ตอนที่ 1722
บทที่ 1722
17 กันยายน 2569
เมื่อเอ่ยถึงบุตรชาย แววตาของหยวนซีเปลี่ยนเป็นเศร้าสร้อยเหงาหงอย
ในดวงตาของนางมีน้ำตาเอ่อคลอ
ถานไถเหยี่ยนกำลังจมอยู่กับความสงสัย จึงไม่ได้สังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงทางอารมณ์ของหยวนซี
“หรือว่าท่านไม่รักอาอวี้?
“ก็เหมือนท่านแม่ที่รักแต่พี่หญิง ไม่รักข้า ออกไปข้างนอกไม่เคยพาข้าไปด้วยเลย”
เมื่อพูดถึงเรื่องของตัวเอง ถานไถเหยี่ยนก็เปลี่ยนมาเงียบขรึมอีกครั้ง
หยวนซีส่ายหน้า
“ไม่ใช่ ข้าย่อมรักลูกของข้า
“เขาคือลูกที่ข้าเสี่ยงชีวิตให้กำเนิด เป็นสมบัติล้ำค่าของข้า
“เพียงแต่... ด้วยเหตุผลบางอย่าง ข้าทำได้เพียงต้องอยู่ห่างจากเขา
“หากคนอื่นรู้ว่า เขาเป็นลูกชายของข้า เขาจะต้องตกอยู่ในอันตราย
“ข้าแค่อยากให้เขาเติบโตอย่างปลอดภัย เป็นเด็กที่มีความสุข และไร้ความกังวล”
พูดจบ หยวนซีก็มีน้ำตาไหลลงมาเป็นสายจากหางตา
ถานไถเหยี่ยนยกมือน้อย ๆ ขึ้นมา แล้วเช็ดน้ำตาให้นาง
“พี่หญิงหยวน ท่านเป็นแม่ของข้าได้หรือไม่?”
เขาก็อยากถูกท่านแม่รักและห่วงใยเช่นนี้เหมือนกัน
หยวนซีลูบศีรษะของเขา พร้อมเอ่ยทีเล่นทีจริง
“การเป็นลูกของข้า มันอันตรายมาก
“จะมีคนมากมายที่คิดจะใช้ประโยชน์จากเจ้า และสังหารเจ้า
“เช่นนี้ เจ้าก็ยังยินดีหรือ?”
ถานไถเหยี่ยนไม่กลัว
“ยินดี! ข้ายินดีจะเป็นลูกของพี่หญิงหยวน ข้าจะปกป้องอาอวี้เหมือนเป็นพี่ชาย! พี่หญิงหยวน พาข้าไปด้วยเถอะ!”
ความจริงจังแบบไร้เดียงสาของเขา ได้รับการตอบรับอย่างจริงจังเช่นเดียวกัน
หยวนซีจ้องมองเขา และพยักหน้าอย่างหนักแน่น
“ได้ รอเจ้าโตขึ้น สามารถลงจากเขาได้ และสามารถตัดสินใจได้อย่างเป็นผู้ใหญ่พอ ข้าจะมารับเจ้าไป”
ด้วยคำมั่นสัญญานี้ ถานไถเหยี่ยนจึงโอบกอดความหวังนี้ไว้เสมอมา
แม้ว่าหลังจากนั้นพี่หญิงหยวนจะออกจากภูเขาเทียนเหมิน แม้ว่าเขาจะถูกคนในตระกูลทรมานและทำร้าย แม้ว่าท่านพ่อจะให้เขาเป็นเหมือนมนุษย์โอสถ ใช้ยากับตัวเขาตลอดทั้งวันทั้งคืน แต่เขาก็ไม่เคยคิดอยากตาย
เขาจะต้องรอพี่หญิงหยวนกลับมา และพาเขาออกจากภูเขาเทียนเหมิน ไปสู่โลกที่กว้างใหญ่กว่าเดิม
เขาอยากไปพบน้องอาอวี้...
ในวันเกิดครบแปดขวบของเขา
ท่านพ่อท่านแม่ต่างก็จำวันเกิดของเขาไม่ได้ ทุกคนพากันไปที่หอบรรพบุรุษ
เขาดึงแขนของพี่สาว แล้วถาม: “พี่หญิง เกิดเรื่องอะไรขึ้น?”
พี่สาวสะบัดมือของเขาออกด้วยความรำคาญ
“กระบี่ชื่อหยวนที่อยู่ในหอบรรพบุรุษหายไปแล้ว! นั่นเป็นของของบรรพบุรุษ! ทุกคนต่างพูดว่าภูเขาเทียนเหมินมีโจรลอบเข้ามา จะต้องตรวจค้น!”
ถานไถเหยี่ยนหลบสายตา
เขารู้จักกระบี่ชื่อหยวน
กระบี่เล่มนั้น เขาขโมยออกมา และมอบให้พี่หญิงหยวนเป็นของขวัญอำลาไปแล้ว
พี่หญิงหยวนก็ไม่รู้เช่นกัน เพราะเขาแอบซ่อนกระบี่ไว้ในฝักกระบี่
บังเอิญว่า ฝักกระบี่หนึ่งอันสามารถใส่กระบี่ได้สองเล่ม
ถานไถจิ้งที่โตกว่าหลายปี สังเกตเห็นความผิดปกติของน้องชาย จึงรีบคว้าคอเสื้อของเขา และถามอย่างดุดัน
“คงไม่เกี่ยวกับเจ้ากระมัง?”
ถานไถเหยี่ยนส่ายหน้าอย่างตื่นตระหนก
“ไม่ใช่ข้า! ข้าใช้กระบี่ไม่เป็น!”