บทที่ 801 นางมีความรู้สึกเหมือนถูกศีลธรรมบีบบังคับ

สีหน้าท่าทางของเถ้าแก่แทบจะเขียนบนสีหน้าว่า ‘องครักษ์’ ใบหน้าของฉีเทียนเห้าเปลี่ยนเป็นมืดมน

และซ่งฉงปิงกลั้นไม่ให้ตัวเองหัวเราะออกมา

เมื่อฉีเทียนเห้าเห็นท่าทางที่กลั้นหัวเราะของซ่งฉงปิง สีหน้าที่เดิมทีไม่น่ามองก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย

“แล้วแต่เขาเถิด” หลังจากกลั้นหัวเราะอยู่ครู่หนึ่ง ซ่งฉงปิงก็ยังคงไว้หน้าฉีเทียนเห้า

เมื่อครู่ในชั่วพริบตาเดียว เถ้าแก่รู้สึกว่าร่างกายเย็นวาบ เมื่อได้ยินซ่งฉงปิงพูด เขาก็เดินไปหยิบของด้วยตนเองในทันที

ไม่นานเถ้าแก่ก็หยิบของออกมาครบชุด

สิ่งเหล่านี้ประกอบด้วยเครื่องประดับศีรษะ เครื่องประดับคอ เครื่องประดับอก และเครื่องประดับมือที่จัดวางไว้อยู่บนโต๊ะ

สิ่งเหล่านี้ล้วนทำด้วยมือทั้งหมด และรูปแบบประณีตสวยงามมาก

เพียงแต่ดูท่าทางจะหนัก

เมื่อสิ่งเหล่านี้ถูกนำออกมา ลูกค้าในร้านก็ไม่มีปฏิกิริยาพิเศษใดๆ เนื่องจากผู้คนมากมายก็ซื้อกันครบชุด พวกเขาเห็นบ่อยจนไม่แปลกใจแล้ว

ที่หนานเจียง ใครไม่มีเครื่องประดับเงินเหล่านี้บ้าง?

“ฮูหยินท่านนี้ หากซื้อครบทั้งชุด ทางร้านจะมอบเสื้อผ้าให้ฮูหยินหนึ่งชุดด้วย”

ในขณะพูดก็นำไปที่ห้องด้านใน “ที่แขวนอยู่ในห้องด้านในล้วนเป็นเสื้อผ้า ฮูหยินต้องการจะไปดูก่อนหรือไม่?”

ซ่งฉงปิงสนใจเครื่องแต่งกายพื้นเมืองของที่นี่มาก หลังจากมาที่นี่ นางก็ซื้อไปหลายชุดแล้ว แต่ก็เป็นเพียงเสื้อผ้าที่มีองค์ประกอบดั้งเดิมที่สวมใส่กันปกติ เป็นแบบที่คนมั่งคั่งที่นี่มักจะสวมใส่ และเป็นแบบดั้งเดิมที่ยังไม่เคยลอง

ดังนั้นซ่งฉงปิงจึงพยักหน้า

หลังจากเข้าไป ซ่งฉงปิงก็รู้สึกละลานตาไปหมด

เสื้อผ้าอาภรณ์ด้านในมีสีแดง สีน้ำเงิน สีเขียว และสีม่วง ตามสีหลักต่างๆ หลังจากนั้นจัดให้เข้ากับลวดลายที่หลากหลาย

ลวดลายเหล่านั้นซับซ้อนมาก แต่ทั้งหมดล้วนเป็นงานฝีมือ ไม่ต้องพูดถึงราคา เพียงแค่รูปแบบนั้นก็ดึงดูดความสนใจของผู้คนเป็นพิเศษ

สุดท้ายเป็นเพราะถูกเสื้อผ้าที่สวยงามเหล่านี้ดึงดูด ซ่งฉงปิงจึงตัดสินใจซื้อชุดเครื่องประดับเงินหนึ่งชุด และเลือกเสื้อผ้าสีน้ำเงินหนึ่งชุด

ด้านในร้านขายเครื่องเงินมีห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าด้วย ซ่งฉงปิงจึงไปเปลี่ยนเสื้อผ้าด้านใน และด้วยความช่วยเหลือจากเถ้าแก่เนี้ยร้านขายเครื่องเงิน นางจึงสวมเครื่องประดับเงินเหล่านั้น

แม้ว่าเครื่องประดับเงินจะหนักมาก แต่เมื่อมองตัวเองในกระจกบานยาว ซ่งฉงปิงก็พอใจมาก และรู้สึกว่าเหมือนว่าเรื่องน้ำหนักนั้นไม่สำคัญ

หลังจากหมุนอยู่หน้ากระจกหนึ่งรอบ ซ่งฉงปิงก็เดินออกไปจากห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า

หลังจากเดินออกมาจากประตู สายตาของซ่งฉงปิงก็มองหาฉีเทียนเห้าอย่างแรก

จากนั้นซ่งฉงปิงก็เห็นฉีเทียนเห้ามองมาที่ตนเองด้วยท่าทางที่ตกตะลึง

ซ่งฉงปิงพอใจมาก นางรู้ว่าเทียนเห้าจะต้องหลงใหลตนเอง

เพราะเสื้อผ้าชุดนี้สวยมากจริงๆ แถมยังสวยงามและเป็นเอกลักษณ์อีกด้วย

และเดิมทีซ่งฉงปิงก็หน้าตาดี หลังจากเข้ามาในร้านขายเครื่องเงิน ผู้คนก็มักจะมองมาที่ซ่งฉงปิง

ในตอนนี้เปลี่ยนชุดใหม่ สีขาวและสีน้ำเงินตัดกัน ยิ่งเพิ่มความเปล่งประกายให้กับซ่งฉงปิง ทำให้ซ่งฉงปิงที่เดิมทีผิวพรรณก็ขาวผ่องอยู่แล้ว ยิ่งขาวผ่องมากขึ้นไปอีก และยิ่งมองก็ยิ่งอ่อนช้อยน่ารัก

ฉีเทียนเห้ากลับมารู้สึกตัวอีกครั้ง เขาเห็นว่าทุกคนกำลังจ้องมองไปที่ซ่งฉงปิง และความรู้สึกไม่พอใจก็ผุดขึ้นในใจชั่วขณะหนึ่ง

เขาอยากจะซ่อนซ่งฉงปิงไว้ไม่ให้ผู้อื่นมอง

แต่ในท้ายที่สุด ฉีเทียนเห้าก็ถอนหายใจและระงับความคิดเช่นนี้

ปิงเอ๋อร์ช่างงดงามเหลือเกิน และดูออกว่าปิงเอ๋อร์ดีใจมากจริงๆ ที่ได้สวมเสื้อผ้าเช่นนี้

เขาไม่ควรกีดกันความสุขของปิงเอ๋อร์ เพราะความเห็นแก่ตัวของตนเอง

ในขณะคิด ฉีเทียนเห้าก็หยิบตั๋วเงินออกจากในอ้อมแขนและส่งให้เถ้าแก่

จากนั้นจิตใต้สำนึกก็อยากจะไปจูงมือของซ่งฉงปิง แต่หลังจากคิดดูแล้ว ในตอนนี้ตนเองเป็นเพียง ‘องครักษ์’ จึงเอามือกลับมา

และเอามือไปไว้ข้างหลัง