บทที่ 820 คาดไม่ถึงว่าจะเป็นลูกของเหมียวหลานและเซี่ยงเซียวเซียน

คนทั้งสองคุมเชิงกันอยู่ครู่หนึ่ง

ในที่สุด ฉีเทียนเห้าก็เอ่ยปากขึ้นอีกครั้งว่า

"ไม่ฆ่าเขาก็ได้" แต่ว่า จะต้องมีการสั่งสอนอย่างแน่นอน

แต่ทว่า คำพูดนี้ฉีเทียนเห้าไม่ได้พูดออกมา

เห็นฉีเทียนเห้ารับปาก ซ่งฉงปิงก็โล่งอก

เพียงแค่ไม่ต้องฆ่า เรื่องอื่นๆ ก็ไม่มีอะไรแล้ว

เวลานี้ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น

ประตูไม่ได้ปิด ถึงอย่างไรคนทั้งสองก็ไม่สามารถกินข้างโดยปิดประตูหน้าต่างได้ ฉะนั้นเพียงหันหน้ากลับไป ซ่งฉงปิงก็เห็นไป๋เสายืนอยู่ที่หน้าประตู

เมื่อเห็นว่าไป๋เสาไม่เป็นอะไร ซ่งฉงปิงก็เบาใจ

"เกิดอะไรขึ้นหรือ?" ซ่งฉงปิงมองไป๋เสาแล้วกล่าวถาม

ไป๋เสาคุกเข่าดัง'ตึง'ลงตรงหน้าของซ่งฉงปิง "ข้าน้อยไม่อาจปกป้ององค์หญิงได้ ได้โปรดองค์หญิงลงโทษด้วย"

เพียงซ่งฉงปิงได้ฟังเรื่องนี้ จึงกล่าวอย่างไม่ใส่ใจว่า "นี่ไม่ใช่ความผิดของเจ้า เจ้าลุกขึ้นเถิด"

แต่ไหนแต่ไรนางก็ไม่ใช่คนที่พอเกิดเรื่องอะไรแล้วจะโยนให้คนรับใช้เป็นแพะรับบาป

ถึงอย่างไร การถูกหลอกในครั้งนี้ กระทั่งตนเก็ไม่สังเกตเห็น แล้วจะไปโทษไป๋เสาได้อย่างไร

ไป๋เสายังคงคุกเข่าไม่ลุกขึ้น

ซ่งฉงปิงเห็นเช่นนี้ จึงจงใจทำสีหน้าเคร่งขรึม "นี่เจ้าจะต้องให้ข้าไปประคองเจ้าขึ้นมาด้วยตัวเองไหม?"

ไป๋เสา: "ข้าน้อยไม่บังอาจ"

ซ่งฉงปิง: "ในเมื่อไม่บังอาจ เช่นนั้นก็ยังไม่รีบลุกขึ้นอีก?"

ไป๋เสาเห็นเช่นนี้ จึงลุกขึ้นยืน

……

ชั่วพริบตา เวลาก็ผ่านพ้นไปสองวันแล้ว

ช่วงสองวันนี้ผ่านมาได้อย่างสงบมาก ฉีเทียนเห้าแทบจะเป็นเงาข้างกายซ่งฉงปิงไม่จากไปไหน

แต่สองวันนี้ มีคนมาถึงหน้าประตูสวนเพลินอย่างกะทันหัน

"เป็นกษัตริย์แห่งหนานเจียงที่นำแม่นางเหมียวส่งมา" ไป๋เสากล่าว

เพียงซ่งฉงปิงได้ฟัง ก็รู้สึกแปลกใจอย่างมาก

และไม่นาน เหมียวหลานก็ถูกคนพาลงนอนบนเตียงไม้ไผ่

เหมียวหลานภายใต้แสงอาทิตย์ ก็ชัดเจนว่าใบหน้ายิ่งซีดเซียว

ซ่งฉงปิงคิดๆ แล้ว ก็ให้คนพาเหมียวหลานไปยังห้องข้างๆ เซี่ยงเซียวเซียน

ที่จัดการเช่นนี้ ก็เพื่อสะดวกในการดูแล

ส่วนทำไมไม่อยู่ในห้องเดียวกัน

ประการแรก คนทั้งสองไม่ได้มีความเกี่ยวข้องเป็นสามีภรรยากัน อยู่ในห้องเดียวกันก็ไม่เหมาะสม

ด้านที่สองคือ คงไม่มีใครคาดหวังจะแสดงด้านที่น่าเกลียดที่สุดต่อหน้าคนที่ตนเองรัก

เมื่อจัดการเหมียวหลานแล้ว ซ่งฉงปิงก็มองไปยังข้าหลวงเหล่านั้นที่มาส่งเหมียวหลาน

"กษัตริย์แห่งหนานเจียงทรงตรัสอะไรหรือไม่?" ซ่งฉงปิงกล่าวถาม

ข้าหลวงเหล่านั้นได้ยินเช่นนี้ จึงตอบกลับอย่างเคารพนบนอบว่า "กษัตริย์ของพวกข้าจะมาเยี่ยมเยียนวันอื่น หวังว่าองค์หญิงจะสามารถจำคำพูดที่ตนเองพูดได้"

ถึงเป็นประโยคที่ไม่มีหัวมีหางเช่นนี้ แต่ซ่งฉงปิงก็ฟังออกชัดเจน

เยโม่กษัตริย์แห่งหนานเจียง ก็หวังว่าตนเองจะสามารถรักษาเยหลินน้องชายของเขาได้

เพียงแต่ เยหลินจะมาหรือไม่ นางก็ยังสงสัยอย่างมาก

เพียงแต่ เยหลินสามารถปล่อยเหมียวหลานออกมาได้ นี่ก็ทำให้นางค่อนข้างเกินความคาดหมายแล้ว

หรือจะพูดว่า ที่นางเกินความคาดหมายก็คือ เยหลินถึงเอ่ยปากอย่างง่ายดายเช่นนี้

"ข้ารู้แล้ว" ซ่งฉงปิงกล่าวอย่างนิ่งๆ

ข้าหลวงของหนานเจียงได้ยินเช่นนี้ จึงออกไป

"ท่านอ๋องล่ะ?" ซ่งฉงปิงกล่าวถามคนรับใช้ที่อยู่ข้างๆ

นับตั้งแต่เมื่อครู่นี้ นางก็เหมือนกับว่าไม่เห็นฉีเทียนเห้า

คนรับใช้: "ท่านอ๋องออกไปแล้วเพคะ"

สำหรับการมาอย่างกะทันหันของอ๋องเซ่อเจิ้งของต้าชิ่ง อันที่จริงคนรับใช้ภายในสวนเพลินต่างก็รู้สึกเกินความคาดหมาย

เพียงแต่โชคดีที่ว่า คนรับใช้เหล่านี้ก็นับว่าทำหน้าที่เหมาะสม

เวลานี้ ไป๋เสาก็เข้ามาอย่างรีบร้อน

ซ่งฉงปิงเห็นการก้าวเดินที่รีบร้อนนั้นของไป๋เสา จึงสั่งให้คนรับใช้คนอื่นๆ ออกไป

พอไป๋เสาเดินเข้ามาใกล้ ซ่งฉงปิงจึงกล่าวถามว่า "เกิดอะไรขึ้นหรือ?"

ฝีเท้าของไป๋เสารีบร้อน แต่ก็ไม่ถึงกับลนลาน ชัดเจนว่าเกิดเรื่องอะไรบางอย่างขึ้น แต่เรื่องนั้นก็ไม่ใช่เรื่องที่ไม่ดีอะไร ฉะนั้นเมื่อซ่งฉงปิงกล่าวถามน้ำเสียงก็ถือว่าสงบนิ่งอย่างมาก