บทที่ 842 กระโดดลงแม่น้ำ

ฉีเทียนเห้าใช้ความเร็วทั้งหมดที่มีตรงไปทางแม่น้ำ

แต่ถึงกระนั้นก็ยังสายเกินไป

เขาทำได้เพียงมองซ่งฉงปิงตกลงไปท่ามกลางแม่น้ำที่ไหลเชี่ยว มองเห็นแค่ว่านางกำลังขยับริมฝีปากเหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง

แต่ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยน้ำตา ดังนั้นเขาจึงมองไม่ชัด

ภายในหัวของเขาว่างเปล่า

เขารู้สึกแค่ว่าโลกของเขากำลังจะพังทลาย

เดิมทีเขาคิดว่าเขาใกล้ตายแล้ว และจะจากไปอย่างเงียบๆ

แต่เพราะเหตุใดเขาจึงต้องมาเห็นปิงเอ๋อร์ตกลงไปในแม่น้ำเช่นนี้

ทันใดนั้นฉีเทียนเห้าก็ไม่คิดอะไรอีกต่อไป

เขาเพียงแค่ทำตามหัวใจของตัวเอง ดังนั้นก่อนที่ซ่งฉงปิงจะจมลงไปในน้ำ ในขณะที่ทุกคนยังไม่ทันตอบสนองสิ่งใด เขาก็กระโดดลงไปในแม่น้ำนั้นแล้ว

ทุกสิ่งทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมากแทบจะเป็นเรื่องชั่วประเดี๋ยวเดียว ดังนั้นจึงไม่มีใครตอบสนองได้ทันท่วงที

ไม่มีใครคิดว่าฉีเทียนเห้าจะกระโดดลงไป

ตอนที่พวกเขาวิ่งไปถึงริมแม่น้ำ ในแม่น้ำยังมีร่างของใครให้เห็นเสียที่ไหน

“เสด็จอา!” ซ่งหลิงหลิงท้อแท้ใจเป็นอย่างมาก

“นายท่าน!” ขอบตาของหนานเฉินกลายเป็นสีแดง

ไป๋เสาร้องห่มร้องไห้

ชั่วขณะนั้นที่ริมแม่น้ำไร้ซึ่งความปีติยินดี

หลังจากผ่านไปครู่ใหญ่ หนานเฉินจึงค่อยสงบลง

เขาสั่งองครักษ์ลับที่เหลือว่า “กวาดล้างพรรคพวกของอ๋องจั๋วให้ราบคาบ ส่งข่าวกลับไปที่ต้าชิ่ง”

ว่าแล้วหนานเฉินจึงหลับตาลง ในดวงเต็มไปด้วยความเจ็บปวดอย่างล้ำลึก “คนอื่นที่เหลือตามข้ามา ตามหาเลียบไปตามแม่น้ำ ถ้าไม่เจอ เราจะไม่กลับต้าชิ่ง!”

“ถ้ามีชีวิตอยู่ก็ต้องพบ ถ้าตายแล้วก็ต้องเห็นศพ” หนานเฉินแทบจะเอ่ยคำเหล่านี้ลอดไรฟันออกมา

เมื่อหนานเฉินพูดจบ ขอบตาของเขาก็แดงก่ำ

ทันทีที่หมุนตัวกลับ น้ำตาก็ไหลรินออกมาจากหางตาของหนานเฉินอย่างเงียบเชียบ

“หนานเฉิน!” ไป๋เสาเรียกหนานเฉิน

หนานเฉินหยุด ทว่าไม่ได้หันกลับไป

ไป๋เสา “ข้าจะไปกับเจ้า”

ไป๋เสาเอ่ยพลางสะอึกสะอื้นเล็กน้อย

หนานเฉินได้ยินดังนั้นจึงหันกลับไปมองไป๋เสา “เจ้ากลับไปต้าชิ่ง”

คำพูดของหนานเฉินหนักแน่น

จวิ้นจู่น้อยและซื่อจื่อน้อยยังต้องการคนดูแล

ไป๋เสาได้ยินดังนั้นกลับยิ่งแน่วแน่ “ไม่! ข้าอยากจะออกตามหาองค์หญิงใหญ่กับเจ้า ถ้ายังมีชีวิตก็ต้องหาให้เจอ ต่อให้สิ้นชีวิตแล้วก็ต้องได้เห็นพระศพ”

สายตาที่มุ่งมั่นของไป๋เสาทำให้หนานเฉินปฏิเสธไม่ลง

ในที่สุดหนานเฉินจึงพาไป๋เสาไปด้วย

ในระหว่างนั้นหนานเฉินไม่ได้สนใจใครอื่นอีก

องครักษ์ลับที่ยังเหลืออยู่ร่วมมือกับทหารของแคว้นซีหรง ช่วยกันกำจัดพรรคพวกของอ๋องจั๋ว

ส่วนอ๋องจั๋วนั้นถูกวางยาพิษจนสิ้นชีพไปนานแล้ว

หลังจากจบสิ้นตรงนี้แล้ว เหล่าองครักษ์ลับที่เนื้อตัวปกคลุมไปด้วยเลือดก็ไม่พูดอะไรทั้งสิ้นและจากไปอย่างเงียบๆ

ในขณะนี้เอง ทันใดนั้นองครักษ์ลับสองคนก็ไปปรากฏตัวต่อหน้าซ่งหลิงหลิงและคุกเข่าต่อหน้านาง

“ทูลองค์หญิงหก ข้ากระหม่อมขออภัยที่ไม่สามารถปกป้องทั้งสองพระองค์ได้ ข้ากระหม่อมจะไปตามหาท่านอ๋อง อย่างน้อยก็ต้องนำกระดูกของท่านอ๋องกลับไปต้าชิ่งให้ได้”

ทั้งสองคนคืออั้นเอ้อกับอั้นซาน พวกเขาคอยสอดแนมอยู่ที่แคว้นซีหรงมาตลอด

หลังจากซ่งหลิงหลิงมาถึงแคว้นซีหรง ทั้งคู่ก็เริ่มรับผิดชอบเรื่องความปลอดภัยของนาง

แต่พูดกันตามจริงแล้ว สุดท้ายนายท่านของพวกเขาก็คือฉีเทียนเห้า

ตอนนี้พวกเขาเฝ้ามองผู้เป็นนายตกลงไปในแม่น้ำกับตาของตัวเอง เวลานี้พวกเขาจึงอยู่ปกป้องซ่งหลิงหลิงไม่ได้อีกต่อไป

เวลานี้ในดวงตาของซ่งหลิงหลิงเต็มไปด้วยน้ำตา ทำให้นางมองเห็นอั้นเอ้อกับอั้นซานได้ไม่ชัด

แต่นางก็ยังพยักหน้า “ตกลง พวกเจ้าไปเถิด!”

อั้นเอ้อกับอั้นซานโน้มศีรษะทำความเคารพ จากนั้นจึงหายตัวไปอย่างรวดเร็ว

หลังจากนั้นอี้ฉู่จ้งจึงไล่ผู้คนออกไป และขุนนางสูงศักดิ์แห่งซีหรงก็จากไปกันหมด

บนแท่นนั้นเหลือแค่เพียงอี้ฉู่จ้งกับซ่งหลิงหลิง