บทที่ 211

เซียวอวี้ลุกขึ้นมา พูดด้วยเสียงแหบแห้งทุ้มต่ำว่า

“เตรียมขบวน กลับตำหนักจื้อเฉิน”

เขาไม่พูดอะไรมากไปกว่านี้ ออกมาจากตำหนักหย่งเหอโดยตรง

เฟิ่งจิ่วเหยียนมองดูแผ่นหลังของเขา ด้วยแววตาเยือกเย็นชา

เหลียนซวงไม่เข้าใจ

“ฮองเฮา อยู่ดีๆ ทำไมฝ่าบาทถึงไปแล้ว?”

เฟิ่งจิ่วเหยียนไม่พูดอะไร

ช่วงยามไฮ่ ไฟในตำหนักฉางซิ่นสว่างไสว

เซียวอวี้นั่งอยู่ในตำหนัก รออยู่หนึ่งชั่วยาม

เห็นว่าเวลาค่ำมืดแล้ว เฉินจี๋พูดขึ้นมาว่า

“ฝ่าบาท น่าจะไม่มาแล้ว...”

ทันใดนั้น ด้านนอกประตูมีเสียงเคาะประตูดัง “ตูมๆ ” ขึ้นมา

แววตาเฉินจี๋เป็นประกายขึ้นมา

นักฆ่าหญิงคนนั้น จะเป็นฮองเฮาไหม?

เซียวอวี้ส่งสายตาไปมอง เฉินจี๋เปิดประตูทันที

ทว่าคนที่อยู่ตรงหน้า ไม่ใช่นักฆ่าหญิงคนนั้น ทว่าเป็นขันทีน้อยธรรมดาคนหนึ่ง

ขันทีน้อยคนนั้นเห็นว่าคนที่นั่งอยู่ข้างในคือฝ่าบาท ก็รีบคุกเข่าอยู่บนพื้น ตัวสั่นเทาไม่หยุด

“บ่าวๆ บ่าวๆ...บ่าวถวายบังคมฝ่าบาท!”

แววตาเซียวอวี้ลึกล้ำ

เฉินจี๋รีบถามขันทีคนนั้นว่า “เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร!”

อีกฝ่ายตอบอย่างสั่นเทาว่า

“บ่าวเดินผ่านตำหนักฉางซิ่น เห็นว่าข้างในมีไฟสว่างอยู่และไม่มีคนเฝ้าดู จึงนึกว่ามีนางข้าหลวงมาทำความสะอาด...”

เฉินจี๋ไม่เชื่อคำพูดของเขาง่ายๆ สั่งให้เขาเงยหน้าขึ้นมา

“อยู่ต่อพระพักตร์ฝ่าบาท หากเจ้ากล้าพูดเท็จ มีโทษประหาร!”

ขันทีน้อยคนนั้นได้ยินเช่นนี้ ก็กระวนกระวายขึ้นมา

“ฝ่าบาทโปรดไว้ชีวิต! บ่าว...นัดนางข้าหลวงไว้ เห็นมีไฟสว่าง จึงนึกว่านางมาถึงนานแล้ว...ฝ่าบาท ให้อภัยบ่าวในครั้งนี้ด้วยเถอะ!”

เซียวอวี้ลุกขึ้นมา เดินไปตรงหน้าขันทีคนนั้น สายตาเต็มไปด้วยความพินิจพิเคราะห์

“ลากตัวไปกรมราชทัณฑ์”

“พ่ะย่ะค่ะ!”

ขันทีคนนั้นโขกศีรษะทันที

“ฝ่าบาทโปรดไว้ชีวิต ฝ่าบาทโปรดไว้ชีวิตด้วย!”

เซียวอวี้ไม่สนใจคำร้องขอของเขา เดินตรงไปยังข้างนอก

จากนั้นก็ยกมือเช็ดร่องรอยบนคอ

เป็นอย่างที่คิดมันดูปลอมเกินไป

ดังนั้นจึงหลอกนางไม่ได้

ทว่ามีเพียงเห็นด้วยตาตนเอง ถึงสามารถรู้ว่าเป็นของปลอม

แววตาเซียวอวี้เฉียบคมเยือกเย็น เหมือนหมาป่าโดดเดี่ยวที่นอนจำศีลอยู่ในป่า เล็งเป้าไปที่เหยื่อที่ชื่นชอบ

เมื่อหมายปองไว้แล้ว ก็ไม่มีทางปล่อยไปเด็ดขาด

……

ตำหนักหย่งเหอ

เฟิ่งจิ่วเหยียนนอนลงแล้ว ได้ยินเสียง “ตูม” ดังขึ้นมาอย่างกะทันหัน เหมือนพายุพัดเปิดประตูตำหนัก

จากนั้นก็เป็นเสียงเหลียนซวง พูดขึ้นมาอย่างสั่นเทาว่า