บทที่ 815 หากเจ้ายังกล้าตอบโต้ ข้าจะทำให้เจ้าต้องเสียใจภายหลัง

“เจ้าชั่ว!” ใบหน้าของเยโม่กษัตริย์แห่งหนานเจียงดำคล้ำ

ถูกหิ้วขึ้นมาต่อหน้าสาธารณชน เขาไม่ต้องรักษาหน้าหรือ?

กษัตริย์ผู้สูงส่งของแคว้น จะรักษาหน้าเช่นนี้ได้อย่างไร?

เสียงคำรามของเยโม่ ทำให้องครักษ์ของหนานเจียงได้สติกลับมา เมื่อเห็นก็กำลังจะพุ่งเข้ามา

“ให้พวกเขาออกไปไกลๆ หน่อย” ฉีเทียนเห้ากล่าวอย่างเย็นชา

เขาพยายามอดทนอย่างสุดความสามารถ จึงไม่ได้ระบายความบ้าคลั่งใดๆ ในใจของตนเอง และเอาชนะเยโม่ให้ได้

หากองครักษ์เหล่านั้นมาส่งเสียงเอะอะอีก เขาไม่รับประกันว่าตนเองจะไม่ลงมือ

เสียงของฉีเทียนเห้าเยือกเย็น ดวงตาเต็มไปด้วยเจตนาฆ่า เห็นได้ชัดว่าถึงขีดจำกัดของความอดทนแล้ว

แม้ว่าในตอนนี้เยโม่จะโกรธมาก แต่ก็ยังระงับความโกรธไว้ และสั่งองครักษ์เหล่านั้นว่า “ทุกคนไม่ต้องตามมา”

พูดจบก็มองไปที่ฉีเทียนเห้า “ตอนนี้เจ้าปล่อยข้าได้แล้วหรือไม่?”

ฉีเทียนเห้าไม่ได้ทำให้เยโม่สมความปรารถนา แต่ยกเยโม่แล้วโยนหายไปในตำหนัก

เยโม่เกือบจะสลบ

ตั้งแต่เกิดมาจนถึงตอนนี้ เขาไม่เคยถูกปฏิบัติอย่างหยาบคายเช่นนี้มาก่อน

ความอดทนของมนุษย์ล้วนมีขีดจำกัด

เยโม่เตรียมที่จะตอบโต้

“หากเจ้ายังกล้าตอบโต้ ข้าจะทำให้เจ้าต้องเสียใจภายหลัง”

เสียงของฉีเทียนเห้าเข้ามาในหูของเยโม่ สีหน้าของเยโม่หยุดนิ่งเล็กน้อย และการเคลื่อนไหวของมือยังคงหยุดชะงัก

ไม่นานทั้งสองคนก็มาถึงห้องบรรทมของเยโม่ และองครักษ์ของหนานเจียงก็ตามมา

คราวนี้เยโม่สั่งให้องครักษ์เหล่านั้นถอยออกไปด้วยตนเอง โดยไม่รอให้ฉีเทียนเห้าเอ่ยปาก

เมื่อองครักษ์เหล่านั้นถอยออกไป ดวงตาอันเฉียบคนของเยโม่ก็จับจ้องไปที่ฉีเทียนเห้า

“เจ้าไม่เหมือนองครักษ์ทั่วไป” ดวงตาของเยโม่เต็มไปด้วยความสงสัย

อย่างไรก็ตาม ฉีเทียนเห้าไม่ได้พูดไร้สาระกับเยโม่

“เยหลินอยู่ที่ไหน?”

เมื่อเยโม่ได้ยินก็ตกตะลึง

และสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างมากในทันที

“เจ้ารู้จักเยหลินได้อย่างไร?”

ฉีเทียนเห้าไม่พูด เพียงแค่จ้องมองเยโม่อย่างเย็นชา

ในที่สุดในขณะนั้นเยโม่ก็ตระหนักได้ถึงความผิดปกติ “เกิดอะไรขึ้น?”

......

ซ่งฉงปิงไม่รู้ว่าตนเองอยู่ในห้องมืดมานานแค่ไหนแล้ว

แต่นางก็รู้ว่าอย่างน้อยต้องมีหนึ่งวัน

ในช่วงเวลานี้ นางจับชีพจรของเหมียวหลานหลายครั้ง แต่ก็ไม่ได้ผล

สถานการณ์ของเหมียวหลานไม่ได้ดีไปกว่าเซี่ยงเซียวเซียนมากนัก

แม้แต่ซ่งฉงปิงก็ไม่รู้ว่าเหมียวหลานจะมีชีวิตอยู่ได้อย่างไร

หากนางเดาไม่ผิด ก่อนหน้านี้ในตอนที่เซี่ยงเซียวเซียนตกอยู่ในอันตราย ร่างกายของเหมียวหลานก็น่าจะถึงขีดจำกัดแล้ว

เพียงแต่ไม่รู้ว่าชายผู้นั้นใช้วิธีการใดทำให้เหมียวหลานยังมีชีวิตอยู่ได้

ในช่วงเวลานี้ ซ่งฉงปิงป้อนน้ำแร่วิญญาณให้เหมียวหลาน

อย่างไรก็ตาม น้ำแร่วิญญาณสามารถฟื้นฟูพลังชีวิตของคนได้ แต่ดูเหมือนจะไร้ประโยชน์

น้ำแร่วิญญาณที่ป้อนเข้าไปดูเหมือนจะจมลงสู่ทะเลลึก และไม่มีคลื่นใดๆ

ในขณะที่ซ่งฉงปิงกำลังงุนงง นางรู้สึกได้ถึงกลิ่นอายของคนผู้นั้นอีกครั้ง

กล้ามเนื้อของซ่งฉงปิงหดเกร็งโดยไม่รู้ตัว

“นางเป็นอย่างไรบ้าง?” เงามองดูเหมียวหลานที่อยู่บนเตียง แต่ถามซ่งฉงปิง

ซ่งฉงปิงเงียบอยู่ชั่วขณะหนึ่ง

เหมียวหลานจะเป็นอย่างไรได้? ก็ยังเหมือนเดิมไม่ใช่หรือ?

เมื่อเห็นว่าซ่งฉงปิงเงียบ สีหน้าของเงาก็ไม่น่ามองมากนัก

“ข้าถามเจ้า?”

ซ่งฉงปิงเงยหน้าขึ้น และเผชิญหน้ากับดวงตาคู่นั้นที่เหมือนกับดวงตาของกษัตริย์แห่งหนานเจียง แต่รู้สึกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง และกล่าวอย่างใจเย็นว่า “ร่างกายของนางไม่ไหวแล้ว เรื่องนี้เจ้าก็น่าจะรู้”