บทที่ 794 หนังสือชำรุดเล่มหนึ่งมูลค่าห้าพันตำลึง

แม่มดกู่พูดด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความมั่นใจอย่างยิ่ง จนซ่งฉงปิงตกตะลึง

นางในเวลานี้ สวมใส่เครื่องแต่งกายของหนานเจียง

และรูปร่างหน้าตาของคนต้าชิ่งและคนหนานเจียงก็คล้ายคลึงกัน

แม่มดกู่ผู้นี้ นางรู้ได้อย่างไรว่าตนเองไม่ใช่คนหนานเจียง?

เกิดปัญหาตรงไหนหรือ?

ไม่นาน ซ่งฉงปิงก็รู้คำตอบ

แม่มดกู่กล่าวว่า: "พิษกู่แม่ลูกจะต้องเลี้ยงด้วยเลือดมนุษย์จนเติบโต อีกทั้งไม่ใช่จะสามารถเลี้ยงดูออกมาได้ตามอำเภอใจ

เพียงซ่งฉงปิงได้ฟัง ก็ค่อนข้างรู้สึกอึ้ง

นี่ไม่ใช่ความลับอะไรในหนานเจียงอย่างแน่นอน จะต้องเป็นสิ่งที่รู้กันทั่วบ้านทั่วเมือง

หลายปีมานี้สิ่งที่รู้กันทั่วกลับไม่รู้ ถ้าหากเป็นตนหนานเจียงก็คงแปลกประหลาด

เพียงแต่ แม่มดกู่ก็ไม่ได้มีเจตนาร้ายต่อคนนอกที่มา และชี้ไปยังหนอนขนสีขาวที่มีขนาดเล็กเท่าเล็บที่อยู่ข้างๆ พร้อมกล่าวว่า "นี่คือกู่ใจเดียว เพียงแค่ป้อนเลือดจากหัวใจ จากนั้นก็ใส่บนตัวของคนรัก เช่นนั้นคนรักก็จะไม่มีวันทรยศเจ้าไปตลอดกาล"

ซ่งฉงปิงมองหนอนสีขาวตัวนั้น รู้สึกได้ถึงความชั่วร้าย จึงอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว "ถ้าหากคนรักจะต้องใช้หนอนพิษกู่ควบคุมจึงจะไม่สามารถทรยศได้ เช่นนั้นคนรักแบบนี้ ข้าก็ไม่ต้องการ"

การรักใครคนหนึ่ง ต้องอาศัยความจริงใจ ต้องอาศัยชื่อตรง ต้องอาศัยความพลังผูกพันที่บุคคลหนึ่งมีต่อตนเอง ความรู้สึกในการรับผิดชอบต่อครอบครัว

ถ้าหากต้องใช้หนอนพิษกู่มาควบคุม เช่นนั้นจะมีความหมายอะไรหรือ?

นั่นก็เป็นเพียงแค่ใช้อำนาจบีบบังคับของที่ไม่ใช่ของตนเอง ให้อยู่ข้างกายตนเองก็เท่านั้น

เหมือนกับว่าแม่มดกู่คาดไม่ถึงว่าซ่งฉงปิงจะพูดประโยคแบบนี้ออกมา จึงเงยหน้ามองไปยังซ่งฉงปิงด้วยความประหลาดใจ

เพียงแต่ บนใบหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอยเหี่ยวย่นของนางกลับไม่พบการแสดงออกใดๆ

หลังจากนั้น แม่มดกู่ก็ก้มหน้าต่อ แล้วมองหนอนพิษกู่ของตนเอง

ซ่งฉงปิงรู้สึกว่า สายตาที่แม่มดกู่มองหนอนพิษกู่ คล้ายกับกำลังมองลูกอันเป็นที่รักของนาง

ซ่งฉงปิงลังเลใจอยู่ครู่หนึ่ง กำลังคิดที่จะจากไป ก็ได้ยินแม่มดกู่เอ่ยปาก

"พิษกู่แม่ลูก ต้องการแก้พิษกู่......."

ซ่งฉงปิงที่เตรียมจะก้าวฝีเท้าไปก็หยุดลงทันที และมองไปยังแม่มดกู่

ซุนมู่หยางให้หนังสือที่ด้านในเกี่ยวกับกู่แก่นาง มีบันทึกบางอย่างเกี่ยวกับพิษกู่แม่ลูก และหลังจากนั้นฉีเทียนเห้าก็เก็บรวบรวมข้อมูลบางส่วน

แต่ท้ายที่สุดแล้วก็ยังไม่เคยทดลองด้วยตัวเอง อันที่จริงซ่งฉงปิงก็ไม่ได้มั่นใจเกี่ยวกับการแก้พิษกู่มากขนาดนั้น

"หากต้องการแก้กู่ ก็จะต้องมีชีวิตรอดในสถานที่แห่งความตาย"

มีชีวิตรอดในสถานที่แห่งความตาย?

ซ่งฉงปิงขมวดคิ้ว ไม่เข้าใจ

เวลานี้แม่มดกู่ก็เงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง แล้วใช้ดวงตาที่ลึกลับจ้องมองซ่งฉงปิง "เจ้าอยากจะรู้หรือไม่ว่าอะไรที่เรียกว่ามีชีวิตรอดในสถานที่แห่งความตาย?"

"อยากรู้" ซ่งฉงปิงพยักหน้าอย่างไม่ลังเลใจ

แม่มดกู่ได้ยินเช่นนี้ จึงมองไปยังหนอนพิษกู่ของตนเองอีกครั้ง

ยังคงไม่ตอบกลับคำถามของซ่งฉงปิง และกล่าวอย่างนิ่งๆ ว่า "หนอนพิษกู่เหล่านี้สำหรับข้าแล้วก็เปรียบเสมือนลูกของข้า"

ซ่งฉงปิง: "......"

แม่มดกู่: "แต่หนอนพิษกู่ของหนานเจียง ยิ่งน้อยลงทุกวัน แต่ที่เจ้าเห็นอยู่มากมายเต็มถนนเหล่านั้น อันที่นั่นเป็นเพียงสัตว์มีพิษที่นับว่าเป็นอันตรายต่อคนเท่านั้น หนอพิษกู่ถ้าหากใช้อย่างเหมาะสม นั่นก็จะสามารถช่วยชีวิตคนได้"

ซ่งฉงปิงไม่ได้ตัดบทคำพูดของแม่มดกู่ แต่กลับฟังอย่างสงบนิ่ง

นางคิดมาโดยตลอดว่า หนอนพิษกู่คือสิ่งลึกลับอัปมงคล ใช้เอามาทำร้ายคน ไม่เคยคาดคิดเลยว่าหนอนพิษกู่ยังสามารถช่วยชีวิตคนได้อีกด้วย

ซ่งฉงปิงรู้สึกว่า วันนี้ตนเองสามารถเรียนรู้ได้เยอะมาก

เพียงแต่ น้ำเสียงของแม่มดกู่เปลี่ยนไป แล้วกล่าวว่า "หนอนพิษนี้ของข้าเลี้ยงมาแล้วเปลืองแรงจริงๆ และจะต้องทุ่มเทมากเกินไปจริงๆ"

พูดจบ แม่มดกู่ก็เงียบไม่พูดจา

ซ่งฉงปิง : "......"

คิดๆ แล้ว ซ่งฉงปิงจะล้วงธนบัตรปึกหนึ่งออกมาจากในแขนเสื้อ