ตอนที่ 1730
บทที่ 1730
17 กันยายน 2569
ข้าจี๋เฟิงได้สร้างคุณงามความดีครั้งใหญ่ ด้วยการร่วมกับเจ้านาย ช่วยชีวิตเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่เกือบจะกลายเป็นอาหาร
เด็กหนุ่มผู้นั้นหน้าตาหล่อเหลาจริง ๆ ช่างเหมือนกับข้าที่ดูดีในหมู่ม้าด้วยกัน
ข้าเห็นเขาอ่อนแอเช่นนั้น จึงส่งสัญญาณให้เจ้านายพาเขาขึ้นหลังข้า
ข้าสามารถบรรทุกของได้ถึงร้อยสองร้อยชั่งเลยนะ!
ทว่า เด็กหนุ่มระวังตัวอย่างมาก
เขาดูเหมือนจะสงสัยพวกเรา ไม่ยอมไปกับพวกเรา
นิสัยของเจ้านายยังแย่กว่าข้าเสียอีก
นางไม่พูดพร่ำทำเพลง ก็ลากตัวเด็กหนุ่มไปทันที
ข้าก้าวเท้าเดินตามพวกเขาไป
ตลอดทางนั้น สายตาของพวกผู้ประสบภัยที่มองมายังข้า ทำให้ข้ากลัวจนตัวสั่น
ข้าจึงตามเจ้านายไปติด ๆ
เมื่อมาถึงที่ที่ค่อนข้างปลอดภัย เจ้านายก็หยิบขนมเกาลัดที่เก็บรักษาไว้เป็นอย่างดีมาตลอดทางออกมา——เป็นขนมที่ฮูหยินเมิ่งทำเองกับมือ ก่อนที่พวกเราจะออกเดินทาง
อ้อ ลืมบอกไป
ฮูหยินเมิ่งดีกับข้าอย่างมาก! ขนมเกาลัดนี้ ยังมีส่วนของข้าด้วยนะ!
ทว่าในตอนนั้น ข้าได้แต่มองดู เจ้านายเอาส่วนที่เป็นของข้า ให้กับเด็กหนุ่มผู้นั้น!!!
“ฮี้ฮี้!”
ข้าส่งเสียงอย่างไม่พอใจ
เจ้านายเดินมาตรงหน้าและตบข้าไปหนึ่งที
“จี๋เฟิง! อย่าส่งเสียงดัง! หากดึงดูดพวกผู้ประสบภัยมาที่นี่ เจ้าจะถูกแบ่งเป็นอาหาร!”
พอข้าได้ยินคำพูดนี้ ก็ตกใจจนนิ่งเงียบทันที
มีแต่ สายตาที่ข้ามองเด็กหนุ่มผู้นั้น ยังมีความขุ่นเคืองอยู่บ้าง
เขาก็หิวจริง ๆ พอรับขนมเกาลัดไปก็กินทันที
เขากินจนไม่เหลือเศษแม้แต่น้อย!
ข้าเสียใจยิ่งนัก!
เจ้านายเอ่ยปลอบเขา: “เจ้าไม่ต้องกลัว ที่นี่ไม่มีคนทำร้ายเจ้าได้แล้ว”
ข้า: ก็จริง ไม่มีคนทำร้ายเขา แต่ม้าทำร้ายได้!
ข้าอยากจะเตะเขาเหลือเกิน ให้เขาคายขนมเกาลัดออกมา!
เด็กหนุ่มเงยหน้ามองที่เจ้านาย
ข้าไม่ชอบสายตาของเขา ดูเยือกเย็น เหมือนฤดูหนาวตอนที่ข้าเกิด เหมือนฤดูหนาวตอนที่น้องม้าสาวปฏิเสธข้า
“ขอบใจ” เด็กหนุ่มเอ่ยสองคำนี้อย่างลำบาก แล้วหันมามองข้า
พูดให้ชัดเจนคือ มองที่ขาของข้า
ข้ายกหัวขึ้น
มองอะไร! ไม่เคยเห็นม้ายูนนานหรือ? ข้าเดินไปด้วยขับถ่ายไปด้วยได้นะ!”
“ม้าของเจ้า... ดูเหมือนจะตกใจจนกลั้นไม่อยู่แล้ว”
เจ้านายถึงกับตกใจ “จี๋เฟิง! เหตุใดจู่ ๆ เจ้าก็ขับถ่ายออกมาเล่า?”
ข้า ข้าก็ไม่รู้เช่นกัน!
ข้าหนีบขาหลังให้ชิดกัน และก้มหัวลง
เด็กหนุ่มที่เย็นชาดุจน้ำค้างแข็งผู้นั้นเอ่ยอีกครั้ง
“อาจจะถูกทำให้ตกใจเพราะคำพูดของเจ้าเมื่อครู่
“ที่เจ้าบอกว่ามันจะถูกแบ่งเป็นอาหาร”
เจ้านายเหมือนกับครุ่นคิด จากนั้นก็ลุกขึ้นมาลูบที่คอของข้า
“จี๋เฟิง ไม่ต้องกลัว ข้าจะปกป้องเจ้า”
ข้ารู้สึกซาบซึ้งอย่างมาก
เจ้านายช่างดีจริง ๆ!
ข้าส่งสัญญาณให้พวกเขาขึ้นมา ให้ข้าแบกพวกเขาไปจากที่นี่
ทว่า เด็กหนุ่มดูเหมือนยังมีแผนการอย่างอื่น
เขาลุกขึ้นยืน และคำนับข้ากับเจ้านาย
“ข้ายังต้องกลับไปที่เมืองซีซิ่น เช่นนั้นก็ขอลาตรงนี้ ท่านจอมยุทธ์น้อย”
โอ้ เขายังไม่รู้ว่า เจ้านายเป็นเด็กหญิง
ข้ามองดูเจ้านาย นางถูกแดดเผาจนผิวคล้ำ ทั้งแห้งทั้งผอม ที่จริงก็มองไม่เห็นความเป็นเด็กหญิงแม้แต่น้อย