของฉีเทียนเห้า ข่าวลือระหว่างลั่วเสี่ยวปิงกับจางเอ้อหลางก็ถือว่าถูกทำลายโดยสมบูรณ์แบบ

ไม่ว่าจะเป็นแม่หม้ายหลี่ก็ดี หรือจะเป็นสงจางซื่อก็ดี หากพวกเขาอยากจะสร้างปัญหาอีก ไม่มีทางเสียหรอก

ท้ายที่สุดจางเต๋อหวั่งก็เอ่ยปาก ให้ทุกคนแยกย้ายไป ควรจะไปทำอะไรก็ทำ

และสุดท้ายก็เหลือแต่ ลั่วเสี่ยวปิงสามแม่ลูก ฉีเทียนเห้า จางเฉินซื่อสองแม่ลูก กับผู้ใหญ่บ้านจางเต๋อหวั่ง อยู่ในลาน

จางเต๋อหวั่งมองไปยังลั่วเสี่ยวปิงด้วยท่าทางอึกๆ อักๆ สุดท้ายก็ถอนหายใจ "เสี่ยวปิง ข้าก็รู้ว่าเรื่องพวกนี้เป็นเรื่องส่วนตัว ข้าเป็นคนนอกไม่ควรจะถาม แต่ว่านี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เจ้าไม่ใช่บอกข้าว่าพ่อของเด็ก ..."

ก่อนที่จางเต๋อหวั่งจะพูดจบ เขาก็เหลือบมองไปที่ฉีเทียนเห้า อานอานและเล่อเล่อ ที่ยืนอยู่ข้างๆเขาอย่างระมัดระวัง สุดท้ายเขาก็หยุดคำพูดที่เขาต้องการเอ่ยไว้

ลั่วเสี่ยวปิง “……” ตอนนี้นางอยากจะพูดว่าสิ่งที่ฉีเทียนเห้าพูดนั้นไร้สาระ ยังจะทันไหม?

แต่ถ้าถูกถามว่าฉีเทียนเห้ามาอยู่บ้านนางได้อย่างไร นางจะอธิบายว่าอย่างไร?

ลั่วเสี่ยวปิงปวดหัว อยากจะกระชากผมแล้วกรี๊ด

ทำไมเขาไม่ให้นางจัดการปัญหาพวกนี้ด้วย? นางยอมทะเลาะกับสงจางซื่อและแม่หม้ายหลี่ยังจะดีกว่า

จางเต๋อหวั่งไม่ได้ใส่ใจท่าทางที่แทบจะคลุ้มคลั่งของลั่วเสี่ยวปิง แต่กลับมองไปที่ฉีเทียนเห้าอย่างละเอียด

ในตอนแรกจางเต๋อหวั่งก็รู้สึกสงสัยเล็กน้อยเกี่ยวกับฐานะของฉีเทียนเห้า เพราะลั่วเสี่ยวปิงก็บอกเองว่าพ่อของเด็กๆเสียชีวิตไปแล้ว

แต่ว่าเมื่อจางเต๋อหวั่งมองดูใบหน้าครึ่งหนึ่งที่ยังไม่เสียโฉมของฉีเทียนเห้า แล้วมองใบหน้าของอานอานที่แห้งและขาดสารอาหารเนื่องจากการดูแลที่ผ่านมา เขาก็ไม่สงสัยอีกต่อไป

ถึงแม้ว่าตอนนี้อานอานจะยังผิวเหลืองและผ่ายผอมอยู่บ้าง แต่ก็เห็นได้พอว่าดูออกว่ามีส่วนคล้ายกับชายคนนี้อยู่บ้าง

แม้แต่การแสดงออกก็เกือบจะออกมาจากเบ้าเดียวกัน

นอกจากนี้ เสี่ยวปิงก็เคยบอกว่าทักษะต่างๆที่นางทำได้พ่อของเด็กๆก็เป็นคนสอน ก่อนหน้านี้เขายังเคยคิดว่าพ่อของเด็กๆจะเป็นคนแบบไหนกัน แต่วันนี้พอได้เห็นท่าทางแล้ว เขาไม่ธรรมดาจริงๆ