ตอนที่ 1720
บทที่ 1720
17 กันยายน 2569
การก่อกบฏตามพื้นที่ต่าง ๆ จำเป็นต้องอาศัย “ใยแมงมุม”
หากเทียบกับคนร่วมเรียงเคียงหมอนที่อ่อนโยนและใส่ใจ เขาต้องการ “กระบี่” ที่แหลมคมมากกว่า เพื่อช่วยให้เขาสามารถควบคุมทั้งใต้หล้าได้อย่างแท้จริง
......
ฮ่องเต้ซวี่หยางไม่มีทางลืมวันนั้นได้เลย
“ฝ่าบาท! ‘ใยแมงมุม’ สร้างเสร็จแล้วพ่ะย่ะค่ะ!”
“ใยแมงมุม” เสร็จสมบูรณ์แล้ว นี่ถือเป็นข่าวดีอย่างยิ่ง
ทว่าต่อจากนั้น ทหารองครักษ์อีกนายหนึ่งก็วิ่งเข้ามา ด้วยใบหน้าซีดเผือด เผยให้เห็นความหวาดกลัวและความกระวนกระวาย
“ฝ่าบาท! ถานไถหมิ่น... นาง นางสิ้นใจแล้วพ่ะย่ะค่ะ!”
โครม!
ในวินาทีนั้น ฮ่องเต้ซวี่หยางเหมือนร่วงหล่นจากก้อนเมฆสู่เหวลึก
เขารู้สึกชาไปทั้งตัว ริมฝีปากสั่น ไม่อาจเอ่ยคำใดออกมาได้
เขาไม่เชื่อว่า ถานไถหมิ่นจะตายง่ายดายถึงเพียงนี้
ทั้งที่ก่อนหน้านี้ตอนที่เห็นนาง นางก็ยังสบายดีอยู่!
จนกระทั่งเขาได้เห็นร่างของถานไถหมิ่นจริง ๆ ในเสี้ยววินาทีนั้น ความหวาดกลัวต่อความตายก็เข้าครอบงำเขา เลือดในกายราวกับแข็งตัว กลายเป็นน้ำแข็ง
ถานไถหมิ่น... พลีชีพตัวเอง!
เขาโผเข้าไปราวกับเสียสติ ทั้งเขย่า และร้องเรียก
“อาหมิ่น! อาหมิ่น! เหตุใดเจ้าถึงทำเช่นนี้! หากเราทำผิด เจ้าบอกเรา เราจะแก้ไข! เหตุใดเจ้าต้องลงโทษตัวเอง!!! คนที่สมควรตายไม่ใช่เจ้า ไม่ใช่เจ้าเลย!”
หลังจากวันนั้น ฮ่องเต้ซวี่หยางก็ทรงล้มป่วย
เขาเฝ้าโลงศพของถานไถหมิ่น ไม่ยอมให้นำนางไปฝัง
เขานำโลงศพตั้งไว้ในตำหนักบรรทมของตัวเอง แสร้งทำเป็นว่าถานไถหมิ่นยังมีชีวิตอยู่ แสร้งทำเป็นว่านางแค่ซุกซน และแกล้งเขาเหมือนแต่ก่อน...
บางทีวันใดเขาตื่นขึ้นมา อาหมิ่นของเขาอาจจะนั่งอยู่ข้างเตียง และมองเขาด้วยสายตาอ่อนโยน
ในฐานะจักรพรรดิ เขาไม่อาจท้อแท้จนไม่ยอมลุกขึ้นมา
หลังจากผ่านค่ำคืนอันแสนทรมานนับไม่ถ้วน ในที่สุดฮ่องเต้ซวี่หยางก็รู้จักที่จะปล่อยวาง