บทที่ 141

ยังไม่ทันข้ามวัน ข่าวที่ฮ่องเต้เสด็จไปที่ตำหนักชิงซวี เพื่อออกหน้าแทนหลิงกุ้ยเหรินก็แพร่สะพัดไปทั่ววังหลวง

ไทเฮาทรงกังวลพระทัยอย่างมาก

“ฝ่าบาทยังตัดใจจากหลิงเยี่ยนเอ๋อร์ไม่ได้อีกรึ!”

กุ้ยหมัวมัวพลันเอ่ยด้วยความกังวลใจเช่นกัน

“ได้ยินว่าฝ่าบาทเสด็จไปที่ตำหนักชิงซวี เพราะฮองเฮาเสด็จไปหาเรื่องหลิงกุ้ยเหริน

“ฝ่าบาททรงตวาดใส่ฮองเฮาต่อหน้าธารกำนัล และไม่อนุญาตให้ฮองเฮาเสด็จไปที่ตำหนักชิงซวีอีก

“ไทเฮาเพคะ หลิงกุ้ยเหรินเคยชินกับการใช้เล่ห์เหลี่ยม กลัวว่าอีกไม่นานนางก็จะได้รับความโปรดปรานเหมือนเดิม”

ไทเฮาทรงเอ่ยด้วยความโมโหว่า: “ฮองเฮาก็เช่นกัน เหตุใดถึงต้องไปหาเรื่องนาง นี่ไม่เท่ากับเปิดโอกาสให้หลิงเยี่ยนเอ๋อร์หรอกหรือ?”

เหล่าสนมที่เดิมทีคิดจะซ้ำเติมหลิงเยี่ยนเอ๋อร์ พอเห็นท่าทางของฮ่องเต้ พวกนางจึงได้แต่เก็บงำเอาไว้

ทุกคนต่างก็คาดเดาเช่นเดียวกับกุ้ยหมัวมัว ในไม่ช้าหลิงกุ้ยเหรินก็จะได้รับความโปรดปรานเหมือนเดิม จึงไม่อาจเป็นศัตรูกับนางได้

ตำหนักเสียนซิ่ง

สาวใช้ตงเซี่ยรู้สึกสงสัย

“พระนาง หลิงกุ้ยเหรินวาสนาดีเสียจริง เห็นอยู่ว่านางร่วงลงไปยังก้นเหว แต่ก็ยังปีนขึ้นมาได้ กลัวว่านางจะเป็นสนมปีศาจจิ้งจอก และฝ่าบาทก็ตกอยู่ในกำมือของนาง”

เสียนเฟยดื่มยาไปครึ่งหนึ่งก็เอ่ยตำหนิคำพูดของนาง

“ซางโจ้วเป็นกษัตริย์แห่งแคว้นล่มสลาย เจ้าจะเปรียบเทียบเขากับฮ่องเต้ได้อย่างไร”

ตงเซี่ยยอมรับความผิดในทันที

“พระนาง บ่าวพูดโดยไม่ไตร่ตรอง”

นางก็แค่รู้สึกอิจฉาเท่านั้น เหล่าพระสนมต่างก็มีใบหน้าละม้ายคล้ายคลึงกับหรงเฟย เหตุใดมีเพียงหลิงกุ้ยเหรินเท่านั้นที่ได้รับความโปรดปราน?

พระสนมดีถึงเพียงนี้ ฮ่องเต้ทรงไม่แม้แต่จะชายตาแล

ยามพระอาทิตย์ลับขอบฟ้า บรรยากาศดูแตกต่างออกไป

ในห้องทรงพระอักษร

เงาสะท้อนของจักรพรรดิบนฉากกั้นภาพวาดขุนเขาสายน้ำ ราวกับมังกรยักษ์ที่ขดตัวอยู่บนนั้น

เขาถือพู่กันในมือและอ่านสาส์นกราบทูล สีหน้าเยือกเย็น ดูเคร่งขรึมจนไม่มีผู้ใดกล้ารบกวน

หลิวซื่อเหลียงโน้มตัวเอ่ยถาม “ฝ่าบาท ถึงเวลาเสวยมื้อเย็นแล้วพ่ะย่ะค่ะ พระองค์จะเสด็จกลับตำหนักจื้อเฉิน หรือว่า...”

เซียวอวี้วางพู่กันลง ใช้มือข้างหนึ่งค้ำหน้าผาก ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากัน เส้นสีเงินบนคอเริ่มปรากฏให้เห็น

ทันใดนั้นเขาพลันเอ่ยด้วยน้ำเสียงขรึม

“ตำหนักหลิงเซียว”

หลิวซื่อเหลียงท่าทีกระอักกระอ่วน

“ฝ่าบาท หลิงกุ้ยเหรินถูกย้ายไปตำหนักชิงซวีแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

แท้จริงแล้วฮ่องเต้ยังทรงอาลัยอาวรณ์หลิงกุ้ยเหริน

หากรู้เช่นนี้แต่แรก เหตุใดจึงลงโทษรุนแรงถึงเพียงนั้น และยังพูดถ้อยคำที่โหดร้ายว่า “จะไม่ได้รับความโปรดปรานอีกต่อไป”

เซียวอวี้พลันเงยหน้าขึ้น หางตาแดงฉาน

“ไปเรียกเฉินจี๋มา”

เฉินจี๋อยู่ด้านนอกตำหนักพอดี เมื่อถูกเรียกก็รีบเข้ามาทันที