บทที่ 807 ส่งตัวลั่วอิงออกไป

ซ่งฉงปิงตกตะลึง

มีบทสรุปแล้ว?

ซ่งฉงปิงวางบทละครพื้นเมืองหลายเล่มในมือลง และมองไปที่ฉีเทียนเห้าด้วยสีหน้าจริงจัง

แต่ทว่าเห็นฉีเทียนเห้าพยักหน้าด้วยสายตาที่แน่ใจ

“จะประหารในวันพรุ่งนี้” ฉีเทียนเห้ากล่าว

ที่หนานเจียงการฆ่าคนต้องชดใช้ด้วยชีวิต

หากไม่เป็นเช่นนั้น พิษกู่จะแพร่กระจาย เกรงว่าเหล่าประชาชนจะทำร้ายกันเอง และไม่มีกฎเกณฑ์ใดๆ

เนื่องจากมีโทษที่ค่อนข้างหนัก ดังนั้นทางด้านหนานเจียงจึงรักษาสมดุลไว้ได้ในระดับหนึ่ง

มาเงียบๆ กลางดึก

ที่หน้าประตูคุกหยาเหมินของหนานเจียง มือปราบสองคนหามศพหนึ่งออกมา

“ฆ่าตัวตายดึกดื่นค่อนคืนเช่นนี้ เป็นการเพิ่มภาระให้พวกเรา แล้วพวกเราสองคนยังต้องไปที่สุสานหมู่นอกเมืองกลางดึกอีก” มือปราบคนหนึ่งบ่น

“เฮ้อ เจ้าก็อย่าบ่นเลย ไม่ใช่ใครก็ได้จะได้รับโทษประหาร เพียงแต่ไม่รู้ว่านางซ่อนยาไว้บนตัวตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำให้นางฆ่าตัวตายกลางดึก——เรารีบไปรีบกลับกันเถอะ มิเช่นนั้นสถานที่อับโชคกลางดึกเช่นนี้น่ากลัวแย่”

“โธ่เอ๋ย ชาติที่แล้วข้าต้องก่อกรรมทำเข็ญไว้เป็นแน่ ชาตินี้ถึงได้มาเป็นมือปราบ”

ในขณะที่ทอดหายใจ ทั้งสองคนไม่กล้าชักช้าอีก วางศพนั้นลงบนรถม้าอย่างเรียบง่าย จากนั้นก็ตรงออกไปนอกเมืองในทันที

นักโทษประหารที่หนานเจียงมีเพียงที่อยู่ด้วย——สุสานหมู่

สุสานหมู่นอกเมือง คืนนี้ไม่มีแสงจันทร์ และยิ่งมืด

แม้แต่ม้าที่ขับเคลื่อนเกวียนก็ไม่กล้าที่จะก้าวไปข้างหน้าในบรรยากาศที่มืดมนเช่นนี้

มือปราบทั้งสองคนตัวสั่นด้วยความตกใจ

“พวกเราทิ้งคนไว้ที่นี่เถอะ? ขืนเดินไปข้างหน้าต่อก็น่ากลัวแย่” มือปราบคนหนึ่งแนะนำ

เมื่อมือปราบอีกคนหนึ่งได้ยินก็พยักหน้าคำว่า “เอาเถอะ ข้าก็ไม่กล้าเดินไปข้างหน้าแล้ว”

ในขณะพูด มือปราบทั้งสองก็ยกศพลงมาจากรถ แล้วโยนศพลงบนพื้นอย่างส่งเดช จากนั้นก็หันหัวรถม้า

ระหว่างทางกลับไป พวกเขาขับม้าอย่างรวดเร็ว และหายไปในชั่วประเดี๋ยวเดียว

ในสุสานหมู่ ลมอันมืดมนพัดผ่าน

ทันใดนั้น เงาก็ปรากฏขึ้น

เงาดูเหมือนจะมองไปที่ศพบนพื้น แล้วยกศพขึ้นมาด้วยสีหน้านิ่งเฉยในทันที จากนั้นก็ออกไปจากสุสานหมู่

......

สวนเพลิน

เช้าตรู่ แสงแดดส่องเข้ามาในห้อง กระทบลงบนใบหน้าที่ซีดขาวของคนบนเตียงผู้นั้น

ลั่วอิงแค่รู้สึกว่าแสบตามาก และลืมตาขึ้น

แต่เมื่อลืมตาขึ้นก็ตกตะลึง

นางตายแล้วไม่ใช่หรือ?

“เจ้าฟื้นแล้ว?”

ทันใดนั้นก็มีเสียงดังมาจากด้านข้าง

ลั่วอิงเงยหน้าขึ้นและเห็นซ่งฉงปิงยืนอยู่ไม่ไกลจากเตียง

ในเวลาเพียงครู่เดียว ลั่วอิงดูเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง รีบลุกจากเตียง และคุกเข่าลงที่ซ่ง ฉงปิง

“ข้าคารวะองค์หญิงใหญ่” ท่าทางดูเคารพอย่างยิ่ง

ซ่งฉงปิงไม่แปลกใจที่ลั่วอิงรู้สถานะของตนเอง

และการแสดงความเคารพของลั่วอิง นางรับไว้ด้วยความสบายใจ

“องค์หญิงใหญ่ช่วยข้าไว้หรือ?” ลั่วอิงดูงุนงง “แต่ทำไม? ก่อนหน้านี้ข้า......”

เห็นได้ชัดว่านางต้องการทำร้ายนาง

อีกอย่างเดิมทีตระกูลลั่วของพวกเขาก็ติดค้างนาง ทำไมนางถึงยังช่วยตนเอง?

ซ่งฉงปิงมองไปที่ลั่วอิงและกล่าวเบาๆ “เจ้าเคยตายไปครั้งหนึ่งแล้วไม่ใช่หรือ? ”

เมื่อลั่วอิงได้ยินก็ตกตะลึงเล็กน้อย และไม่ได้ตอบสนองอยู่ชั่วครู่ขณะหนึ่ง

ซ่งฉงปิง “ในเมื่อเคยตายไปครั้งหนึ่งแล้ว เช่นนั้นสิ่งที่ผ่านไปแล้วก็ให้ผ่านไป นับแต่นี้ต่อไปชีวิตของเจ้าก็จะเป็นของเจ้าเอง”

ลั่วอิงรู้สึกสับสนงุนงง

ชีวิตของนาง นับแต่นี้ต่อไปเป็นของนางเอง?

ซ่งฉงปิง “ข้าจะให้คนส่งเจ้ากับฉางชุนกลับไปที่หมู่บ้านต้าซิง”

เมื่อลั่วอิงได้ยินว่าต้องกลับไปที่หมู่บ้านต้าซิง นางดูตื่นตระหนกเล็กน้อย ในดวงตามีความหวัง แต่มีความกลัวมากกว่า

เห็นได้ชัดว่าลั่วอิงทั้งรักและเกลียดสถานที่แห่งนั้น

เมื่อเห็นเช่นนี้ ซ่งฉงปิงเพียงกล่าวเบาๆ ว่า “เจ้าไม่ต้องกังวล ในตอนนี้คนเลวในตระกูลลั่วเหล่านั้นล้วนไม่อยู่แล้ว เจ้ากลับไปที่ตระกูลลั่ว พี่สี่ของเจ้าจะต้องดูแลเจ้าอย่างแน่นอน”

หรือ ซ่งฉงปิงกล่าวต่อ “ยิ่งไปกว่านั้น ฉางชุนเป็นเช่นนี้ มีเพียงการไปพักฟื้นที่หมู่บ้านต้าซิง อาการป่วยถึงจะหายดีได้”