บทที่ 170

เฟิ่งจิ่วเหยียนพูดขึ้นมาอย่างเชื่องช้าว่า

“กำจัดสองคนในคราเดียวเช่นนั้น ทั้งสองคนนี้ต้องมีสิ่งบางอย่างเหมือนกัน”

“มีเหมือนกัน?” เหลียนซวงสงสัย ทันใดนั้นก็คิดอะไรขึ้นมาได้ พร้อมพูดขึ้นมาอย่างตกใจว่า “ฮองเฮา หรือว่า...บุคคลลึกลับคนนั้น ต้องการตำแหน่งฮองเฮา!”

คุณหนูเวยเฉียงเป็นฮองเฮาที่ฮ่องเต้องค์ก่อนเป็นคนกำหนดไว้

ตอนนั้นหลิงเยี่ยนเอ๋อร์ เป็นที่โปรดปรานผู้เดียว มีตำแหน่งเหมือนฮองเฮา ยังมีข่าวลือว่า ฝ่าบาทตั้งใจจะแต่งตั้งให้นางเป็นฮองเฮานานแล้ว

ดังนั้น ไม่ผิดแน่นอน!

คิดถึงเมื่อครู่ที่ฮองเฮาพูดถึงรุ่ยอ๋องกับจิ้งกุ้ยเหริน เหลียนซวงเข้าใจขึ้นมาทันที

“ฮองเฮา ท่านสงสัยว่า บุคคลลึกลับกับจิ้งกุ้ยเหรินมีความเกี่ยวข้องกัน! หากไม่มีคุณหนูเวยเฉียงกับหลิงเยี่ยนเอ๋อร์ เช่นนั้น ด้วยรูปลักษณ์ชาติตระกูลของจิ้งกุ้ยเหริน จะต้องได้เป็นฮองเฮาอย่างไม่ต้องสงสัย!”

เฟิ่งจิ่วเหยียนไม่ออกความเห็นใด

“นำความไปให้รุ่ยอ๋อง ข้าต้องการพบเขา”

“เพคะ...”

เหลียนซวงเงยหน้าขึ้นมา แล้วก็เห็นในมือของนางมีกริชเพิ่มขึ้นมา

เฉียบคมอย่างมาก!

นางอดขนหัวลุกไม่ได้

สนามม้าหลวง

ภายในป่า

ทั้งสองคน “พบกันโดยบังเอิญ”

รอบด้านเงียบสงบ รุ่ยอ๋องกระโดดลงมาจากม้า

“ถวายบังคมเสด็จพี่สะใภ้”

เฟิ่งจิ่วเหยียนก็ดึงบังเหียนหยุดม้า พร้อมกระโดดลงมา

“ท่านอ๋องรู้จักจิ้งกุ้ยเหรินหรือไม่?”

ท่าทีรุ่ยอ๋องอ่อนน้อมถ่อมตน

“รู้จัก นางเป็นน้องสาวลูกพี่ลูกน้องของหรงเฟย ที่จากไปแล้ว”

เฟิ่งจิ่วเหยียนจูงเชือกม้า ท่าทีแลดูไม่แยแส

“ได้ยินมาว่า ท่านอ๋องกับหรงเฟย รู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก รักเขาก็ต้องรักทุกอย่างที่เป็นของเขาด้วย ถือเป็นเรื่องปกติ”

พูดถึงตรงนี้ นางพูดต่อด้วยน้ำเสียงค่อนข้างเคร่งขรึมว่า “หากจิ้งกุ้ยเหรินคิดอยากเข้าวัง หรืออยากได้มากกว่านั้น เจ้าก็จะต้องช่วยเหลือทุกอย่าง ใช่หรือไม่?”

รุ่ยอ๋องหัวเราะขึ้นมาทันที

เขาหัวเราะพร้อมแฝงไปด้วยความโศกาอาดูร

“เสด็จพี่สะใภ้ ท่านกำลังล้อข้าเล่นหรือ?

“หากข้ามีความสามารถถึงขนาดนี้ หรงเฟยที่ตายไป ก็คงได้เป็นฮองเฮาแล้ว

“ยิ่งไปกว่านั้น ตำแหน่งฮองเฮา ฮ่องเต้องค์ก่อนเป็นผู้กำหนด อย่าว่าแต่ข้า แม้แต่ฝ่าบาทก็ฝ่าฝืนไม่ได้ จะสามารถ...”

“ข้าตายไป เรื่องนี้ก็ประสบความสำเร็จแล้ว”

เฟิ่งจิ่วเหยียนพูดออกมาเช่นนี้ รอยยิ้มรุ่ยอ๋องจางหายไป กลายเปลี่ยนเป็นประหลาดใจ