บทที่51 ซื้อที่ดิน

หลังจากถามเสร็จ จางเต๋อหวั่งถึงได้พบว่าตัวเองถามคำถามที่ไม่ควรถาม และอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเขินอายเล็กน้อย “เสี่ยวปิง เจ้าอย่าใส่ใจเลย ข้าแค่ตื่นเต้นนิดหน่อย”

บนภูเขามีเม็ดสนมากมาย แต่ไม่มีใครมาเก็บกิน ปล่อยทิ้งไว้บนภูเขาจะต้องเสียเปล่าไปเฉยๆ

ตอนนี้กลับรู้แล้วว่าสิ่งนี้หนึ่งชั่งสามารถขายได้ในราคาห้าเหวิน ซึ่งเป็นสิ่งที่ดีมากจริงๆ

เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ การแสดงออกของจางเต๋อหวั่งก็เต็มไปด้วยความตื่นเต้น

ลั่วเสี่ยวปิงมองไปที่จางเต๋อหวั่งอยู่เช่นนี้ และในใจเข้าใจแล้ว “ผู้ใหญ่บ้านท่านคิดอย่างไรเกี่ยวกับเรื่องนี้?”

เมื่อลั่วเสี่ยวปิงถามเช่นนี้ ความตื่นเต้นในท่าทางของจางเต๋อหวั่งก็หายไปในทันใด และท่าทางก็เปลี่ยนเป็นลังเลขึ้น

“เสี่ยวปิง เรื่องนี้ข้ารู้แล้ว แต่เรื่องนี้ข้ายังต้องคิดดูก่อน”

“ผู้ใหญ่บ้านมีเรื่องกังวลใจหรือไม่?” ลั่วเสี่ยวปิงรู้สึกงงงวย เห็นได้ชัดว่าผู้ใหญ่บ้านได้เคลื่อนไหวอย่างมาก

จางเต๋อหวั่งถอนหายใจ “สิ่งที่เจ้าพูดนั้นถือว่าเป็นเรื่องที่ดีจริงๆ สามารถผลักดันให้คนในหมู่บ้านมีเงินมีทองได้ ถึงแม้ว่าบนภูเขาจะมีต้นสนมาก แต่สัตว์ป่าก็มากเช่นกัน ข้าเกรงว่าพวกชาวบ้านเพื่อเงินแล้วจะไปที่ภูเขาลึกนั้น”

เรื่องนี้ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้

หากชาวบ้านเข้าไปในภูเขาลึกด้วยตัวเองแล้วไปเจออะไรมาก็คงไม่เป็นอะไร แต่เขาผู้ที่เป็นผู้ใหญ่บ้าน แต่จะต้องเอ่ยปากแบบนี้ขึ้น หากมีคนที่โลภมากไปในภูเขาลึก เกรงว่าตัวเองจะต้องร่วมรับผิดชอบด้วย

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ลั่วเสี่ยวปิงรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย แต่ก็เข้าใจ

ถ้ามันไม่ได้ผลจริงๆ นางจะไปถามหมู่บ้านใกล้เคียง หรือไม่ทำกิจการเมล็ดสนในระยะสั้นแบบง่ายๆ ก็พอแล้ว

มีหลายสิ่งที่สามารถทำเงินได้ และนางไม่ได้สามารถทำได้เพียงแค่สิ่งนี้สิ่งเดียว

ไม่ต้องพูดถึงสิ่งอื่น การเพาะเห็ดก็ดีเช่นกัน

ขณะที่คิดเช่นนี้ จางเต๋อหวั่งกลับพูดขึ้นอีกครั้ง “เสี่ยวปิง เรื่องนี้ขอเวลาข้าสองสามวัน ข้าขอคิดข้อบังคับก่อนสักหน่อย ถึงตอนนั้นแล้วข้าจะให้คำตอบเจ้าเป็นอย่างไร?”

จางเต๋อหวั่งไม่อยากพลาดโอกาสที่จะทำให้ชาวบ้านร่ำรวยไป

ลั่วเสี่ยวปิงพยักหน้า “เช่นนี้ต้องขอบคุณผู้ใหญ่บ้านแล้ว”

จางเต๋อหวั่งฟังลั่วเสี่ยวปิงพูดคำก็ผู้ใหญ่บ้านสองคำก็ผู้ใหญ่บ้าน จึงอดไม่ได้ที่จะพูดว่า “อายุข้าก็เท่าปู่ของเจ้า เจ้าเรียกข้าว่าท่านปู่มันก็ไม่ได้เกินไป”

ลั่วเสี่ยวปิงไม่ได้ลังเล จึงเรียกท่านปู่ออกมาหนึ่งประโยคตรงๆ

จางเต๋อหวั่งฟังแล้วรู้สึกยินดี และมองไปที่แววตาของลั่วเสี่ยวปิงอย่างละเอียด

ไม่รู้ว่าเขาคิดผิดหรือไม่ ลั่วเสี่ยวปิงที่เห็นในสองครั้งนี้แตกต่างจากเมื่อก่อนมาก และสัญชาตญาณบอกเขาว่า เด็กผู้หญิงคนนี้ต้องมีพรในช่วงท้ายอย่างแน่นอน”

“ท่านปู่ ข้ายังมีเรื่องที่อยากจะถามท่านอีก”

ทันทีที่จางเต๋อหวั่งได้ยิน จึงพูดตรงๆ ว่า “มีอะไรพูดมาตรงๆ เถอะ ไม่ต้องเกรงใจ”

“ข้าอยากซื้อที่ดิน”

“ซื้อที่ดิน?” ใบหน้าจางเต๋อหวั่งดูประหลาดใจ “เจ้าอยากจะซื้อที่ไหน?”

“ที่ดินสองแปลงที่ถัดจากบ้านของข้าตรงทางเข้าหมู่บ้านก็พอแล้ว” นางก็คิดจะซื้อที่ดินในหมู่บ้านเหมือนกัน แต่ในหมู่บ้านมีไม่มาก อีกทั้งอยู่อาศัยที่หน้าหมู่บ้านมันสงบสุขมากกว่า

จางเต๋อหวั่งตกใจมากขึ้นเมื่อเขาได้ยินว่าลั่วเสี่ยวปิงต้องการซื้อทางเข้าหมู่บ้าน และนั่นคือสองเอเคอร์

“เสี่ยวปิง เจ้าซื้อที่ดินมาเพื่ออะไร?”

“ท่านปู่ พูดตามตรง ข้าซื้อที่ดินมาสร้างบ้าน ท่านก็รู้ดีว่ากระท่อมของข้าไม่ปลอดภัยจริงๆ”

เมื่อผู้ใหญ่บ้านได้ฟัง ได้มองไปที่ใบหน้าของลั่วเสี่ยวปิงโดยไม่รู้ตัว และถอนหายใจ

บ้านหลังนั้นไม่ปลอดภัยพอจริงๆ ถ้าไม่ใช่เช่นนั้น ใบหน้าของเสี่ยวปิงนั้นจะกลายเป็นเหมือนตอนนี้ได้อย่างไร?