บทที่ 831 จะออกเดินทางแล้ว

เยหลินเองก็ไม่ได้หลบซ่อนและเอ่ยด้วย “ข้าจะไปแล้ว”

ซ่งฉงปิงชะงัก

แม้ว่าพอจะเดาได้ แต่พอได้ยินเยหลินพูดออกมาจากปากตัวเอง นางก็อดประหลาดใจไม่ได้

“ตอนนี้ข้าออกไปจากหนานเจียงได้แล้ว เป็นเวลาที่ต้องออกไปลองดูแล้ว”

นัยน์ตาของเยหลินเต็มไปด้วยความใฝ่ฝัน

ราวกับว่าตอนนี้ความคิดของเยหลินโบยบินไปยังโลกภายนอกเรียบร้อยแล้ว

ซ่งฉงปิงมองดูและเอ่ยแค่ว่า “ยินดีกับเจ้าด้วย”

ดูเหมือนนางจะพูดอะไรไม่ได้แล้วนอกจากคำคำนี้

เยหลินยิ้ม จากนั้นจึงวางจดหมายลงบนมือของซ่งฉงปิงและหันหลังจากไปโดยไม่พูดอะไร

เพียงแต่เมื่อหันกลับไปแล้ว ความใฝ่ฝันและรอยยิ้มในแววตาของเยหลินก็จางหายไปจนหมดสิ้น หลงเหลือไว้เพียงแววตาสีแดงระเรื่อ

เขารู้ตัวดีว่าตนเองไม่มีทางได้ ดังนั้นจึงไม่ควรจะยืนกรานต่อไป

ตั้งแต่นี้ต่อไปเขาควรจะมีชีวิตใหม่และใช้ชีวิตเพื่อตัวเขาเอง

ส่วนข้างๆ นั้น เขาไม่มีสิ่งใดให้ต้องเป็นห่วงอีกต่อไป

เยหลินจากไปแล้ว

เยโม่เพิ่งจะรู้ในวันรุ่งขึ้น

เรื่องมาถึงจุดที่เปลี่ยนอะไรไม่ได้แล้ว และเยโม่ก็ทำอะไรไม่ได้เหมือนกัน

ตอนนี้เอง ซ่งฉงปิงถึงได้รู้ว่าสิ่งที่เยหลินให้เหมียวหลานคือ ‘หนังสือหย่า’

และเหมียวหลานก็ตื่นขึ้นมาหลังจากวันที่เยหลินจากไป

แม้ว่าร่างกายจะอ่อนแอ แต่สุดท้ายร่างกายก็ค่อยๆ ฟื้นสภาพกลับมา

จากคำบอกเล่าของเยโม่ เหมียวหลานจึงรับรู้ความจริงทั้งหมด รวมทั้งรู้ด้วยว่าพ่อของนางไม่ใช่พ่อแท้ๆ ของนาง

เหมียวหลานจมดิ่งอยู่ในความเงียบ

เหมียวหลานรู้ว่าเซี่ยงเซียวเซียนอยู่ถัดไปอีกห้องหนึ่ง แต่นางกลับไม่เคยก้าวออกไปจากห้องของตนเองเลย

อีกด้านหนึ่ง เวลานี้เซี่ยงเซี่ยงรู้แล้วว่าเซี่ยงเซียวเซียนเป็นพ่อของตนเอง

ทั้งพ่อและแม่ฟื้นขึ้นมาแล้ว เซี่ยงเซี่ยงมีความสุขมากและวิ่งกลับไปกลับมาที่ห้องของพ่อและแม่ทุกวัน

ในช่วงนี้ สิ่งที่เซี่ยงเซี่ยงโปรดปรานมากที่สุดก็คือการออกจากห้องของพ่อตรงไปยังห้องของแม่ บอกเล่าอาการของพ่อและบอกต่อคำพูดของพ่อให้แม่ฟัง

รวมถึงออกจากห้องของแม่ตรงไปยังห้องของพ่อด้วย

แบบนี้สนุกมากจนไม่รู้สึกเหน็ดเหนื่อย

สำหรับเรื่องของเซี่ยงเซียวเซียนและเหมียวหลานกับเซี่ยงเซี่ยง ฉีเทียนเห้ากับซ่งฉงปิงทำเพียงแค่มองดูและไม่ได้ยื่นมือเข้าไปแทรกแซง

บางเรื่องตนเองยังต้องเปิดใจและต้องคิดใคร่ครวญ

เข้าใจผิดมานานหลายปี แต่เห็นได้ชัดว่าภายในใจยังมีกันและกันอยู่ หากไม่มีใครสักคนเป็นฝ่ายเริ่มปรับความเข้าใจ ทั้งสองก็คงถูกกำหนดให้ไม่มีวาสนาต่อกัน

ทุกอย่างขึ้นอยู่กับพวกเขาเอง

ตลอดสองวันมานี้ซ่งฉงปิงเองก็ยุ่งมาก

ระหว่างเหมียวหลานกับเซี่ยงเซียวเซียน ซ่งฉงปิงเองก็สั่งให้ไป๋เสาส่งน้ำแร่วิญญาณไปให้ทุกวันเพื่อช่วยให้ร่างกายของพวกเขาฟื้นตัวอย่างรวดเร็ว

ส่วนทางแม่มดกู่ ซ่งฉงปิงก็สั่งให้คนไปส่งตั๋วเงินเช่นกัน

และในช่วงนี้เวลานี้ นางกับฉีเทียนเห้าก็ไม่มีอะไรให้ทำอีกแล้วนอกจากเดินเที่ยวไปตามถนนของหนานเจียงด้วยกัน

เพราะสัมภาระเดินทาง คนรับใช้ก็จะเก็บให้

ถูกต้อง พวกเขาเตรียมจะเก็บสัมภาระและออกเดินทาง

แน่นอนว่าพวกเขาย่อมไม่กลับไปที่ต้าชิ่ง แต่เตรียมจะเดินทางไปที่แคว้นซีหรง

ซ่งหลิงหลิงกับอู้เจินกำลังจะแต่งงานกัน พวกเขาต้องไป

ในวันนี้เมื่อซ่งฉงปิงกับฉีเทียนเห้ากลับมาจากการเดินเล่น พวกเขาจึงพบว่าเซี่ยงเซียวเซียนเหมียวหลานกำลังอาบแดดกันอย่างสงบ

ที่ข้างๆ พวกเขา เซี่ยงเซี่ยงกำลังจดจ่ออยู่กับการเล่นมด

ภาพที่เห็นอบอุ่นและละมุนมาก

ซ่งฉงปิงรู้ว่าทั้งสองคนน่าจะคืนดีกันได้เพราะเซี่ยงเซี่ยง

หรือไม่ ทั้งสองคนอาจมีกันและกันอยู่ในใจอยู่แล้ว และเซี่ยงเซี่ยงก็ทั้งว่าง่ายและน่ารัก ทุกวันที่เซี่ยงเซี่ยงถ่ายทอดสถานการณ์ของอีกฝ่ายให้ฟัง ไม่ว่าทั้งสองคนจะเล่นแง่แค่ไหนก็เกรงว่าจะเล่นแง่ต่อไปไม่ได้อยู่ดี

เมื่อเซี่ยงเซียวเซียนกับเหมียวหลานเห็นซ่งฉงปิงกลับมา นัยน์ตาของทั้งคู่ก็มีประกายของความเขินอายและยิ่งรู้สึกขอบคุณมากขึ้น

ไม่ว่าจะเป็นชีวิตของพวกเขาหรือว่าเซี่ยงเซี่ยง ซ่งฉงปิงก็ล้วนเป็นผู้มีพระคุณของพวกเขา