บทที่89 จางต้าหลางขาหัก

ณ หมู่บ้านต้าซิง รอบๆบ้านกระท่อมของลั่วเสี่ยวปิง วันนี้ดูคึกคักกว่าปกติ

ในหมู่บ้านนอกจากจะขึ้นดอยไปเก็บเห็ดแล้ว เกือบทุกบ้านเอาของมาหน้าบ้านลั่วเสี่ยวปิงกันหมด

เพราะลานบ้านไม่ได้ใหญ่มาก ดังนั้นคนส่วนใหญ่จึงนั่งข้างทาง

วิธีการเอาเมล็ดสนก็เรียบง่ายและดิบเถื่อน ฟันมีดลงไปจากนั้นก็แกะเมล็ดสนในนั้นออกมา ก็หมดเรื่องแล้ว

จางเฉินซื่อยังคงควบคุมงานอยู่ ถ้ามีใครแอบเอาเมล็ดสนออกมาไม่หมด ก็ต้องทำใหม่ทั้งหมด ยังจะถูกจดชื่อไว้ในบัญชีดำด้วย

แน่นอน บัญชีดำเป็นคำศัพท์ที่ลั่วเสี่ยวปิงพูดขึ้น

สรุปแล้ว พวกชาวบ้านไม่มีใครอยากเสียโอกาสการหาเงินไป ดังนั้นจึงทำงานกันอย่างตั้งอกตั้งใจ

จางเฉินซื่อที่เดินอยู่ในหมู่ผู้คนก็ขมวดคิ้วแน่น ดูจะมีเรื่องให้เคร่งเครียด

และภายในห้อง เพื่อความสงบไม่ถูกมองเป็นตัวตลกอีก รอคนในหมู่บ้านมาแล้ว ฉีเทียนเห้าก็พาเด็กสองคนกลับเข้าห้องอ่านหนังสือ

อานอานชอบเรียนหนังสืออยู่แล้ว ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก แต่เล่อเล่อแค่ได้ยินคำศัพท์เดียวก็หัวโตแล้ว

ฉีเทียนเห้าไม่อยากทำให้ความสัมพันธ์ ‘พ่อลูก’ ที่เพิ่งสร้างขึ้นใหม่ต้องพังทลายอีก จึงปล่อยให้เล่อเล่อนั่งเฝ้าอานอานที่อ่านหนังสืออยู่ข้างๆด้วยความเบื่อหน่าย

เพราะไม่มีเงินซื้อพู่กันหมึกดำ ดังนั้นอานอานใช้นิ้วมือจิ้มน้ำแล้วเขียนลงบนแผ่นไม้

ในตอนที่เล่อเล่อเบื่อก็ตั้งใจรบกวนอานอานเป็นระยะ แต่อานอานก็ไม่ได้ถูกกระทบเพราะเล่อเล่อเลย ยังคงเขียนหนังสืออย่างจดจ่อ

สุดท้ายอาจจะรู้สึกเบื่อเกินไป เล่อเล่อจึงวิ่งออกไปดูคนเอาเมล็ดสนออก

แต่ว่า ด้วยเวลาที่ผ่านไปเรื่อยๆ อานอานที่ตอนแรกยังตั้งใจเขียนหนังสือ ทันใดนั้นก็เริ่มสมาธิแตก ชะโงกหัวออกไปมองข้างนอกเป็นระยะ

“อยากไปเล่นเหรอ?” ฉีเทียนเห้าถาม

อานอานมองดูฉีเทียนเห้า ไม่ได้พูดอะไร แล้วเขียนหนังสือต่อ

แต่สักพัก อานอานก็หยุดเขียนแล้วมองไปข้างนอกอีกครั้ง

ฉีเทียนเห้าเห็นแล้ว ก็พูดว่า “อยากออกไปเล่นก็ไปเถอะ”

เจ้าเด็กนี่ เขาดูออกแล้วล่ะ นอกจากจะตั้งใจแล้ว ยังฉลาดมากด้วย ตัวเองสอนแค่รอบเดียวก็จำไม่ลืมแล้ว และแค่ดูผ่านตาก็จำได้แล้วเช่นกัน ดังนั้นฉีเทียนเห้าจึงไม่ได้เข้มงวดกับเขามาก

อานอานวางแผ่นไม้ในมือลง ลุกขึ้นแล้วเดินไปที่หน้าประตู

แต่ว่า ยังเดินไม่ถึงหน้าประตู อานอานก็หันกลับมามองฉีเทียนเห้าอีกครั้ง “ท่านแม่ยังไม่กลับมา”

ตอนนี้ก็ใกล้จะเที่ยงแล้ว ท่านแม่ยังไม่กลับมาอีก เขารู้สึกเป็นห่วง

ฉีเทียนเห้าได้ยินแล้วก็ขมวดคิ้วขึ้นมา

ยังไม่รอฉีเทียนเห้าพูด ทันใดนั้นด้านนอกก็มีเสียงเอะอะดังขึ้น

“เฉินเอ้อเม่ย ไม่ได้การแล้ว ต้าหลางกำลังถูกคนทำร้าย”

อานอานอึ้ง ต่อมาก็ไม่รอฉีเทียนเห้าตอบตัวเอง เขาก็รีบเดินออกไปทันที

ฉีเทียนเห้าครุ่นคิดแล้ว ก็เดินตามออกไป

เพิ่งออกมาถึงลานบ้าน ก็เห็นจางต้าหลางถูกยกกลับมาด้วยหัวที่อาบไปด้วยเลือด ขาซ้ายของเขาตอนนี้ห้อยอยู่ข้างๆด้วยท่าทีแปลกๆ เห็นได้ชัดว่า พวกเขาทำร้ายร่างกายเขาหนักถึงขั้นกระดูกหัก

ขาหักขนาดนี้ เกรงว่าจะกลายเป็นพิการได้ ฉีเทียนเห้าคิดในใจ

จางเฉินซื่อไม่สบายใจอยู่แล้ว พอได้ยินว่าต้าหลางถูกทำร้าย ก็รีบวิ่งออกไป พอเห็นลูกชายตัวเองขาหัก ถึงแม้ปกติจางเฉินซื่อจะปากร้ายแข็งแกร่งแค่ไหน ก็อดไม่ได้หน้ามืด เกือบล้มหน้าทิ่มลงพื้น โชคดีที่มีคนประคองนางเอาไว้

จางเฉินซื่อพยายามตั้งสติ ในใจที่สุดก็ทำให้ตัวเองมีสติ

“ซานหลาง เร็วเข้า ไปตามท่านลุงที่อยู่ในเมืองกลับมา” จางเฉินซื่อแม้จะมีสีหน้าที่โศกเศร้า กลับมองไปข้างๆที่มีผู้น้อย ลูกทั้งบ้านของจางเอ้อฉวน ลูกพี่ลูกน้องของต้าหลาง