ตอนที่ 1729
บทที่ 1729
17 กันยายน 2569
ข้าคือม้ายูนนาน ผู้คนในโลกส่วนใหญ่ใช้ข้าขนส่งสินค้า
ข้าบรรทุกของได้ครั้งละหนึ่งถึงสองร้อยชั่ง และเดินทางได้วันละแปดสิบลี้
แม้จะวิ่งไม่ได้เร็วเท่ากับม้าพันลี้ แต่ทั้งสี่ขาของข้าก็แข็งแรง เดินบนทางภูเขา ย่อมดีกว่าม้าพันลี้อย่างแน่นอน
อ้อ มีอีกเรื่องที่ควรพูดถึงคือ ข้ายังเดินไปด้วยขับถ่ายไปด้วยได้ ช่วยประหยัดเวลาให้เจ้านายได้ไม่น้อยเลย!
ท่านจะถามว่าเจ้านายข้าเป็นผู้ใดใช่หรือไม่?
ในตอนแรก ข้าถูกแม่ทัพเมิ่งซื้อมา
แล้วเขาก็มอบข้าให้กับเด็กหญิงเฟิ่งจิ่วเหยียนผู้นั้น
ครั้งแรกที่เห็นเด็กหญิงผู้นั้น ข้าประหลาดใจอย่างมาก จนพ่นลมหายใจออกทางรูจมูก
เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ผู้หนึ่ง จะนำข้าไปใช้ทำอะไรได้?
ความมุ่งมั่นอันยิ่งใหญ่ของข้า คงไม่หยุดอยู่แค่นี้กระมัง!
ไม่เอานะ! ข้าไม่อยากเป็นแค่ม้ายูนนานธรรมดาที่ไม่มีความสามารถโดดเด่น!
ตอนยังเด็ก แม่ม้าของข้าบอกข้าว่า การเป็นม้ายูนนาน คุณค่าที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ก็คือการขนส่งสินค้า ข้าตั้งใจว่า รอจนข้าโตขึ้น จะต้องบรรทุกของให้ได้อย่างน้อยวันละหนึ่งร้อยชั่ง!
ทว่าเด็กหญิงที่มัดผมเป็นปมสองข้างที่อยู่ตรงหน้าผู้นี้ หากดูจากสายตานางก็น่าจะหนักหกสิบเจ็ดสิบชั่งกระมัง!
ตอนที่นางขึ้นมาขี่บนหลังข้า ข้าไม่พอใจอย่างมาก จึงพยายามสะบัดให้นางตกลงมา
เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ รังแกง่ายยิ่งนัก
คิดว่าอีกสักครู่ก็คงจะร้องไห้แล้ว จากนั้นข้าก็จะได้เปลี่ยนเจ้านาย
ทว่า...
เสียงร้องไห้ที่คาดไว้กลับไม่มี กลายเป็นก้นของข้าที่ต้อนรับแส้ไปหนึ่งที
ฟึ่บ!
ตีจนข้าเจ็บมาก!
“ฮี้ฮี้!” ข้าร้องครางด้วยความเจ็บปวด
อย่าตีเลย! อย่าตีเลย!
ข้าผิดไปแล้ว!
เด็กหญิงขี่ข้าวิ่งเหยาะ ๆ อยู่หนึ่งรอบ
ถึงแม้ข้าจะไม่พอใจ แต่ข้าก็ต้องคอยยิ้มเอาใจนาง
ตอนที่ข้าเดินผ่านแม่ทัพเมิ่งและภรรยาที่ยืนดูอยู่ข้าง ๆ ข้าได้ยินพวกเขาสองคนคุยกัน
“เหตุใดม้าตัวนี้ดูเหมือนเซ่อ ๆ? ฉีกยิ้มกว้างเพราะเหตุใด?”
“ฮูหยิน ม้าไม่ใช่คน จะมีการแยกว่าโง่เขลาหรือฉลาดที่ใดกัน? ขอเพียงจิ่วเหยียนชอบก็พอแล้ว”
“ยังจะพูดอีก! จิ่วเหยียนงอแงจะไปท่องยุทธภพ ข้าให้ท่านไปเลือกม้าเหงื่อโลหิตมาหนึ่งตัว เพื่อให้นางเดินทางได้สะดวกขึ้นหน่อย ท่านกลับตรงกันข้าม ไปเลือกม้ายูนนานที่ทำได้แต่ลากของ ซ้ำยังเป็นม้าที่เพิ่งจะโตอีกด้วย”
“เอ๊ะ! เจ้าอย่าดูถูกม้ายูนนานตัวนี้เด็ดขาด! มีเพียงความสูงของมันเท่านี้ จิ่วเหยียนถึงจะขึ้นไปขี่ได้ อีกอย่างม้าเหงื่อโลหิตสะดุดตาเกินไป ยามออกไปภายนอก ไม่ควรทำตัวโดดเด่นจะดีกว่า”
“ก็ได้ ขอเพียงจิ่วเหยียนชอบ ข้าก็ไม่มีสิ่งใดจะพูดแล้ว”
พอข้าได้ยินตรงนี้ ในใจกลับพลุ่งพล่าน
จะไปท่องยุทธภพหรือ?
เช่นนั้นก็น่าตื่นเต้นเร้าใจอย่างมาก!
เจ้านายคนนี้ก็ไม่ได้แย่ถึงเพียงนั้น
หลังจากเด็กหญิงจิ่วเหยียนลงจากหลังม้า ก็ลูบหัวของข้า และเอ่ยกับแม่ทัพเมิ่งด้วยความตื่นเต้น
“เอาตัวนี้แหละ! อาจารย์!”
ข้ายกขาหน้าขึ้นและย่ำพื้นด้วยความดีใจ แล้วกระโดดเหยาะ ๆ
จะไปท่องยุทธภพ! จะไปท่องยุทธภพ!
ทันใดนั้น มีเสียงที่ขัดแย้งเสียงหนึ่งดังขึ้น
“ท่านพ่อ! ท่านแม่! ข้ากลับมาแล้ว! เอ๊ะ? นี่คือม้าของจิ่วเหยียนหรือ? อะไรเนี่ย! เตี้ยเกินไปหรือไม่! คนเตี้ยขี่ม้าเตี้ย ไม่องอาจเลยแม้แต่น้อย!”
“ฮี้ฮี้!” ข้าส่งเสียงด้วยความไม่พอใจ
เจ้าเด็กนี่! ปากเสียจริง ๆ!
ข้าจะเตะเจ้าให้ดู!