บทที่ 839 ขอโทษที่ลืม

ผ่านไปครู่เดียว เวลาก็ผ่านไปหลายวันแล้ว

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะซ่งฉงปิงเป็นคนโชคดีหรือเปล่า นางจึงได้พบเถามันเทศจำนวนมากในแคว้นซีหรง

แม้ว่าตอนที่อยู่ในต้าชิ่ง ซ่งฉงปิงจะเคยพูดถึงมันเทศ แต่สุดท้ายในต้าชิ่งก็ไม่มีมันเทศที่ว่า

แต่ในตอนที่ซ่งฉงปิงอยากจะช่วยแก้ปัญหาปากท้องให้ชาวซีหรงแบบนี้ นางกลับพบมันเทศ ซึ่งนับเป็นพรที่ยิ่งใหญ่โดยแท้

เมื่อมีมันเทศ อาหารหลักของชาวซีหรงก็แทบจะรับประกันได้แล้วว่ามี

ดังนั้นไม่ว่าสำหรับคนทั่วไปหรือซ่งฉงปิงและคนอื่นๆ เรื่องนี้จึงนับว่าเป็นข่าวดีมาก

ท่ามกลางความตื่นเต้นดีใจ งานแต่งของซ่งหลิงหลิงและอู้เจินอี้ฉู่จ้งก็กำลังเริ่มขึ้น

เพราะอู้เจินเป็นมกุฎราชกุมารของแห่งแคว้นซีหรง นอกจากนี้ซ่งหลิงหลิงยังเป็นองค์หญิงแห่งต้าชิ่ง ตอนนี้ยังมีซ่งฉงปิงกับฉีเทียนเห้าผู้มีฐานะสูงส่งในต้าชิ่งมาสนับสนุนด้วยตนเอง งานแต่งของซิ่งหลิงหลิงจึงมีชีวิตชีวาเกินกว่าจะหาใดเปรียบ

งานแต่งใช้เวลาดำเนินการทั้งหมดประมาณหนึ่งชั่วยามครึ่ง จากนั้นทั้งหมดจึงเรียบร้อย

จากนั้นก็ไม่มีโครงการอะไรอีก แต่วันรุ่งขึ้นพวกเขาจะไปเซ่นไหว้ฟ้าดิน ภูเขาและแม่น้ำ

แน่นอน แม้จะพูดแบบนั้น แต่การเซ่นไหว้แท้จริงแล้วก็คือการไปที่แม่น้ำของมารดาแห่งแคว้นซีหรงซึ่งอยู่ห่างจากเมืองไปสิบห้าลี้

แม่น้ำสายนั้นเป็นแม่น้ำสายหลักที่หล่อเลี้ยงชาวซีหรง ทั้งงานแต่งของประชาชนทั่วและคนในราชวงศ์ล้วนไปเซ่นไหว้ที่ริมแม่น้ำสายน้ำ

ในฐานะครอบครัวฝั่งเจ้าสาวอย่างซ่งหลิงหลิง ซ่งฉงปิงกับฉีเทียนเห้าจึงต้องไปอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

และก็เพราะเช่นนี้นี่เอง หลังจากการแต่งงานสิ้นสุดลง ฉีเทียนเห้าจึงจูงมือพาซ่งฉงปิงออกไปจากพระราชวังของซีหรง

ทันทีที่ขึ้นรถม้า ฉีเทียนเห้าก็ดึงซ่งฉงปิงเข้ามาไว้ในอ้อมกอด เขาไม่พูดพร่ำทำเพลงและปิดกั้นริมฝีปากของซ่งฉงปิงทันที

จูบนี้รุนแรงเป็นพิเศษ

ซ่งฉงปิงแทบจะหายใจไม่ออกอยู่แล้ว

ในที่สุดเมื่อซ่งฉงปิงดูเหมือนจะหายใจไม่ออกเพราะจูบของเขาจริงๆ ฉีเทียนเห้าจึงยอมปล่อยนาง

แต่ถึงกระนั้นก็ยังกอดนางไว้ในอ้อมแขนของเขาอย่างแนบแน่น

แม้ว่าตอนนี้ความทรงจำของซ่งฉงปิงจะแย่ลงเรื่อยๆ เวลานี้นางก็ยังคงรับรู้ได้ถึงความไม่สบายใจของฉีเทียนเห้า

“ท่าน... เป็นอะไรหรือเปล่า” ซ่งฉงปิงถาม

ฉีเทียนเห้าไม่ได้ตอบคำถามของซ่งฉงปิง เขาเพียงแค่ซุกหน้าลงในอ้อมแขนของซ่งฉงปิง

หลังจากนั้นไม่นานซ่งฉงปิงก็รู้สึกถึงความเปียกชื้นบนไหล่ของนาง และร่างกายของนางก็ชะงักขึ้นมาทันที

ความรู้สึกเจ็บปวดแผ่ซ่านออกมาจากหัวใจของซ่งฉงปิง

ซ่งฉงปิงค่อยๆ ประคองศีรษะของฉีเทียนเห้าขึ้นมาและสบตากับเขา “อย่าเศร้าไปเลย ตกลงไหม”

เมื่อเห็นเขาเศร้า นางก็เศร้าไปด้วย

นางพอจะรู้ตัวว่านางลืมเขาไปแล้ว

ตอนที่ตื่นขึ้นมาในยามเช้า นางตื่นขึ้นมาข้างกายเขา เมื่อเห็นเขา ปฏิกิริยาแรกของนางคือนางคิดว่าตนเองพบผู้ชายสารเลว ทั้งยังถีบเขาจนตกจากเตียง

แต่ในไม่ช้านางก็ได้สติคืนมา เขาคือสามีของนาง

นางไม่ได้โง่ ดังนั้นนางจึงรู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ

นางมีความรู้สึกบางอย่างเมื่อเห็นเขา เพียงแต่นางจำเขาไม่ได้

ถ้าจำสามีของตัวเองไม่ได้ นั่นหมายความว่านางคงจะประสบกับอะไรมา

แต่นางตรวจชีพจรให้ตัวเองแล้ว ทว่าไม่พบอะไรเลย

“ข้าขอโทษ...” ทันใดนั้นซ่งฉงปิงก็ขอโทษออกมา

ขอโทษที่นางลืมคนที่อยู่ตรงหน้า

เขาดูเศร้ามากจริงๆ เมื่อนางเห็นเขาเศร้า นางก็รู้สึกเศร้าขึ้นมาด้วย

นางไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะเหตุใดจึงเป็นเช่นนี้

เมื่อเห็นท่าทีที่เป็นทุกข์ของซ่งฉงปิง ฉีเทียนเห้าก็กอดซ่งฉงปิงไว้แน่น “ไม่จำเป็นต้องขอโทษข้า ไม่ใช่ความผิดของเจ้า... ไม่ใช่ความผิดของเจ้า”

เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของนาง

ถ้าจะโทษก็ต้องโทษเขา เป็นเขาเองที่ปกป้องนางไม่ดี

ซ่งฉงปิงกอดฉีเทียนเห้ากลับ ในแววตาแฝงไปด้วยความสับสน “ข้าจะลืมท่านหรือไม่”

นางรู้สึกว่านางอาจจะจำผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าไม่ได้

นางจำแทบไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อวานนี้

แต่นางไม่อยากให้เป็นแบบนั้น