บทที่ 846 เจรจากันด้วยเหตุผลก่อน เมื่อล้มเหลวจึงใช้กำลัง

"เจ้าสามารถให้พวกเรามีกินตลอดหรือ?"ในที่สุดผู้ใหญ่บ้านก็อ้าปาก

แต่น้ำเสียงของผู้ใหญ่บ้านมีความสงสัยอยู่ด้วย

ถึงแม้ผู้ใหญ่บ้านรู้สึกว่าซ่งฉงปิงมีความสามารถนี้แน่นอน

แต่มีข้อแม้ว่านางต้องอยู่ต่อ

ถ้านางไป เขาจะเชื่อนางได้อย่างไร?

ซ่งฉงปิง"ในเมื่อข้าพูดออกมาแล้ว ก็จะทำได้แน่นอน"

สายตาของซ่งฉงปิงเต็มไปด้วยความมั่นใจ

ผู้ใหญ่บ้าน"แล้วข้าจะเชื่อเจ้าได้อย่างไร?"

ซ่งฉงปิงไม่ได้พูดอะไร เพียงหยิบถุงเล็กๆถึงหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ

ในถุงเล็กๆมีเมล็ดอยู่

ซ่งฉงปิงเทออกมาต่อหน้าผู้ใหญ่บ้าน

ผู้ใหญ่บ้านหยิบขึ้นมาดู ในดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

"นี่ นี่คือเมล็ดข้าวหรือ?"

ผู้ใหญ่บ้านตื่นเต้นขนาดนี้ก็มีเหตุผลอยู่

เพราะเมล็ดข้าวในหมู่บ้านหินกับเมล็ดข้าวในมือของซ่งฉงปิง มันต่างกันมาก

เมล็ดทุกเม็ดในมือของซ่งฉงปิงใหญ่ทั้งใหญ่และกลม แต่เมล็ดข้าวในหมู่บ้านล้วนเล็กและแบน ถ้าเป็นเมล็ดที่มีขนาดครึ่งหนึ่งของเมล็ดในมือของซ่งฉงปิงก็ถือว่าเป็นพันธุ์ดีแล้ว

เมล็ดในมือของซ่งฉงปิงใหญ่ทุกเม็ดเลย

ไม่เพียงแต่ผู้ใหญ่บ้านรู้สึกตกใจ แม้กระทั่งเหล่าชาวบ้านก็ตกใจไปหมด

ซ่งฉงปิงพูดอย่างใจเย็น"ข้าไม่เพียงแต่มีเมล็ดข้าวอย่างหนึ่ง ยังมีพืชชนิดอื่นด้วย"

ผู้ใหญ่บ้าน："เจ้าพูดถึงมันฝรั่งหรือ?"

ก่อนหน้านี้ หมู่บ้านหินไม่มีมันฝรั่ง

แต่ซ่งฉงปิงได้เอาเมล็ดให้พวกเขาหน่อยนึง

ปัจจุบันทุกบ้านล้วนมีมันฝรั่งกิน ถึงไม่ถึงกับต้องอดอยาก

ทันใดนั้น ในสายตาของหลายคนล้วนมีความโลภ

สาเหตุที่ชาวบ้านดูซื่อๆ นั่นเป็นเพราะว่าไม่ขัดต่อผลประโยชน์ และชีวิตก็อยู่อย่างธรรมดา ก็เลยไม่มีความต้องการมากขนาดนั้น

แต่ขอให้มีความต้องการ คนนั้นก็จะเกิดความโล่ง

ชาวบ้านในหมู่บ้านหินก็เป็นเช่นนี้

ซ่งฉงปิง"มีเพียงข้าคนเดียวที่รู้ว่าเมล็ดอยู่ไหน ถึงแม้พวกเจ้าจะไปค้นที่บ้านของข้า ก็หาไม่เจอแน่"

ซ่งฉงปิงเหมือนรับรู้ความคิดของชาวบ้านบางคน เมื่อเห็นว่ามีชาวบ้านแอบจากไป ซ่งฉงปิงก็อ้าปากพูด

ชาวบ้านที่เตรียมจะจากไปนั้น ยังยืนอยู่ที่เดิมอย่างเขินอาย ไม่รู้จะเข้าหรือออกดี

เห็นว่าได้ระงับความคิดของคนเหล่านั้น ซ่งฉงปิงก็มองไปทางผู้ใหญ่บ้าน"ในมือของข้าไม่เพียงแต่มีเมล็ดข้าว ยังมีเมล็ดอย่างอื่นด้วย หากเจ้ายอมให้ครอบครัวข้าออกไป ข้าก็จะนำเมล็ดให้พวกเจ้า"

พูดตรงๆ ผู้ใหญ่บ้านหวั่นไหวใจ

แต่ในตอนที่เขาจะยอมรับ ภรรยาของผู้ใหญ่บ้านก็เดินออกมา

"ไอ้แก่ ยอมรับไม่ได้เลยนะ"ภรรยาผู้ใหญ่บ้านห้ามไว้"หากเรายอมรับ ถ้าอนาคตหลานชายป่วยขึ้นมา ใครจะรักษาให้ล่ะ?"

พอได้ยินภรรยาผู้ใหญ่บ้านพูดเช่นนี้ ผู้หญิงในหมู่บ้านล้วนปฏิเสธกัน

ถึงแม้ปกติทุกคนก็กินไม่อิ่ม แต่ก็ยังไม่มีบ้านไหนอดอยากจนตาย

แต่ถ้าหากป่วยขึ้นมาจริงๆ อาจจะตายก็เป็นไปได้

ดังนั้น พวกเขาจึงไม่อยากปล่อยตัวซ่งฉงปิงไป เพราะฝีมือทางการแพทย์ของนางเก่งกว่าหมอในหมู่บ้านอีก

โดยเฉพาะบ้านที่มีลูก

แม้กระทั่งผู้ใหญ่บ้าน สีหน้าที่เพิ่งหวั่นไหวนั้น ก็ยืนหยัดอีกครั้งหนึ่ง

ซ่งฉงปิงเห็นเช่นนี้ ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย

แต่ก่อนจะมานางได้คิดถึงเรื่องทุกอย่างที่อาจจะเกิดขึ้น

เรื่องนี้แน่นอนว่านางก็ได้คิดมาก่อนแล้ว

ดังนั้น ซ่งฉงปิงจึงหยิบหนังสือแพทย์เล่มหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ

"หนังสือเล่มนี้ก็มีการบันเทิงโรคง่ายๆบางอย่าง สูตรยาในการรักษาโรคทั่วไปก็มีด้วย"หนังสือนี้ นางได้เขียนโดยใช้ตัวหนังสือของที่นี่

ยังไงก็อยู่ที่นี่มาหลายปี นางก็ได้เรียนตัวหนังสือของที่นี่ด้วย

คำพูดนี้ของซ่งฉงปิง ทำให้หมอแก่ของหมู่บ้านเดินหน้าขึ้นมาอย่างรวดเร็ว"ข้า ให้ข้าดูได้ไหม?"

หมอในหมู่บ้านเรียนทักษะการแพทย์ด้วยตัวเอง

ฟังจากประสบการณ์ของหมอรุ่นก่อนๆและเรียนรู้เอาเองด้วย ไม่เคยได้ดูหนังสือมาก่อน และไม่เคยได้เรียนอย่างเป็นทางการด้วย

ดังนั้นพอเห็นว่าซ่งฉงปิงหยิบหนังสือเล่มหนึ่งออกมา เขาจะไม่ตื่นเต้นได้อย่างไรล่ะ?

ซ่งฉงปิงยิ้มมุมปาก และยื่นหนังสือแพทย์ให้หมอแก่คนนั้น

หมอแก่เห็นเช่นนี้ก็รีบกล่าวขอบคุณ

จากนั้นก็รีบเปิดอ่านหนังสือแพทย์

เมื่อเห็นลักษณะที่อ่านอย่างเพลินของเขา เสียงที่ปฏิเสธก็เบาลง ส่วนผู้ใหญ่บ้านก็เกิดคำลังเล

เพราะว่าคราวนี้เรื่องป่วยและอาหารการกินล้วนจัดการได้ ให้ซ่งฉงปิงไปก็ไม่ใช่ว่าไม่ได้

แต่ไม่ว่าอยู่ที่ไหนก็ล้วนมีคนที่ไม่รู้จักเพียงพอ

มีคนพูดว่า"ในเมื่อเจ้ามีความสามารถเช่นนี้ งั้นถ้าเจ้าอยู่ต่อในหมู่บ้าน หมู่บ้านเราจะดียิ่งขึ้น"

คำพูดนี้มีเหตุมีผลมาก

คนส่วนใหญ่ฟังแล้วก็ยิ่งไม่อยากให้ซ่งฉงปิงจากไป

ส่วนสำหรับสิ่งนี้ ซ่งฉงปิงก็ไม่รีบร้อน

ซ่งฉงปิงมองผู้ใหญ่บ้านด้วยรอยยิ้ม"ไม่ทราบว่าผู้ใหญ่บ้าน้คยได้ยินคำพูดหนึ่งของข้างนอกหรือเปล่า"

ผู้ใหญ่บ้านได้ยินเช่นนี้ ก็ทำหน้าสงสัย"คำพูดอะไร?"

"ยอมไปขัดใจคนเลวร้ายแทน แต่จะไม่มีวันไปขัดใจคนที่เป็นหมอ"

คำพูดนี้ของซ่งฉงปิง ทำให้เหล่าชาวบ้านที่ยังโวยวายอยู่ในเมื่อกี้นี้ขาอ่อนทันที

ทันใดนั้น ชาวบ้านเหล่านี้ก็ล้วนอ่อนปวกเปียกไปหมด

เนื่องจากผู้ใหญ่บ้านนั่งอยู่ จึงดูไม่น่าเกลียดขนาดนั้น

แต่สายตาของเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

"ผู้ใหญ่บ้าน ข้าจะออกไป ก็จะออกไปให้ได้ ข้างนอกยังมีอีกคำพูดหนึ่งคือ เจรจากันด้วยเหตุผลก่อน เมื่อล้มเหลวจึงใช้กำลัง หากผู้ใหญ่บ้านไม่ยอมให้ข้าออกไป ข้าก็มีวิธีออกไปเอง แต่ถ้าให้ข้าคิดวิธีออกไปเอง ของเหล่านี้ก็ล้วนให้ไม่ได้แล้ว"

คำพูดเหล่านี้ซ่งฉงปิงได้พูดด้วยตาหยี

แต่พอคนของหมู่บ้านหินได้ยินเช่นนี้ ล้วนรู้สึกตกใจ สายตาที่มองซ่งฉงปิงก็เต็มไปด้วยความหวานกลัว