บทที่ 179

หลังจากหนิงเฟยกลับไป กุ้ยหมัวมัวก็เข้ามาปลอบใจไทเฮา

“หนิงเฟยเข้าใจคำพูดเหล่านั้น คงไม่ทำให้ไทเฮาผิดหวังหรอกเพคะ”

แววตาของไทเฮาลุ่มลึก

“นิสัยของซิ่วหว่าน ไม่ใช่ว่าข้าไม่รู้

“ดวงตาของนางไปอยู่บนศีรษะ ย่อมมองหลาย ๆ อย่างพลาดไปอย่างเลี่ยงไม่ได้

“ฮองเฮาเหมาะที่จะเป็นหินฝนทองให้นางได้พอดี”

กุ้ยหมัวมัวพยักหน้า

“เพคะ ไทเฮา ไม่เสียแรงที่ท่านทรงอบรมบ่มเพาะหนิงเฟยมา”

ณ ตำหนักหย่งเหอ

หลังมื้อเที่ยง นางสนมเจียก็มาหา

นางไม่ได้ขี่ม้าเป็นเวลานาน จึงวอแวเฟิ่งจิ่วเหยียนไปที่สนามม้าหลวงด้วยกัน

เฟิ่งจิ่วเหยียนไม่ตอบรับ

ประการแรก นางเป็นฮองเฮา จำเป็นต้องดูแลจัดการเรื่องภายใน

ประการที่สอง นางไม่อยากผูกมิตรกับสตรีในวังหลัง

ทว่านางสนมเจียตามรบเร้ามากเกินไป เอาแต่พูดจ้ออยู่ข้างหูเฟิ่งจิ่วเหยียนไม่หยุด “ไปเถอะ ๆ ฮองเฮา…