ตอนที่ 1721
บทที่ 1721
17 กันยายน 2569
ถานไถเหยี่ยนเกิดที่ภูเขาเทียนเหมิน และเติบโตที่ภูเขาเทียนเหมิน
โลกของเขาไม่ได้กว้างใหญ่ มียอดเขาหนึ่งแห่ง และประตูขึ้นเขาหนึ่งบาน ที่ขังเขาไว้
คนที่เขาเคารพนับถือที่สุดคือท่านปู่
ท่านปู่เชี่ยวชาญกลยุทธ์ทางการทหาร วิชาการแพทย์ และวิชากลไก เป็นบุคคลที่มีความรู้มากที่สุดในตระกูล
แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด ท่านปู่มักจะมีสีหน้ากลัดกลุ้มอยู่ตลอดทั้งวัน ขังตัวเองอยู่ภายในเรือนเล็ก ๆ ไม่ยอมให้คนอื่นเข้าใกล้
ถานไถเหยี่ยนมักรู้สึกว่า ในบ้านเงียบเหงาเกินไป
ท่านปู่เก็บตัวรักความสงบ ท่านพ่อหมกมุ่นอยู่กับวิชาการแพทย์ ท่านแม่มักจะออกไปแต่เช้าและกลับมาจนดึก ไปทอผ้าและเก็บพืชผลกับกลุ่มแม่หมอในตระกูล
เขายังมีพี่สาวอีกหนึ่งคน
พี่สาวอายุมากกว่าเขาห้าปี มีกลุ่มเพื่อนเล่นอยู่ข้างนอก และไม่ชอบอยู่บ้าน
ทุกครั้งที่เขาอยากตามไปเล่นกับพี่สาว ก็จะถูกพี่สาวทิ้งให้อยู่บ้าน
ถานไถเหยี่ยนจึงทำได้เพียงรออยู่ในบ้าน และนับมดอยู่ใต้ต้นไม้ในลานบ้าน
เด็กอายุเพียงห้าหกขวบ จึงรู้สึกว่าทุกวันช่างยาวนานเหลือเกิน
เขาไม่เข้าใจว่า เหตุใดดวงอาทิตย์ถึงมีขึ้นมีตก เหตุใดคนในตระกูลถึงอยากออกไปข้างนอกอยู่เสมอ เหตุใดคนถึงตัวสูงใหญ่เช่นนั้น ส่วนมดก็ตัวเล็กเช่นนี้ เหตุใดมดถึงอาศัยอยู่ใต้ดิน...
เขามีคำถามมากมาย แต่กลับไม่ได้รับคำตอบ
ในปีที่เขาอายุเจ็ดขวบ
เขาได้เข้าใจเรื่องบางอย่าง
ที่แท้แล้วเขาแตกต่างจากคนในตระกูล
คนอื่นไม่กลัวความเจ็บปวด แต่เขากลัว
เขาเดินเข้าไปตรงกลางกลุ่มเด็ก ๆ เหล่านั้น บอกเรื่องนี้กับพวกเขา ด้วยเสียงดัง ๆ
หลังจากนั้น เขาก็มีเพื่อนเล่นมากมาย ไม่ต้องอยู่คนเดียวอีกต่อไป
เขาสามารถเล่นสนุกและเฮฮาซุกซนร่วมกับเพื่อน ๆ ได้
ทว่า เหตุใดคนอื่นถึงชอบสัมผัสร่างกายของเขา เพื่อจะดูว่าเขากลัวความเจ็บปวดจริง ๆ หรือไม่?
เขาไม่ชอบ เขากลัวความเจ็บปวด
แต่เขาก็ไม่กล้าขัดขืน
ทันทีที่ขัดขืน ก็จะไม่มีใครอยากเล่นกับเขาอีก เขาจะกลับไปอยู่คนเดียวอีกครั้ง...
แม้แต่พี่สาวก็พูดเช่นนี้
พี่สาวไม่ยอมให้เขาบอกกับท่านพ่อท่านแม่และท่านปู่
วันนั้น เขาบาดเจ็บอย่างหนัก
มีคนเฉือนหนังบนแขนของเขาออกมาหนึ่งชิ้น
เขาเจ็บปวดมาก
เขาอยากกลับบ้าน
คนอื่นกลับไปกันหมด เหลือเพียงเขาคนเดียว
ท้องฟ้าค่อย ๆ มืดลง เขารู้สึกกลัวอย่างมาก
แท้จริงแล้ว บรรพบุรุษมอบพลังลึกลับที่ไม่กลัวความเจ็บปวดให้กับลูกหลาน ก็เพื่อปกป้องเหล่าลูกหลาน แต่เหตุใด บรรพบุรุษถึงไม่ปกป้องเขา?
เหตุใดมีเพียงเขาที่รู้สึกเจ็บปวด?
ตอนที่เขาใกล้จะตาย พี่สาวเทพเซียนผู้หนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้น
นางคุกเข่าลง ลูบหน้าผากเขาเบา ๆ และพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนเป็นพิเศษ
“ไม่ต้องกลัว ข้าจะช่วยเจ้า”
ไม่รู้เพราะเหตุใด พอได้ยินคำพูดนี้ น้ำตาของเขาก็ไหลไม่หยุด
เขาร้องไห้พร้อมกับเล่าเรื่องทั้งหมดให้พี่สาวเทพเซียนฟัง
“ข้าไม่มีเพื่อน... พวกเขาไม่ยอมเล่นกับข้า... ข้ากลัว”
พี่สาวเทพเซียนบอกเขาว่า นางชื่อหยวนซี
นางยังบอกอีกว่า ต่อจากนี้นางจะเป็นเพื่อนที่ดีของเขา
หลังจากวันนั้น ถานไถเหยี่ยนกับหยวนซีก็พบกันอยู่บ่อยครั้ง