บทที่252 แต่งงานใหม่ๆ

ฉีเทียนเห้าอุ้มลั่วเสี่ยวปิงกลับเข้าไปที่ห้องแล้วโยนลั่วเสี่ยวปิงลงบนเตียงสีแดงอันนุ่มนั้น ตัวของเขาเองก็รีบทับลงมาทันที เพื่อห้ามไม่ให้ลั่วเสี่ยวปิงหนีไป

"ฮูหยิน เจ้ายังอยากหนีไปไหนอีก？ข้ารอช่วงเวลาในวันนี้มานานมากแล้ว เจ้าทำได้ลงคอเหรอ?" ฉีเทียนเห้าจ้องมองลั่วเสี่ยวปิง ยิ้มมุมปากเล็กน้อย

ทำได้ลงคอ？

ทำได้ลงคออะไร？

ลั่วเสี่ยวปิงตื่นตระหนก ในสมองว่างเปล่า

ฉีเทียนเห้าก็ไม่ได้พูดอะไรมาก จูบริมฝีปากของลั่วเสี่ยวปิงเลยโดยตรง แต่สายตาที่มองดูลั่วเสี่ยวปิงนั้น กลับอ่อนโยนยิ่งนัก

เดิมทีคิดว่าตัวเองคงจะตื่นเต้นมากแน่ๆ แต่ที่น่าแปลกคือ ภายใต้การกระทำที่อ่อนโยนของฉีเทียนเห้านั้น ลั่วเสี่ยวปิงก็รู้สึกสบายใจขึ้นแล้วก็ไม่ได้ขี้ขลาดอีกต่อไปแต่กลับเริ่มตอบสนองเขา

แต่ว่า ไม่ตอบสนองยังดี

พอตอบสนอง ร่างกายของฉีเทียนเห้าก็สั่นไปหมด ราวกับว่าสัมผัสโดนสวิตซ์เปิดปิดอะไรบางอย่าง ภายใต้ต่างก็มีความรู้สึกดีต่อกัน ทั้งสองก็ได้พัวพันกันทั้งคืน ……

วันรุ่งขึ้น ลั่วเสี่ยวปิงตื่นสายมาก และความรู้สึกแรกเมื่อตื่นขึ้นมาก็คือปวดเอวปวดหลังไปหมด

และผู้ที่ริเริ่มกระทำนั้น กลับกำลังนอนหลับสนิทอยู่ข้างๆนางในเวลานี้ ทำให้นางโมโหจนอยากกัดเขา

แต่เมื่อยกมือของเขาขึ้นและกำลังจะกัด จู่ๆฉีเทียนเห้าก็ลืมตาขึ้นและสบตากับนางพอดี

ลั่วเสี่ยวปิง：“……”

ฉีเทียนเห้า："อยากกัดข้าเหรอ？"

จากนั้นฉีเทียนเห้าก็นอนราบ "ทุกที่บนร่างกายของข้า ยอมให้เจ้ากัดหมด"

หลังจากพูดอย่างนั้น ฉีเทียนเห้าก็พูดประโยคหนึ่งเพิ่มอีกว่า "ไม่ต้องเกรงใจ! "

ลั่วเสี่ยวปิง：“……” ไอ้คนหน้าด้านไม่เอาไหน!

หน้าของลั่วเสี่ยวปิงแดงไปหมด และลงจากเตียงอย่างรวดเร็ว ใส่เสื้อผ้าเสร็จก็รีบวิ่งออกจากห้องไปเลย ข้างหลังกลับมีเสียงหัวเราะที่ร่าเริงของชายคนนั้นดังมา

นอกห้อง ลั่วเสี่ยวปิงพึ่งเงยหน้าขึ้น ก็เห็นอานอานและเล่อเล่อนั่งอยู่ที่โต๊ะในห้องโถงและกำลังมองดูนางด้วยใบหน้าที่สับสน

"ท่านแม่ ทําไมหน้าของท่านถึงแดงเช่นนี้？" อานอานถาม

"ท่านแม่ ทำไมท่านพ่อถึงได้หัวเราะมีความสุขมากเช่นนั้น?" เล่อเล่อก็เอียงหัวถามเช่นกัน

ลั่วเสี่ยวปิง：“……” อายยิ่งนัก

"อะแฮ่ม—" ลั่วเสี่ยวปิงแกล้งไอ วิธีการปฏิเสธที่จะตอบคําถามก็คือการเปลี่ยนเรื่อง "พวกเจ้ายังไม่ได้กินข้าวเช้าเหรอ？"

เห็นได้ชัดว่าอานอานและเล่อเล่อกําลังรอกินข้าวเช้าอยู่

แต่ ตอนนี้ก็ไม่เช้าแล้ว

เล่อเล่อพยักหน้า "ย่าซูบอกว่า แม่น่าจะใกล้ตื่นแล้ว"

ลั่วเสี่ยวปิง：“……” อายมากนัก อยากปิดหน้าตัวเองจังเลย"

ความรู้สึกที่คนทั้งโลกก็รู้ว่าเมื่อคืนพวกเขาทำไรกัน มันช่างน่าอายยิ่งนัก

แต่……

ลั่วเสี่ยวปิงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ และพูดในใจว่า 'ไม่อาย ไม่อาย ขอแค่ข้าไม่รู้สึกเขินอายเอง คนที่เขินอายก็คือคนอื่น' จากนั้นลั่วเสี่ยวปิงก็นั่งลงที่โต๊ะด้วย

"ทําไมพวกเจ้าไม่กินเองก่อนล่ะ？" ให้เด็กทั้งสองมารอนางกินข้าวเช้า มันช่างรู้สึกเขินอายยิ่งนัก

อานอานและเล่อเล่อมองหน้ากัน จากนั้นเล่อเล่อก็พูดว่า "พี่ชายบอกว่าวันนี้ต้องกินพร้อมกันทั้งครอบครัว"

เมื่อได้ยินคําพูดของเล่อเล่อ ลั่วเสี่ยวปิงก็อดไม่ได้ที่จะหันไปมองอานอาน

ในเวลานี้บนใบหน้าของอานอานนั้นไม่ได้แสดงอะไรออกมาเลย แต่มันกลับทำให้ลั่วเสี่ยวปิงรู้สึกซับซึ่งเล็กน้อย

ในความเป็นจริงเด็กคนนี้ก็อยากมีครอบครัวที่สมบูรณ์แบบมาโดยตลอดเลยสินะ

จากนั้น หญิงชราซูและคนอื่นๆคงจะได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวในห้อง จึงยกข้าวเช้าเข้ามา ส่วนฉีเทียนเห้าก็แต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว กำลังเดินออกมาอย่างมีความสุข