ตอนที่ 1727
บทที่ 1727
17 กันยายน 2569
เสวียนหลิงเฟิงไม่เคยคำนวณอายุของตนเอง ไม่รู้ว่ามีชีวิตอยู่มานานเท่าใดแล้ว
เขาเป็นผู้บำเพ็ญเพียร เข้าใจว่าตัวเองควบคุมอารมณ์ได้ดี ไม่ยินดีด้วยเรื่องของวัตถุ ไม่ทุกข์โศกด้วยเรื่องของตนเอง
ครั้งสมัยยังหนุ่ม เขาได้รู้จักกับเซียวเฉิง
การที่เขาสามารถบำเพ็ญเพียรในภูเขาหวูหยาได้ ก็เป็นความกรุณาจากการอภัยโทษเป็นกรณีพิเศษของเซียวเฉิง
ตั้งแต่นั้นมาเขาก็ได้ครอบครองยอดเขาแห่งหนึ่ง และยังได้รับเลี้ยงเด็กกำพร้า ทำให้พวกเขาได้มีบ้านอยู่
แต่ภายหลังเขาถึงได้รู้ว่า ในโลกนี้ไม่มีอะไรที่ได้มาเปล่า ๆ
เดิมทีเขาสามารถบำเพ็ญเพียรในภูเขาได้อย่างสงบ แต่ถูกเซียวเฉิงยัดเยียด “ปัญหา” มาให้ จนรบกวนความก้าวหน้าในการบำเพ็ญเพียร
คนแรกที่ถูกส่งมา คือเสียวอู่
วันนั้น เป็นเซียวเฉิงในฐานะกษัตริย์ของแคว้น ที่อุ้มเสียวอู่มาที่ภูเขาหวูหยาด้วยตัวเอง
แม้เสวียนหลิงเฟิงจะรับเลี้ยงเด็กมาแล้วไม่น้อย แต่ไม่เคยมีเด็กทารกที่เพิ่งคลอดมาไม่นาน
การเลี้ยงเด็ก... เขาก็เป็นมือใหม่เช่นกัน!
โดยเฉพาะเมื่อได้รู้จากปากของเซียวเฉิงว่า เสียวอู่เป็นสายเลือดของฮ่องเต้ เขายิ่งรู้สึกกดดันราวกับมีภูเขาลูกใหญ่ทับลงมา
เขารู้สึกหายใจไม่ออก
แต่เมื่อนึกถึงภูเขาของตัวเอง... ก็ได้! ทำได้เพียงต้องรับเสียวอู่ไว้ด้วยความจำใจ
อือ ในเวลานั้นเสียวอู่ยังไม่มีชื่อ
เซียวเฉิงอยู่ในสภาพสับสนมึนงง เพราะได้รับความกระทบกระเทือนใจจากการตายของหยวนเฟย จึงไม่มีกะจิตกะใจมาคิดชื่อให้เด็ก บวกกับ เขาก็ไม่อยากมีความเกี่ยวข้องใด ๆ กับเสียวอู่ แม้แต่ชื่อก็ไม่อยากจะตั้งให้
ว่าไปแล้ว เด็กคนนี้ก็ดวงแข็ง
ได้ยินว่าตอนนั้นหยวนเฟยคิดจะให้เขาตายไปพร้อมกัน แต่ปรากฏว่าเขากลับรอดชีวิตมาได้
คือในระหว่างทำพิธีฝังศพของหยวนเฟย ก็คลอดออกมาจากร่างตามธรรมชาติ
เสียงร้องไห้ของเด็กคนนี้ดังกังวาน จึงช่วยชีวิตตัวเองไว้
เมื่อรู้ชาติกำเนิดของเขา เสวียนหลิงเฟิงก็รู้สึกสงสารเด็กผู้นี้อยู่บ้าง
เซียวเฉิงทิ้งเด็กและกระบี่ไว้เล่มหนึ่ง แล้วจากไปจากภูเขาหวูหยา
เสวียนหลิงเฟิงมองเด็กทารกในอ้อมแขน รู้สึกหมดแรงขึ้นมาทันที
เขาตั้งชื่อไม่เป็น
ชื่อของเด็ก ๆ ที่อยู่ในเขา ล้วนเป็นการให้พวกเขาจับฉลากเลือกกันเอง
ชื่อ “อู่” นี้ เป็นชื่อที่เสียวอู่จับได้เอง
ที่เรียกเขาว่า “เสียวอู่” ก็ไม่ใช่เพราะว่า “เสียว” กับ “เซียว” ออกเสียงคล้ายกัน แค่เป็นเพราะเสวียนหลิงเฟิงขี้เกียจจะตั้งชื่อตระกูลให้เขา
เด็กคนอื่น ๆ ที่ไม่มีชื่อตระกูล สามารถใช้ชื่อตระกูลของเขาที่เป็นอาจารย์ได้ แต่เสียวอู่ไม่สามารถใช้ได้
เพราะเขาเป็นถึงบุตรชายของฮ่องเต้
นับตั้งแต่เสียวอู่มาถึงภูเขาหวูหยา ชีวิตอันสงบสุขของเสวียนหลิงเฟิงก็ถูกทำให้วุ่นวาย
เขาต้องเรียนรู้วิธีการดูแลเด็ก แม้แต่เวลาในการฝึกนั่งสมาธิก็แทบจะไม่เหลือ
ช่วงที่ยากลำบากที่สุดก็คือตอนกลางคืน เด็กคนนี้มักจะร้องไห้ไม่หยุด และไม่ยอมนอน
เสวียนหลิงเฟิงทำได้เพียงต้องปลอบใจตัวเอง——ถือว่าเป็นการฝึกบำเพ็ญเพียรอย่างหนึ่ง
เป็นอย่างที่คิดไว้ อารมณ์ของเขา ในระหว่างที่ดูแลเสียวอู่ก็ได้รับการฝึกฝนขัดเกลา ตัวเขาก็สงบลงมาก
แต่ช่วงเวลาดี ๆ กลับอยู่ได้ไม่นาน
เขาเพิ่งจะเริ่มปรับตัวเข้ากับเสียวอู่ เซียวเฉิงก็ส่งเด็กอีกสองคนตามมา