บทที่189 วางยาพิษ

อานอานและเล่อเล่อหันมองไปทางประตูพร้อมกัน แต่กลับเห็นคุณยายใจดีคนหนึ่งเดินเข้ามาในภายใต้การประคองของสาวรับใช้สองคน

เล่อเล่อเห็นว่าผู้ที่เข้ามานั้นไม่ใช่แม่ของตัวเอง ใบหน้าอันเล็กๆนั้นเต็มไปด้วยความผิดหวัง ในขณะนี้อานอานก็รีบจับมือเล่อเล่อไว้

ย่า ท่านแม่ของพวกข้าอยู่ที่ไหนเหรอ？” บนใบหน้าของอานอานมีความผิดหวังเล็กน้อย มองดูกัวฮูหยินใหญ่ในดวงตานั้นเต็มไปด้วยความหวัง ราวกับเด็กคนอื่นๆ

กัวฮูหยินใหญ่มองดูอานอานและเล่อเล่อ บนใบหน้านั้นก็มีความรักเมตตาปรากฏขึ้น

“นี่เหรอลูกสองคนของหมอเทวดาลั่ว？ดูแล้วช่างน่าเอ็นดูรักใคร่จริงๆเลย” กัวฮูหยินใหญ่พูดกับสาวรับใช้ แต่ตากลับมองดูอานอานและเล่อเล่อรักใคร่ ราวกับว่าชอบพวกเขามากจริง

อานอานและเล่อเล่อกลับใช้สายตาที่คาดหวังมองดูกัวฮูหยินใหญ่ ท่าทางเหมือนอยากเห็นแม่ของพวกเขา

“โธ ลำบากพวกเจ้าทั้งสองแล้วที่ต้องจากข้างแม่ตั้งแต่ยังเด็ก แต่ช่างบังเอิญยิ่งนัก ลูกสะใภ้ของยายล้มป่วยลงกะทันหัน และแม่ของพวกเจ้าก็กำลังช่วยชีวิตลูกสะใภ้ที่น่าสงสารของข้าอยู่ ดังนั้นจึงต้องให้พวกเจ้าอยู่ที่นี่สักพักแล้ว” ในดวงตาของกัวฮูหยินใหญ่นั้นเต็มไปด้วยความเมตตาและความรู้สึกผิด

ดวงตาของอานอานและเล่อเล่อนั้นเต็มไปด้วยความผิดหวัง ตาก็แดง แต่ก็ดื้อรั้นไม่พูดอะไร

เมื่อเห็นเช่นนี้ กัวฮูหยินใหญ่ก็รู้สึกพอใจเป็นอย่างยิ่ง จากนั้นก็สั่งให้คนใช้ปฏิบัติต่อเด็กทั้งสองอย่างดี แล้วจากไป

หลังจากที่ทุกคนออกไปหมดแล้ว อานอานก็พาเล่อเล่อเข้าไปในห้อง

เด็กทั้งสองมองหน้ากันอย่างเข้าใจซึ่งกันและกันโดยไม่จำเป็นต้องพูด จากนั้นอานอานก็ถอดจี้ที่อยู่ข้างเอวออก

จากนั้น อานอานก็เอาจี้ใส่ไว้ข้างปากแล้วเป่าสามครั้ง

สามครั้ง ก็ไม่มีเสียง แต่เมื่ออานอานวางจี้ลง เล่อเล่อก็กลับหัวเราะ……

ตอนที่ลั่วเสี่ยวปิงถูกพากลับไปที่ลานของหราวชิงหย่านั้น หราวชิงหย่าก็ได้ล้มป่วยไปแล้ว

ก่อนที่ลั่วเสี่ยวปิงจะกลับมา กัวหงหยางก็ได้ให้คนไปเชิญหมอมาดูอาการของหราวชิงหย่าแล้ว

เนื่องจากฮูหยินใหญ่ป่วยทุกปี ดังนั้นจึงมีหมอจวนอยู่ในจวนพอดี

ผลการตรวจจากหมอจวนคือ หราวชิงหย่าสูญเสียร่างกายเนื่องจากการคลอดลูก ดังนั้นร่างกายจึงอ่อนแอ และจำเป็นต้องนอนพักผ่อน

ดังนั้นเมื่อลั่วเสี่ยวปิงมาถึง ก็เห็นหราวชิงหย่านอนหน้าซีดอยู่บนเตียง หลับตาเล็กน้อย กัวหงหยางนั่งอยู่ข้างเตียง ดูกังวลและตื่นเต้นเล็กน้อย

เมื่อเห็นลั่วเสี่ยวปิงมา กัวหงหยางก็กล่าวว่า เมี่ยวเหล่าซานปรากฏตัวแล้ว ข้าต้องไปจัดการก่อน ร่างกายของหย่าเอ๋อร์อ่อนแอ ขอแม่นางลั่วได้โปรดช่วยดูแลนางดีๆด้วย"

หลังจากพูดคำนี้จบ กัวหงหยางก็เหลือบมองหราวชิงหย่าด้วยความกังวลแล้วรีบจากไป

หลังจากที่กัวหงหยางจากไป ลั่วเสี่ยวปิงก็เดินไปที่ข้างเตียงของหราวชิงหย่า พอจับชีพจรของหราวชิงหย่า ก็ขมวดคิ้ว

ชีพจรของหราวชิงหย่าไม่มีอะไรผิดปกติ แม้ว่าร่างกายจะอ่อนแอ แต่ก็คงไม่อ่อนแอถึงเยี่ยงนี้

เมื่อมองดูดวงตาของหราวชิงหย่า แม้ว่าปิดไม่สนิท แต่ลั่วเสี่ยวปิงก็มั่นใจว่า ในขณะนี้หราวชิงหย่าเป็นลมไปแล้วจริงๆ

หรือว่ากัวฮูหยินใหญ่ทำอะไรหราวชิงหย่า? ?

ในอีกสองวันข้างหน้า ลั่วเสี่ยวปิงก็ไม่สามารถออกจากลานได้เลย และนางยังอยู่ภายใต้การดูแลควบคัมอีก

เพราะแม่นมข้างกัวฮูหยินใหญ่ ก็มาที่ลานนี้ในนามดูแลนาง

ส่วนอาการของหราวชิงหย่า หลังจากผ่านไปสองวัน ก็ไม่มีวี่แววว่าจะดีขึ้นเลย แถมสีหน้ายังซีดกว่าเดิมด้วยซ้ำ

ส่วนกัวหงหยาง เขาไม่ได้กลับมาสองวันแล้ว

ฟังจากปากของแม่นม ลั่วเสี่ยวปิงก็รู้แล้วว่าเหตุผลที่กัวหงหยางไม่กลับมา

เมี่ยวเหล่าซานถูกจับตัวและสารภาพทั้งหมดแล้ว

แต่เมี่ยวเหล่าซานไม่ใช่ผู้ต้องสงสัยเพียงคนเดียว และไม่ได้ฆ่าคนไปเพียงสามคนเท่านั้น

ในบรรดาผู้เสียชีวิต มีคนหนึ่งเป็นแม่ม่าย แต่เพราะสามีเคยทำธุรกิจมาก่อน ดังนั้นจึงมีเงินจำนวนมากอยู่ในมือ และผู้หญิงอีกสองคนในหอจุ้ยหง ซึ่งทั้งคู่ก็มีเงินเก็บไว้ไม่น้อย