บทที่ 797 แม่บอกว่า มันคือทิศทางของดอกทานตะวัน

"เจ้าบอกกับพวกเขา ว่าเจ้าชื่ออะไร ได้หรือไม่?" ซ่งฉงปิงมองเด็กผู้หญิงคนนั้น ด้วยใบหน้าอ่อนโยน

เด็กผู้หญิงคนนี้พยักหน้าอย่างแรง "ข้าชื่อเซี่ยงเซี่ยง แม่บอกว่า มันคือทิศทางของดอกทานตะวัน"

เด็กคนนี้ฉลาดมาก สามารถพูดออกมาได้ทั้งประโยคอย่างครบถ้วน

ซ่งฉงปิงเหลือบมองผู้หญิงคนนั้น มุมปากเผยรอยยิ้มที่เย็นชา

และผู้หญิงคนนั้น รู้สึกได้ว่ามีสีหน้าซีดเซียวลงเล็กน้อย

"ข้า......จริงๆ แล้วหน้าบ้านข้ามีดอกทานตะวันมากมาย บางครั้งข้าก็จะเรียกนางว่าเซี่ยงเซี่ยง เหมือนกับดอกทานตะวัน" ผู้หญิงคนนั้นอธิบาย

คำอธิบายเช่นนี้ ก็มีเหตุผล

แต่ว่า มีคนหลายคนในฝูงชนที่เริ่มสงสัยผู้หญิงคนนั้นขึ้นมา

ซ่งฉงปิงไม่ได้กล่าวอะไรกับคำพูดของผู้หญิงคนนั้น และเอ่ยถามเด็กผู้หญิงในอ้อมแขนต่อ "เจ้าชอบกินอะไร?"

เด็กผู้หญิงคนนั้นกล่าว : "ขนมน้ำตาลปั้น"

ขนมน้ำตาลปั้นของนางหายไปแล้ว ฮือๆ

ผู้หญิงคนนั้น : "ก่อนหน้านี้ไม่นานข้าเพิ่งซื้อขนมน้ำตาลปั้นให้นาง นางยังคงนึกถึงมันอยู่แน่ๆ" คำพูดนี้ก็ไม่แปลก

ก่อนหน้านี้เพื่อให้เด็กคนนี้ไปกับตนเอง นางซื้อขนมน้ำตาลปั้นจริงๆ

ซ่งฉงปิงยังคงไม่สนใจผู้หญิงคนนั้น และเอ่ยถามเด็กคนนั้นต่อ "เจ้าชอบทานไข่ตุ๋นหรือไม่?"

เด็กผู้หญิงคนนั้นส่ายหัว "แม่บอกว่า ไม่สามารถทานได้ "

พูดจบ ยังคงเอามือรูดแขนเสื้อของตนเองขึ้นมา

แต่ทว่า ด้วยการกระทำนี้ มันเผยให้เห็นปานแดงรูปพระจันทร์เสี้ยวบนแขนของนางอีกด้วย

ปานนี้ มีคนเห็นเป็นจำนวนมาก

และเป็นธรรมดา ที่ผู้หญิงคนนั้นก็เห็นเช่นกัน

ผู้หญิงคนนั้นรู้ดีว่า ตนเองไม่สามารถโกหกได้อีกต่อไป จึงหันหลังกลับจะวิ่งหนี

"จับตัวนางไว้!" ซ่งฉงปิงกล่าวอย่างเย็นชา

ไป๋เสารีบก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว และจับผู้หญิงคนนั้นเอาไว้

ซ่งฉงปิงมองไปที่ทุกๆ คนในฝูงชน "ตอนนี้ พวกเจ้าน่าจะรู้ความจริงแล้วใช่หรือไม่?"

ถึงแม้ว่าคำถามสองสามคำถามที่นางเอ่ยถามผู้หญิงคนนั้นอันที่จริงจะไม่ได้ลึกซึ้งอะไร แต่ก็สามารถพบคำตอบผิดๆ ได้อย่างสบายๆ แต่ในความเป็นจริงแล้วมันไม่สามารถนำไปใช้ได้

อย่างไรเสีย ขอเพียงแค่ผู้หญิงคนนั้นตอบออกมา ก็ย่อมมีช่องโหว่

คำพูดของนางสามารถทำให้ผู้หญิงคนนั้นเผยพิรุธออกมาได้

เดิมที นางก็ไม่คิดว่าจะเร็วขนาดนี้

เนื่องจาก ตัวนางเองก็ไม่แน่ใจว่าบนร่างกายของเด็กผู้หญิงคนนี้มีปานหรือไม่ อีกทั้งเด็กผู้หญิงคนนี้ยังแพ้ไข่ไก่อีกด้วย และประจวบเหมาะกับว่ารูดแขนเสื้อขึ้นจึงเปิดเผยปานให้เห็น

ดูเหมือนว่า โชคของตนเองจะดีเสมอ

ผู้หญิงคนนั้นถูกจับ บวกกับคำพูดโกหกถูกเปิดเผย คนทั้งคนจึงไม่สามารถสงบลงได้ ไม่ต้องเอ่ยถาม ก็เริ่มร้องขอความเมตตาขึ้นมา

และเมื่อร้องขอความเมตตา ผู้หญิงคนนั้นก็สารภาพผิดทุกอย่าง

แท้จริงแล้ว เมื่อสองสามวันก่อนนางเห็นว่าไม่มีผู้ใหญ่อยู่ข้างกายเด็กคนนี้ อีกทั้งยังหน้าตาดี ก็เลยอยากจะพาไปเลี้ยงดูเอง

และยังพูดรับประกันว่าตลอดว่าจะปฏิบัติต่อเด็กคนนั้นเป็นอย่างดีแน่นอน

ทุกคนคิดว่า ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้เลวร้าย ซ่งฉงปิงกลับมองเห็นการระแคะระคาย จากนั้นก็ไม่รู้ว่านำอะไรยัดใส่ปากนาง

ในตอนเริ่มแรก ผู้หญิงคนนั้นดูหวาดกลัวเล็กน้อย "เจ้า เจ้าให้ข้ากินอะไร?"

ไม่ว่าจะโง่เขลาแค่ไหน ผู้หญิงคนนี้ก็รู้ดีว่า ไม่สามารถกินของมั่วซั่วได้

ซ่งฉงปิงกล่าวอย่างเย็นชา "ไม่มีอะไร แค่ยาเม็ดพูดความจริงก็เท่านั้น"

เมื่อผู้หญิงคนนั้นได้ยินว่ายาเม็ดพูดความจริง ใบหน้าก็ไม่แสดงออกถึงความพิเศษอะไร เนื่องจากนางยังไม่เข้าใจว่ายาเม็ดพูดความจริงคืออะไร

เวลานี้ซ่งฉงปิงอธิบายด้วยความหวังดี "ยาเม็ดพูดความจริง กินแล้วจะทำให้พวกเจ้าสามารถพูดความจริงได้"

ผู้หญิงคนนั้นได้ยิน กลับไม่พูดอะไร

บนโลกใบนี้จะมีของอย่างนี้ได้อย่างไร?

ยังพูดความจริงอีกด้วย

นางไม่อยากพูด อาศัยยาเม็ดหนึ่งสามารถทำให้นางพูดได้หรือ?

เป็นไปไม่ได้!

อย่างไรก็ตาม สุดท้ายแล้วความจริงก็คือ ผู้หญิงคนนั้นถูกตบหน้า

ประสิทธิผลของยาเม็ดพูดความจริง ไม่ใช่ว่าไม่เชื่อแล้วมันจะไม่มี