บทที่ 828 ไม่ยอมรับหรือ? เปิดสงครามเลย!

คำพูดของฉีเทียนเห้า เพียงแผ่วเบา แต่กลับปะปนไปด้วยพลังภายใน และลอยเข้าหูของทุกคนที่อยู่ในที่นี้

เยโม่ตกตะลึง

ก่อนหน้านี้เขายังคิดว่าซ่งฉงปิงเป็นคนที่ช่วยเหลือเขา

แต่ทำไมต่อมาถึงขั้นที่จะเปิดสงครามเสียแล้วล่ะ?

จุดประสงค์ของเขาไม่ใช่การเปิดสงคราม!

อีกอย่างหนึ่ง นี่มันเกิดอะไรขึ้นหรือ? คาดไม่ถึงว่าจะถึงขั้นที่จะต้องเปิดสงครามด้วย?

เยโม่ในฐานะกษัตริย์แห่งหนานเจียง เวลานี้จิตใจยุ่งเหยิงไปหมด

และประชาชนที่อยู่ด้านล่าง รวมถึงผู้ดีมีตระกูลของหนานเจียง โดยเฉพาะบรรดาตระกูลสูงศักดิ์ของชนเผ่าอู ต่างตกตะลึงตาค้างไปเลย

นี่ ทำไมต้องถึงกับเปิดสงครามด้วย?

พวกเขาเอ่ยถึงหัวข้อของการเปิดสงครามแล้วหรือ?

ต้องสู้รบกับต้าชิ่ง พวกเขาจะชนะได้อย่างไร?

เมื่อทุกคนกำลังไม่เข้าใจ ฉีเทียนเห้าจึงคลายความสงสัยของทุกคน

"ทำให้พระชายาของข้าไม่สบายใจ เช่นนั้นก็เปิดสงครามเถอะ" น้ำเสียงของฉีเทียนเห้า ผ่านเข้าไปในแก้วหูของทุกคน

ทุกคน : "......."

ฉะนั้น จึงเปิดสงครามอย่างตามอำเภอใจเช่นนี้เลยหรือ?

"อ๋องเซ่อเจิ้งแห่งต้าชิ่ง เจ้าไม่สามารถทำเช่นนี้——" ผู้อาวุโสชนเผ่าอูโกรธจนหน้าแดง

เกี่ยวกับชื่อเสียงของอ๋องเซ่อเจิ้งแห่งต้าชิ่ง พวกเขาได้ยินมาหมดแล้ว

เปิดสงครามกับต้าชิ่ง พวกเขาจะได้ประโยชน์อะไร?

แต่ทว่า ฉีเทียนเห้าไม่รอให้ผู้อาวุโสคนนี้พูดจบ "ข้าจะทำแล้วจะทำไม? ไม่ยอมรับหรือ? เปิดสงครามเลย!"

ผู้อาวุโสชนเผ่าอู : "....."

นี่จะเปิดสงครามได้อย่างไร?

เขาอายุมากแล้ว รับไม่ได้กับการสะเทือนจิตใจเช่นนี้

ฉีเทียนเห้าเหลือบมองผู้อาวุโสชนเผ่าอูอย่างเหยียดหยาม หลังจากนั้นก็เงยหน้าขึ้นมองเยโม่

ถึงแม้ว่าเยโม่จะอยู่ในตำแหน่งที่สูงกว่าฉีเทียนเห้า แต่ด้วยพลังเช่นนี้ ยังคงต้องยอมแพ้ฉีเทียนเห้า

"กฎเกณฑ์หนานเจียงของพวกเจ้าทำให้พระชายาของข้าไม่พอใจ จะเปิดสงครามหรือจะยกเลิก ต้องเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง"

เป็นประโยคที่เย่อหยิ่งกำเริบเสิบสานเป็นอย่างยิ่ง

เห็นได้ชัดว่าคำพูดนี้ เยโม่น่าจะโกรธเคือง แต่ว่า......เวลานี้ทำไมยิ่งฟังก็ยิ่งรื่นหูล่ะ?

เดิมทีแล้ว เป็นการยากมากที่จะยกเลิกขนบธรรมเนียมที่ไม่ดีของการมีฝาแฝดเพียงคนเดียว มิเช่นนั้นหัวหน้าเผ่าเหมียวตัวจริงจะไม่สามารถพยายามมาหลายปีแต่ก็ไม่สำเร็จหรอก

แต่ว่า ถ้าสามารถใช้ความพาลและความเผด็จการของฉีเทียนเห้า เพื่อฉวยโอกาสล่ะ?

วิธีเช่นนี้ เรียบง่ายตรงไปตรงมา และเขาก็ไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยอีกทั้งยังรู้สึกแปลกใจอย่างมาก

ในใจของเยโม่รู้สึกตื่นเต้นหวั่นไหว แต่ใบหน้ากลับไม่แสดงออกมา

แต่ทว่า มือของเขากลับสั่นเทาด้วยความตื่นเต้น

เป็นเวลานาน เยโม่จึงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ และกล่าวกับผู้อาวุโสชนเผ่าอูที่อยู่ด้านล่างว่า "ผู้อาวุโสสาม ข้าคิดว่าต้องเป็นเช่นนั้น ข้าใจไม่แข็งพอ แต่ว่า——"

พูดจบ ก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆ "ข้าจะไม่สามารถเห็นแก่เรื่องส่วนตัวของตนเอง โดยไม่คำนึงถึงชะตากรรมของหนานเจียงได้ หลังจากครั้งนี้ ข้าจะสละบัลลังก์เพื่อเปิดทางให้ผู้ที่มีความสามารถ และน้องชายของข้า——พวกเจ้าก็ดูแลจัดการกันไปตามสมควรเถอะ"

พูดจบ เยโม่ก็มองไปที่ฉีเทียนเห้า "อ๋องเซ่อเจิ้งแห่งต้าชิ่งหากยังยึดมั่นว่าจะเปิดสงคราม หนานเจียงของเราก็ใช่ว่าจะไม่กล้าที่จะรับมือการโจมตีของข้าศึก เช่นนี้ข้า——"

"เดี๋ยว!" ได้ยินคำพูดของเยโม่ ผู้อาวุโสสามชนเผ่าอูก็ตกตะลึง กระทั่งลืมขัดจังหวะเยโม่เลย

แต่ว่า เมื่อได้ยินคำพูดของเยโม่ที่พูดถึงตรงนี้ เขาก็ตกใจจนรีบขัดจังหวะ

"กษัตริย์——เรื่องนี้ท่านต้องคิดทบทวนให้ดี"

รับมือการโจมตีของข้าศึก? เหตุใดต้องรับมือการโจมตีของข้าศึก?

หนานเจียงชำรุดทรุดโทรมรอการฟื้นฟู หนานเจียงแคว้นเล็กๆ

อีกอย่างหนึ่ง คนตรงหน้านั้น คืออ๋องเซ่อเจิ้งแห่งต้าชิ่งอีกด้วย!

นั่นคือเทพสงครามแห่งต้าชิ่ง!

เขาพูดว่าเปิดสงคราม ใครจะกล้าเปิดสงครามตามเรื่อยเปื่อยล่ะ?

หากเปิดสงครามจริงๆ เช่นนั้นพวกเขา......

สิ่งแรกที่ผู้อาวุโสสามชนเผ่าอูคิดถึง แน่นอนว่าเป็นผลประโยชน์ของตนเอง