ตอนที่ 1711
บทที่ 1711
17 กันยายน 2569
หร่วนฝูอวี้จ้องมองซูฮ่วนไม่วางตา สายตานั้นราวกับซ่อนตะขอพิษไว้
เจียงหลินที่อยู่ข้าง ๆ เตือนด้วยความหวังดี
“บุรุษนั้นไม่ควรรุกหนักเกินไป แม่นางหร่วน เจ้าทำเช่นนี้จะทำให้ซูฮ่วนตกใจจนหนีไป”
หร่วนฝูอวี้กำหมัดแน่น
“อยู่ให้ห่างข้าหน่อย! บนตัวมีแต่กลิ่นอายยั่วยวน!”
เจียงหลิน: ??
กลิ่นอายยั่วยวน?
บนตัวเขาออกจะมีกลิ่นหอมยิ่งนัก
หลังจากที่เฟิ่งจิ่วเหยียนกับเหลิ่งเซียนเอ๋อร์เดินไป หร่วนฝูอวี้ก็แอบตามไปทันที
เห็นทั้งสองคนยืนอยู่ใต้ต้นไม้
สายตาของเหลิ่งเซียนเอ๋อร์จริงจังและแน่วแน่
“พวกเขาตั้งใจจะเลือกผู้นำพันธมิตรอู่หลิน ท่านกับตงฟางซื่อมีชื่อเสียงที่สุด”
เฟิ่งจิ่วเหยียนตอบสนองอย่างเรียบเฉย
“อืม ข้ารู้แล้ว”
เหลิ่งเซียนเอ๋อร์ดูเคร่งขรึมเป็นพิเศษ: “ข้าคิดว่าท่านเหมาะสมที่จะรับตำแหน่งมากกว่า หากท่านอยากเป็นผู้นำพันธมิตรอู่หลิน ข้าจะพูดเกลี้ยกล่อมท่านอาจารย์เจ้าสำนักให้ สำนักเฉวียนเจินจะสนับสนุนท่าน...”
“ข้าไม่มีความคิดจะรับตำแหน่งผู้นำ” เฟิ่งจิ่วเหยียนขัดจังหวะคำพูดของนาง
เหลิ่งเซียนเอ๋อร์สายตาดูแน่วแน่
“หากท่านสามารถเป็นผู้นำพันธมิตรอู่หลินได้ อาจารย์ก็จะไม่คัดค้านเรื่องของท่านกับข้า”
เฟิ่งจิ่วเหยียนเผยสีหน้าประหลาดใจ
เหลิ่งเซียนเอ๋อร์กำลังพูดอะไรอยู่?
ในเสี้ยววินาทีต่อมา เหลิ่งเซียนเอ๋อร์ก้าวมาข้างหน้าสองก้าว จ้องมองเฟิ่งจิ่วเหยียนตรง ๆ: “จอมยุทธ์น้อยซู ข้าชื่นชมในตัวท่าน”
“แม่นางเหลิ่ง พวกเราไม่เหมาะสมกัน”
เฟิ่งจิ่วเหยียนรีบถอยหลังทันที
นางเดินทางในยุทธภพ เพื่อสะดวกในการทำสิ่งต่าง ๆ จึงเลือกที่จะปลอมตัวเป็นบุรุษ
ไม่คิดเลยว่า กลับจะนำปัญหามาให้นาง
เฟิ่งจิ่วเหยียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“เจ้ายังไม่รู้กระทั่งใบหน้าที่แท้จริงภายใต้หน้ากากของข้า”
สำหรับเรื่องที่เหลิ่งเซียนเอ๋อร์มุ่งมั่น ก็จะยืนกรานถึงที่สุด
“ข้าไม่ใส่ใจรูปลักษณ์ของบุรุษ
“อีกอย่าง ขอเพียงท่านรู้ว่าข้าหน้าตาเป็นอย่างไรก็พอ”
พูดจบ เหลิ่งเซียนเอ๋อร์ก็ยกมือขึ้นเพื่อจะดึงผ้าคลุมหน้าออก
ขนตาของนางหลุบลงครึ่งหนึ่ง แสดงถึงการสงวนท่าทีของหญิงสาว
ทันใดนั้น เฟิ่งจิ่วเหยียนก็จับข้อมือของนางไว้ เพื่อจะห้ามนาง
เหลิ่งเซียนเอ๋อร์เงยหน้าขึ้นอย่างงุนงง
“จอมยุทธ์น้อยซู?”
เฟิ่งจิ่วเหยียนเม้มริมฝีปาก
“แม่นางเหลิ่ง กลับไปสำนักเฉวียนเจินเถอะ
“ไม่ว่าจะเป็นข้า หรือบุรุษคนอื่น... เจ้าก็ไม่ควรละทิ้งตำแหน่งเจ้าสำนักเฉวียนเจินด้วยเหตุนี้”
ในฐานะศิษย์เอกของสำนักเฉวียนเจิน เหลิ่งเซียนเอ๋อร์ย่อมต้องสืบทอดตำแหน่งเจ้าสำนักในอนาคตอย่างไม่ต้องสงสัย
หลังจากเฟิ่งจิ่วเหยียนเดินจากไป เหลิ่งเซียนเอ๋อร์ยังยืนอยู่ที่เดิม เนิ่นนานก็ไม่อาจเรียกสติกลับมาได้
หร่วนฝูอวี้เดินออกมาอย่างอารมณ์ดี ด้วยท่วงท่าที่เย้ายวน
“บอกแล้วว่าซูฮ่วนไม่ชอบเจ้า เจ้ายังจะตามตอแยเขาอีก คราวนี้คงตัดใจได้แล้วกระมัง!”
เหลิ่งเซียนเอ๋อร์แววตาเคร่งขรึม
“เมื่อครู่เจ้าแอบฟังหรือ?”
หร่วนฝูอวี้เอ่ยด้วยน้ำเสียงปกติ: “ใช่แล้ว ก็ใครให้เจ้าทำลับ ๆ ล่อ ๆ แค่เห็นก็รู้ว่ามีเจตนาไม่ดี”