บทที่ 21

หลังจากที่ฮ่องเต้ออกไปแล้ว สาวใช้ชุนเหอกังวลใจอย่างมาก

“พระสนม หากฮองเฮาได้รับความโปรดปรานจากฮ่องเต้จริง ตำแหน่งในวังของท่านไม่ใช่หนึ่งเดียวอีกต่อไปแล้ว”

เพล้ง! ในมุ้งมีเสียงคับแค้นใจดังขึ้น

แจกันดอกไม้ที่อยู่ตรงหัวเตียงลอยละลิ่วออกไปจากผ้าม่านมุ้งแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ

สาวใช้ชุนเหอรีบเก็บเศษแก้วที่กระจายและคุกเข่ากับพื้นทันที

“พระสนมเย็นพระทัยก่อนเพคะ!”

หวงกุ้ยเฟยนั่งริมขอบเตียง มือข้างหนึ่งกำผ้าปูที่นอนไว้ แววตามืดทึมน่ากลัว เพ่งมองไปด้านหน้า ทำให้คนหวาดกลัว

“ฮ่องเต้จะโปรดปรานนางได้อย่างไรกัน!”

สตรีที่ชื่อเสียงเสื่อมเสียไปแล้ว ยังบังอาจหน้าด้านไร้ยางอายมาแย่งความโปรดปรานไปจากนาง ช่างไม่รู้จักเจียมตัว!

ณ เวลานี้ สนมคนอื่นก็รวมกลุ่มกัน

พวกนางไม่เคยได้รับความโปรดปรานจากฮ่องเต้ จึงไม่ได้โมโหใหญ่โตเช่นหวงกุ้ยเฟยขนาดนั้น ทว่าก็ใช่ว่าจะไม่รู้สึกอะไรเลย

“เฮ้อ! อย่างไรก็ตามก็เป็นเพราะฮองเฮาฝีมือดี คาดไม่ถึงเลยว่าฮ่องเต้จะตกปากรับคำจริง ๆ เสียด้วย ”

นางสนมเจียงที่คอยเอาอกเอาใจหวงกุ้ยเฟยแต่ไหนแต่ไรมา อดไม่ได้ที่จะประชดประชัน

“ฝีมืออะไรกัน? ก็แค่ใช้หวงกุ้ยเฟยมาบีบบังคับฮ่องเต้! ลูกไม้ชั้นต่ำเช่นนี้ ข้าไม่คิดจะทำหรอก! คอยดูเถอะ ฮ่องเต้จะต้องรังเกียจเดียดฉันท์นางเป็นแน่!”

ส่วนเสียนเฟยนั้น ปฏิบัติตนเช่นเดิมทุกวัน ไม่วิพากษ์วิจารณ์มั่วซั้ว

“เมื่อเข้าวังแล้วก็ล้วนแต่เป็นพี่น้องกัน พวกเราควรจะดีใจแทนฮองเฮา”

ฝูงชนมองกันไปมา

ความดีใจนั้นเป็นส่วนน้อย

ที่พวกนางเป็นมีแต่ อิจฉา ริษยาและการเหยียดหยามอ้างเหตุผลเข้าข้างตัวเอง

ตำหนักฉือหนิง

ไทเฮาเองก็ตกพระทัยสุดขีดเช่นกัน

“เจ้าว่าอะไรนะ? ฮ่องเต้ประนีประนอมแล้ว? !”

นี่พระอาทิตย์ต้องขึ้นทางทิศตะวันออกเป็นแน่

ฮ่องเต้ที่บ้าอำนาจเผด็จการเช่นนั้น คิดไม่ถึงเลยว่าจะรับการข่มขู่อย่างเต็มใจ

กุยหมัวมัวถอนหายใจทิ้งออกมา

“ไทเฮา ที่ฮ่องเต้ทำไปทั้งหมดเพื่อหวงกุ้ยเฟยทั้งนั้นเลยเพคะ

“หม่อมฉันเองก็ไม่คิดเลยว่าฮ่องเต้จะทำเพื่อนางถึงเพียงนี้”

“การเดินหมากของฮองเฮาครั้งนี้ นับว่าเป็นตีถูกจุดแบบโชคช่วย”

แววตาไทเฮาเปลี่ยนไปเล็กน้อย

“ไม่ใช่ว่าตีถูกจุดแบบโชคช่วย พูดให้ถูกต้องคือฮองเฮาก็เป็นคนที่ปราดเปรื่องที่ไม่สนวิธีการคนหนึ่ง บางที การจะจัดการกับหวงกุ้ยเฟย ก็ต้องไม่สนผิวหนังหน้าตาของตัวเอง ไม่สนคำติฉินนินทา”

“การเดินหมากของฮองเฮานี้เป็นการแสวงหาความมั่งคั่งจากความเสี่ยง”

สตรีหนังหน้าบางธรรมดาทำไม่ได้เป็นแน่

ไทเฮามองสีท้องนภาที่อยู่ด้านนอก

“พระอาทิตย์จวนจะอัสดงแล้ว ค่ำคืนนี้ตำหนักหย่งเหอต้องคึกคักเป็นแน่”

หลังจากที่กุยหมัวมัวฟังออกถึงความหงอยเหงาในน้ำเสียงของไทเฮา จึงพูดปลอบพระทัย

“ไทเฮาอย่าได้ร้อนพระทัยไปเลย คิดไปในทางที่ดี ฮองเฮาได้รับความโปรดปรานมา ก็สามารถทำลายสถานการณ์ที่หวงกุ้ยเฟยได้รับความโปรดปรานแต่เพียงผู้เดียวมานานหลายปี”

“ถ้าเป็นเช่นนี้ พวกหนิงเฟยก็สามารถได้รับผลประโยชน์ต่อไปได้อีก”

ในที่สุดไทเฮาก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาเล็กน้อย