บทที่ 203

ผลัวะ!

ประตูห้องฌานเพิ่งเปิดออก หลิวซื่อเหลียงก็เห็นเงาด้านหลังผู้หนึ่ง ปรากฏมาอยู่ด้านหน้าของเขา ในเวลาเดียวกันก็ปิดบังสายตาของเขา และปิดประตูลงอย่างรวดเร็วอีกครั้ง

คนผู้นั้นหันกลับมา ที่แท้เป็นเจ้าอาวาสแห่งวัดต้าเจา——ปรมาจารย์เหลี่ยวคง

ปรมาจารย์ผู้นี้มีอายุราวห้าสิบกว่า ทว่าเคลื่อนไหวว่องไว ในความอ่อนโยนแฝงด้วยความแข็งแกร่ง เฉกเช่นวิถีแห่งไท่เก๊ก

“การอธิษฐานขอพรต้องทำให้เสมอต้นเสมอปลาย ฮองเฮาสวดมนต์อย่างสันโดษ อาตมาได้รับการไหว้วาน คอยห้ามมิให้ผู้ใดเข้าไปรบกวน”

หลิวซื่อเหลียงเคยได้ทราบวีรกรรมสำคัญของปรมาจารย์เหลี่ยวคงมาก่อน

ในรัชสมัยของอดีตฮ่องเต้ เหลี่ยวคงผู้นี้ก็เป็นแม่ทัพลือนามเช่นกัน เนื่องจากรู้สึกผิดบาปจากการฆ่าคนมากเกินไป จึงอุทิศตนให้แก่พุทธศาสนา

นอกจากนี้ยังมีวัดฉือจี้ขนาดเล็กที่ใกล้กับวัดต้าเจา ถูกสร้างขึ้นโดยเหลี่ยวคงเช่นกัน เพื่อรับเลี้ยงเด็กกำพร้า และคนเร่ร่อน

เขากระทำแต่สิ่งดี ๆ มีชื่อเสียงในหมู่ราษฎรอย่างมาก

เมื่อมีเขาเฝ้าประตูอยู่ หลิวซื่อเหลียงจึงต้องจำใจยอมแพ้ ไม่กล้าดึงดันจะบุกรุกอีก

ทว่าฮองเฮาอยู่ข้างในหรือไม่ ยังคงเป็นความสงสัยของหลิวซื่อเหลียงเสมอ

ก่อนที่เขาจะกลับไป ยังเหลือบมองเหลียนซวงอีกครั้ง

นังหนูคนนี้ ต้องมีลับลมคมใน!

หลังจากที่หลิวซื่อเหลียงกลับไป เหลียนซวงจึงถอนหายใจโล่งอก

“ขอบคุณท่านปรมาจารย์เจ้าค่ะ”

เหลี่ยวคงมีสีหน้าเรียบสงบ “หนานฉีได้รับชัยชนะยิ่งใหญ่ คำอธิษฐานของฮองเฮานั้นศักดิ์สิทธิ์ อาตมาย่อมจะปกป้องสุดกำลัง”

เหลียนซวงยังมีข้อสงสัยที่คลุมเครือ

ปรมาจารย์เหลี่ยวคงผู้นี้ ราวกับจะล่วงรู้ในบางอย่าง

……

หลังจากกลับถึงพระราชวัง หลิวซื่อเหลียงรายงานให้ฮ่องเต้ฟังตั้งแต่ต้นจนจบ

เซียวอวี้สายตาเยือกเย็น จากนั้นจึงสั่งเฉินจี๋

“จงไปตรวจสอบวัดต้าเจาแห่งนี้ โดยเฉพาะการเคลื่อนไหวของเหลี่ยวคงในช่วงหลายปีนี้”

เจ้าอาวาสเฝ้าประตูเอง เป็นเรื่องแปลกใหม่มาก

ที่ฮองเฮาเลือกไปขอพรที่วัดต้าเจาตั้งแต่เริ่มแรกนั้น เป็นเพียงเรื่องบังเอิญจริงหรือ?

ในเวลาเดียวกันนี้

ปรมาจารย์เหลี่ยวคงก็สังเกตได้ว่า การที่หลิวซื่อเหลียงเข้าพบฮองเฮาไม่สำเร็จในครานี้ ย่อมจะเกิดความสงสัย เช่นนั้นฮ่องเต้จะต้องสืบสวนต่ออย่างแน่นอน

ดังนั้น เขาจึงเขียนจดหมายไว้สองฉบับ โดยส่งไปที่จวนตระกูลเฟิ่งและชายแดนเหนือ ตามลำดับ

จวนตระกูลเฟิ่ง

หลังจากนายท่านเฟิ่งได้รับจดหมาย มือก็สั่น

เหลี่ยวคงและเขาเป็นสหายเก่า เมิ่งฉวีและเหลี่ยวคงยังเป็นพี่น้องร่วมชาติ แรกเริ่มที่จิ่วเหยียนถูกส่งไปยังตระกูลเมิ่ง ก็คือเหลี่ยวคงคอยชักใยอยู่ข้างหลัง

บุคคลนี้ย่อมเชื่อถือได้

ทว่า จิ่วเหยียนก็ใจกล้าเกินไป

เรื่องที่นางอภิเษกแทนแล้วเข้าวัง ยิ่งคนรู้น้อยก็ยิ่งดี เหตุใดปรมาจารย์เหลี่ยวคงจึงเข้ามาพัวพัน!

“ท่านพี่ เกิดอะไรขึ้น?” ฮูหยินเฟิ่งนั่งอยู่ด้านข้างเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

นายท่านเฟิ่งตกอยู่ในความว้าวุ่นใจ และโมโหมาก