บทที่ 852 หน้าประตูมีชายหนุ่มที่หน้าตาดีขอพบ

"นึกว่าที่นี่เป็นที่ไหนหรือ?ใครอนุญาตให้นางพาเด็กมาด้วย?"

ปารีย่าเห็นว่าซ่งฉงปิงพาเด็กมาด้วย ก็ใช้ถ้อยคำโจมตีทันที

องครักษ์ได้ยินเช่นนี้ก็ขาอ่อนและคุกเข่าลงพื้น

แต่ซ่งฉงปิงไม่ได้ให้โอกาสแก่องครักษ์คนนั้นในการคุกเข่าขอร้อง ก็มองไปทางปารีย่าอย่างไม่เกรงกลัวอะไร

"ข้าไม่เชื่อถือเจ้า หากเจ้าไม่ให้ข้าพาเด็กมาด้วย งั้นข้าว่าการรักษาครั้งนี้คงไม่จำเป็นหรอก"

ปารีย่าได้ยินเช่นนี้ก็โมโหสุดๆ"เจ้ามาขู่ข้าหรือ?"

"หากท่านเจ้าเมืองรู้สึกว่าเป็นการขู่ งั้นก็ถือว่าเป็นการขู่ละกัน"สีหน้าของซ่งฉงปิงใจเย็นมาก

"เจ้า..."นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนกล้าท้าทายนาง ปารีย่าก็ต้องโมโหอยู่แล้ว

แต่นึกถึงเฝิงซิวที่อยู่ข้างใน ถึงแม้สีหน้าของปารีย่าแย่ขนาดไหนก็ต้องยอม

"เด็กอยู่ที่นี่ ส่วนเจ้าเข้าไป"ปารีย่าอ้าปาก

แต่ในใจกลับคิดอยู่ว่า ถ้าเฝิงซิวหายดี งั้นผู้หญิงคนนี้ก็ต้องตายแน่นอน!

แต่ในปัญหาของเด็ก ซ่งฉงปิงไม่อยากจะอ่อนข้อให้คนอื่นเลย

"ข้าบอกแล้ว ข้าไม่เชื่อถือเจ้า เด็กต้องอยู่ในสายตาของข้า"ซ่งฉงปิงพูดทีละคำ ไม่ได้คิดจะอ่อนข้อให้เลย

ปารีย่ารู้สึกว่า วันนี้ตัวเองถูกท้าทายซ้ำแล้วซ้ำเล่า

นางอยากจะชักดาบลงมือโดยตรงเลย

แต่ปารีย่าหายใจเข้าลึกๆ แล้วกัดฟันพูดว่า"เจ้าดีจริงๆ"

ระหว่างที่พูด ก็ให้คนปล่อยให้เข้าไป

ซ่งฉงปิงพาเด็กๆเข้าไปในห้องนอน

แต่ปารีย่าตามอยู่

แต่สำหรับนางนั้น นี่ไม่ใช่เรื่องใหญ่เลย

จับมือเด็กๆและเดินหน้าไปทีละก้าว ทุกก้าวที่เดินนางล้วนรู้สึกตื่นเต้นสุดๆ

คนข้างในตกลงเป็นเทียนเห้าหรือเปล่า?

นางยังคิดจะหยุดลง เพราะยิ่งถึงตอนที่จะเปิดเผยความจริง นางก็ยิ่งรู้สึกตื่นเต้น

เยหลินที่ยืนอยู่ข้างเตียงนั้นเห็นลักษณะที่ตื่นเต้นของซ่งฉงปิง ก็แค่ก้มหน้าเล็กน้อย ไม่ได้เอ่ยเสียงใดๆ

ซ่งฉงปิงเดินเข้าใกล้เตียงเรื่อยๆ แต่สายตาไม่ได้มองไปที่เตียงเลย

เพราะนางอยากจะไปยืนยันที่ข้างเตียง

แต่ไม่ว่าห้องจะใหญ่ขนาดไหน เดินจากหน้าประตูถึงเตียงก็จะสักครู่หนึ่งเอง

พอมาถึงข้างเตียง ซ่งฉงปิงยังคงไม่ได้เงยหน้า

ทำให้ปารีย่าอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว

"เจ้ายังมัวทำอะไรอยู่ตรงนั้นอีก?รีบมารักษาโรคให้สามีของข้าสิ"ปารีย่าเร่ง

แต่สายตาที่มองซ่งฉงปิงนั้น ก็มีความสงสัยเกิดขึ้น

มักจะรู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้ผิดปกติ

แต่นางก็พูดไม่ถูกว่าผิดปกติตรงไหน

แต่ซ่งฉงปิงรู้ว่า ไม่รู้คนบนเตียงใช่หรือเปล่า นางก็ต้องเผชิญหน้า

ดังนั้นนางแอบหายใจเข้าลึกๆ เงยหน้ามองไปที่คนบนเตียง

ตอนที่เห็นใบหน้าที่ซีดขาวและหล่อเหลาบนเตียง ซ่งฉงปิงก็อึ้งไปเลย

ทันใดนั้น ฉากที่นางกับเขาตกลงไปในแม่น้ำก็วนอยู่ในสมองของนาง

ขอบตาแดงไปทันที

น้ำตาไหลลงอย่างแรง

เขาเอง

คือเขาเองจริงด้วย

ดีมากที่เขายังมีชีวิตอยู่

ร่างกายของซ่งฉงปิงสั่นเล็กน้อย

แต่นสงสามารถสังเกตถึงสายตาที่แหลมคมจากข้างหลัง

ซ่งฉงปิงพยายามทำให้ตัวเองใจเย็นลง แล้วปล่อยมือของถวนถวนและหยวนหยวน จากนั้นนั่งบนเก้าอี้ข้างเตียง มือจับชีพจรของฉีเทียนเห้า

ถึงแม้ตอนนี้ตื่นเต้นขนาดไหน ซ่งฉงปิงก็พยายามให้ตัวเองใจเย็นลง และจับชีพจรให้ฉีเทียนเห้าด้วยจิตใจที่สงบ

แต่ว่าเวลาผ่านไปทีละนิดทีละหน่อย ดวงตาที่คลุมเครือของซ่งฉงปิงก็มีความสงสัยเพิ่มขึ้น

ร่างกายของเขาเหมือนจะได้รับบาดเจ็บอย่างต่อเนื่อง จากนั้นซ่อมแซมเองไปเรื่อย

ดูจากชีพจรของเขาแล้ว ถึงแม้เขาหมดสติมานานมาก แต่สมรรถภาพทางกายไม่ได้รับผลกระทบแม้แต่นิด