บทที่191 อานอานและเล่อเล่อมาอยู่ที่นี้ได้อย่างไรกัน？

เมื่อกัวฮูหยินใหญ่พูดจบ ก็ยกมือขึ้นและตบมือ

การปรบมือ น่าจะเป็นสัญญาณลับ เสียงปรบมือเงียบลง ประตูก็ถูกคนผลักออก!

"เป็นเจ้าได้อย่างไรกัน？" เดิมทีกัวฮูหยินใหญ่มองดูลั่วเสี่ยวปิงด้วยความได้ใจ แต่เมื่อนางเห็นคนที่มาจากหน้าประตู ก็ลุกขึ้นจากที่นั่งของตัวเองทันที ลืมตากว้าง และทำหน้าไม่น่าเชื่อ

ลั่วเสี่ยวปิงหันหลัง ก็เห็นกัวหงหยางยืนอยู่ตรงหน้าประตู มุมปากค่อยๆยกขึ้นเล็กน้อย และไม่ได้ประหลาดใจกับสถานการณ์เช่นนี้

กัวหงหยางมองดูกัวฮูหยินใหญ่ ดวงตาสีแดง บนใบหน้านั้นเจ็บปวด "ท่านแม่ ทําไมท่านถึง……"

กัวหงหยางตกใจ เสียงของนางสั่นเล็กน้อย

กัวฮูหยินใหญ่เพียงลืมตัวเสียกริยาไปชั่วขณะหนึ่ง และในไม่ช้าก็ฟื้นคืนส่งความสงบต่อ

"หยางเอ๋อร์ เจ้าพูดอะไร？" กัวฮูหยินใหญ่ทำหน้าไม่เข้าใจ ราวกับว่าเมื่อกี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย

กัวหงหยางมองดูแม่ของตัวเองที่เป็นเช่นนี้ หลับตาลง และเมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง ในดวงตานั้นก็ยังคงเต็มไปด้วยความเจ็บปวดเช่นเคย "ท่านแม่ หย่าเอ๋อร์ดีเยี่ยงนั้น ทำไมท่านต้องทำเช่นนั้นกับนางด้วย" และ……"

กัวหงหยางสูบหายใจเข้าลึกๆแล้วถามต่อว่า "ลูกของข้า พวกเขามีความผิดอะไร？ถึงได้ทําให้แม่เกลียดมากเยี่ยงนี้? "

เดิมทีนึกว่า หลายปีที่ยังไม่มีลูกนั้น เป็นเพราะพรหมลิขิต

แต่ใครจะไปรู้ว่าทั้งหมดนี้กลับทำโดยแม่สุดที่รักของเขานั้นเอง

เด็กเหล่านั้นต่างก็เป็นลูกหลานของนางเช่นกัน ทําไมนางจึงต้องทําแบบนี้ด้วย?

สีหน้าของกัวฮูหยินใหญ่เปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่ก็ยังคงมองดูกัวหงหยางด้วยใบหน้าที่ใจดี เมตตา เหมือนตอนมองเขาปกติเลย "หยางเอ๋อร์ เจ้าพูดเพ้อเจ้ออะไรกัน？แม่จะเกลียดหลานของตัวเองได้ยังไง? "

เมื่อพูดแล้ว กัวฮูหยินใหญ่ก็เหมือนจะนึกอะไรบางอย่างได้ หันไปมองลั่วเสี่ยวปิงที่อยู่ด้านข้าง "หยางเอ๋อร์หรือว่าสิ่งที่เจ้าพูดนั้นเป็นเรื่องที่หมอเทวดาลั่วพูดเมื่อกี้นั้นรึ？ หยางเอ๋อร์ ผู้หญิงคนนี้ไม่ทราบที่มา คดในข้อ งอในกระดูก นางมาเพื่อขัยแย้งความสัมพันธ์ระหว่างแม่ลูกพวกข้า เจ้าอย่าเชื่อเด็ดขาด ไม่เช่นนั้นก็ติดกับดักของนางพอดีแล้ว"

คำเช่นนี้ ก็ผลักดันความผิดทั้งหมดไปให้ลั่วเสี่ยวปิง

ถ้าเป็นอดีต กัวหงหยางคงเชื่อฟังแม่ตัวเองแล้ว แต่ตอนนี้ เมื่อมองดูแม่ของตัวเองที่ยังคงดูสงบและทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นนั้น เขากลับรู้สึกเสียใจยิ่งนัก

ท่านแม่ ที่แท้ท่านปิดบังและซ่อนความลับได้เก่งเช่นนี้เลยเหรอ?

ดังนั้น เมื่อก่อนมีความขัดแย้งระหว่างหย่าเอ๋อร์และท่านแม่นั้น ท่านแม่ก็เป็นเช่นนี้ จึงทําให้เขาเข้าใจผิดหย่าเอ๋อร์ และยังบอกให้หย่าเอ๋อร์อดทน?

ที่แท้เขาเลวยิ่งนี้เลย?

"ทําไม?" กัวหงหยางมองดูกัวฮูหยินใหญ่ ในสายตาของเขานั้นเต็มไปด้วยความเจ็บปวด ทุกข์ใจ รู้สึกผิด สับสน

และอารมณ์อื่นปนกันไปหมด

"หยางเอ๋อร์ เจ้า……"

"ตกลงท่านจะโกหกข้าอีกนานแค่ไหน？" กัวหงหยางคําราม แตกต่างจากท่าทางที่แสดงในปกติยิ่งนัก

กัวฮูหยินใหญ่มองดูกัวหงหยาง ใบบนหน้านั้นเต็มไปด้วยความสับสน จากนั้นสีหน้าการแสดงออกที่ใจดีและเมตตานั้นก็ค่อยๆจางหายไป เหลือเพียงมองดูกัวหงหยางด้วยใบหน้าที่สงบเท่านั้น

ลั่วเสี่ยวปิงมองดูกัวฮูหยินใหญ่ ขมวดคิ้วเล็กน้อย และในดวงตานั้นมีความสับสนเล็กน้อย

เพราะสายตาที่กัวฮูหยินใหญ่มองดูกัวหงหยางในเวลานี้นั้นมันแปลกมาก เย็นชาและไม่คุ้นเคย แถมยังมีความแค้นและเกลียดชังเล็กน้อย ซึ่งไม่เหมือนสายตาที่ควรมีให้ลูกตัวเองเลย

แม้ว่าสายตานั้นจะแว๊ปผ่านไปอย่างรวดเร็ว และนางก็ไม่ได้ดูดีๆนัก แต่ก็ทำให้นางอดคิดลึกไม่ได้

เพียงแต่ว่าในเวลานี้ จู่ๆกัวฮูหยินใหญ่ก็หันมองมาทางนาง และถามด้วยเสียงที่เย็นชาว่า "หมอเทวดาลั่วก็มีลูกเช่นกัน เหตุใดถึงได้มายุให้รำตำให้รั่วความสัมพันธ์ระหว่างแม่ลูกของพวกข้าเยี่ยงนี้？หรือว่าหมอเทวดาลั่วไม่กลัวว่าผลกรรมจะไปตกอยู่ที่ลูกตัวเองเหรอ? "

ลั่วเสี่ยวปิงได้ยินเช่นนี้ นัยน์ตาก็หดตัวและหันมองกัวหงหยางทันที

เนื่องจากช่วงนี้กัวหงหยางยุ่งมาก บวกกับเรื่องในวันนี้นั้นมันเกิดอย่างฉับพลัน ดังนั้นนางจึงยังไม่ทันได้ให้กัวหงหยางช่วยนางพาอานอานและเล่อเล่อออกมา

นางคิดว่าเพียงแค่สามารถทำลายแผนการของกัวฮูหยินใหญ่ เด็กสองคนก็จะไม่เป็นไรแล้ว

แต่นางคิดไม่ถึงว่าวันนี้กัวฮูหยินใหญ่จะทำเช่นนี้ และคิดไม่ถึงว่าหล่อนก็อาจเตรียมแผนการรับมือกับเด็กทั้งสองคนเช่นกัน

ในขณะนี้ คำที่หล่อนพูดกับนางนั้น เป็นการข่มขู่ชัดๆ

ลั่วเสี่ยวปิงกระวนกระวายใจยิ่งนัก กัวหงหยางกลับรู้สึกสับสนเล็กน้อย

เพียงแต่ว่า ยังไม่รอลั่วเสี่ยวปิงให้กัวหงหยางช่วยตัวเอง ข้างนอกห้องก็มีเสียงที่ไม่ค่อยปรองดองนั้นดังมา

"ท่านแม่อยู่ที่นี่จริงๆเหรอ？" นี่ เป็นเสียงของเล่อเล่อ？

"เข้าไปดูก็รู้แล้ว" เสียงของอานอานฟังดูแล้วสงบมาก