บทที่ 826 คือฝาแฝด

ก่อนการสวรรคตของกษัตริย์หนานเจียงพระองค์ก่อน เขามักจะรู้สึกแปลกๆ กับหัวหน้าเผ่าเหมียว

แต่ว่า อีกฝ่ายก็เล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวเหลือเกิน ดังนั้นเขาจึงรู้สึกแปลกๆ แค่นั้น

เรื่องเหล่านั้นที่หัวหน้าเผ่าเหมียวทำกับเหมียวหลาน หลังจากนั้นก็ให้เหมียวหลานแต่งงานกับตนเอง ความรู้สึกแปลกๆ นั้นก็แข็งแกร่งขึ้นมาทันที

ตลอดเวลาที่ผ่านมา เขาพยายามรวบรวมหลักฐานทั้งหมด

แต่น่าเสียดาย ที่หัวหน้าเผ่าเหมียวเก็บซ่อนมันเอาไว้ลึกเหลือเกิน

จนกระทั่ง วันนั้นหลังจากที่ฉีเทียนเห้าทุบตีพวกเขาสองพี่น้อง ก็ได้โยนหลักฐานการกระทำผิดออกมาทั้งหมด เขาจึงได้ทราบถึงต้นสายปลายเหตุ

และในเวลานี้เขาก็ได้ตระหนักถึงความแข็งแกร่งและยิ่งใหญ่ของฉีเทียนเห้าด้วยเช่นกัน

รู้สึกตกใจเป็นอย่างยิ่ง อีกทั่งปีติยินดีที่หนานเจียงไม่ได้เป็นศัตรูกับต้าชิ่งจริงๆ

มิฉะนั้นแล้ว หนานเจียงจะตกอยู่ในอันตรายอย่างแน่นอน

เป็นเพราะหลักฐานเหล่านี้ที่ฉีเทียนเห้ามอบให้แก่เขา ฉะนั้นเขาจึงรู้ถึงความทะเยอทะยานอันแรงกล้ารวมถึงการวางหมากของหัวหน้าเผ่าเหมียว จึงได้วางแผนซ้อนแผนเช่นนี้

สิ่งที่เยโม่กล่าวกับคนด้านล่าง แน่นอนว่ามันเต็มไปด้วยพลังภายใน เช่นนี้จึงทำให้คนได้ยินมากยิ่งขึ้น

แต่ทว่า คำพูดนี้ กลับถูกคนด้านล่างเข้าใจผิด

เดิมทีคนในตระกูลเหมียวซื่อที่อยู่ด้านล่างไม่ได้พูดจา หลังจากได้ยินคำพูดของเยโม่ ทั้งตกใจทั้งโมโห

เหมียวซื่อหัวหน้าเผ่ารองเหมียวหยานลุกยืนออกมา เงยหน้าขึ้นมองเยโม่ที่อยู่ด้านบนและตะคอกอย่างโกรธเคืองว่า "เจ้าจะจัดการหัวหน้าเผ่าของเราโดยพลการได้อย่างไร?"

เมื่อคนอื่นๆ ได้ยินเช่นนั้น ก็โกรธจัด

เยโม่รู้สึกปวดหัวเล็กน้อย

คนเหล่านี้ ไม่สามารถให้เขาพูดคราวเดียวแล้วจบใช่หรือไม่?

ขี้เกียจที่จะฟังคนเหล่านี้จ้อกแจ้กจอแจแล้ว เยโม่จึงโบกๆ มือโดยตรง

หลังจากนั้น องครักษ์แห่งหนานเจียงสองคนก็พาหัวหน้าเผ่าเหมียวที่ถูกมัดไว้จนแน่นออกมา

ในขณะนี้ เขาถูกยัดผ้าไว้ในปาก แต่ก็ไม่ยากที่จะจำเขาได้

เมื่อเห็นว่า'หัวหน้าเผ่าเหมียว'ยังมีชีวิตอยู่ ทุกคนก็ปิดปากเงียบทันที

เนื่องจาก ที่พูดจาด่ากระทบกระเทียบว่า'หัวหน้าเผ่าเหมียวตายแล้ว' มันไม่ถูกต้อง

เยโม่มองไปที่หัวหน้าเผ่ารอง

หัวหน้าเผ่ารองเป็นคนชราที่มีผมเผ้าหนวดเคราขาวโพลน

ในแง่ของการลำดับความอาวุโส หัวหน้าเผ่ารองนั้นอาวุโสกว่าหัวหน้าเผ่าหนึ่งรุ่น

ในแง่ของอายุ หัวหน้าเผ่ารองอายุมากกว่าหัวหน้าเผ่ามากกว่าสิบถึงยี่สิบปี

ในแง่ของสายเลือด หัวหน้าเผ่ารองยังคงเป็นท่านอาที่ห้าของหัวหน้าเผ่า

ดังนั้น สายตาของเยโม่จึงมองไปที่หัวหน้าเผ่ารอง

"ขอถามหัวหน้าเผ่ารอง ในตอนนั้นที่หัวหน้าเผ่าเหมียวเกิดมา เป็นลูกคนเดียว หรือสองคนหรือ?"

หัวหน้าเผ่ารองได้ยินเช่นนั้นก็ตกตะลึง คาดไม่ถึงว่าเยโม่จะเอ่ยถามเช่นนี้

ชั่วขณะหนึ่ง สีหน้าของหัวหน้าเผ่ารองก็ย่ำแย่เป็นอย่างยิ่ง เห็นได้ชัดเจนว่า มีความจริงที่ปกปิดไว้อยู่ในนั้น

เพียงแต่ว่า เยโม่ไม่ยอมให้เขาเงียบไม่พูดไม่จา

"หัวหน้าเผ่ารอง เรื่องราวร้ายแรงมากนะ ท่านจำเป็นจะต้องตอบคำถาม"

ได้ยินเช่นนั้น หัวหน้าเผ่ารองก็มองเยโม่อย่างสลับซับซ้อน อีกทั้งยังมอง'เหมียวยู่'ที่ถูกมัดเอาไว้ พร้อมกล่าวทันทีว่า "สองคน"

"เช่นนั้น ขอถามหัวหน้าเผ่ารองหน่อย ว่ายังจำตำหนิบนร่างกายของหัวหน้าเผ่าเหมียวได้หรือไม่?"

หัวหน้าเผ่ารองได้ยินดช่นนั้น สีหน้าก็ไม่สู้ดีเป็นอย่างยิ่ง

"เจ้าถามคำถามนี้ทำไมกัน?" ในสมัยนั้น เด็กที่เกิดมามากเช่นนั้น ก็จะถูกประหารชีวิต

อย่างไรเสีย กษัตริย์แห่งหนานเจียงในเวลานั้นคือเหมียวซื่อ

และผลกระทบของฝาแฝดที่มีต่อชะตากรรมของประเทศ อันที่จริงไม่ใช่เฉพาะในชนเผ่าอู แต่มันเหมือนเป็นของราชวงศ์แต่เพียงผู้เดียว

แต่เผอิญว่า ไม่สนใจว่าจะเป็นเยซื่อของชนเผ่าอู ตราบใดที่ได้นั่งอยู่ในตำแหน่งกษัตริย์แห่งหนานเจียง ราชวงศ์จะไม่สามารถมีลูกแฝดได้

ความแตกต่างระหว่างเยซื่อกับเหมียวซื่อก็คือ ถ้าเหมียวซื่อไม่ใช่ราชวงศ์ ก็ไม่จำเป็นจะต้องปฏิบัติตามกฎเกณฑ์นี้

"หัวหน้าเผ่ารองได้โปรดพูดความจริงด้วย เรื่องนี้สำคัญเป็นอย่างมาก!" น้ำเสียงเยโม่เคร่งขรึมอย่างมาก ความน่าเกรงขามของกษัตริย์แห่งหนานเจียง เผยออกมาให้เห็น

หัวหน้าเผ่ารองเห็นเช่นนั้น จึงหวนนึกถึงเรื่องที่ผ่านโดยจิตใต้สำนึก

ถึงแม้ว่า ช่วงเวลาจะผ่านไปเนิ่นนานแล้ว

เพียงแต่ว่า เรื่องที่มีฝาแฝดเกิดขึ้นมาในราชวงศ์ ยังคงเป็นเหตุการณ์ที่สำคัญมากในหนานเจียง

ฉะนั้น ตอนที่พระชายาแห่งหนานเจียงให้กำเนิดฝาแฝดชาย เขาก็ไปดูด้วยเช่นกัน

ฝาแฝด แน่นอนว่าจะมีคนหนึ่งที่แข็งแรงและคนหนึ่งที่อ่อนแอ คนหนึ่งตัวใหญ่คนหนึ่งตัวเล็ก