บทที่ 221

ดวงตาทั้งสองของเฟิ่งจิ่วเหยียนนิ่งสงบไร้ระลอก ลึกล้ำดุจทะเลลึก

ภายในระยะเวลาสั้น ๆ นางไม่อาจเชื่อได้ลงว่าศิษย์น้องที่เรียบร้อยเชื่อฟังทั้งยังขี้กลัว จะถึงกับทำทุกวิถีทางเพื่อให้ตนบรรลุเป้าหมายเช่นนี้

“ฮองเฮา”

เซียวอวี้พลันเรียกขัดจังหวะความคิดของนาง

เมื่อนางหันหน้ากลับมา ยังไม่ทันปรับอารมณ์ให้เรียบร้อย สีหน้าจึงยังคงเผยให้เห็นถึงความเคร่งขรึมและหงุดหงิด

“มีเรื่องใดหรือเพคะ”

เซียวอวี้เห็นนางในสภาพตึงเครียดเช่นนี้ คิ้วขมวดเข้าหากัน

จู่ ๆ เขามาที่นี่ ทำให้นางวิตกกังวลมากหรือยังไง สีหน้าถึงได้แปลกประหลาดเช่นนี้

เซียวอวี้วางบัญชีวังหลังเล่มนั้นลงแล้วคุยกับนางด้วยท่าทางจริงจัง

“เรื่องทายาท...”

เฟิ่งจิ่วเหยียน: ทายาท? เกี่ยวอันใดกับนางกัน?

ทว่าภายนอกนางทำเป็นตั้งอกตั้งใจฟังด้วยท่าทางเคารพนบนอบ

“ท่านพูดต่อเลยเพคะ”

“หากในบรรดาราชนิกูลมีคนใดพอใช้ได้...”

เขาคิดอยากจะรับหลานซักคนมาเป็นโอรสบุญธรรมรึ?

เฟิ่งจิ่วเหยียนมองเขาจากหัวจรดเท้า

ตอนนี้มาคิดดูอีกทีเขาไม่เคยสนใจเหล่าพระสนมในทั้งหกตำหนักเลย ก่อนหน้านี้ก็ใช้หลิงเยี่ยนเอ๋อร์เป็นข้ออ้าง มันผิดปกติ

ทว่าครานั้นที่เขาถูกซูกุ้ยเหรินวางยาก็ดูไม่เหมือนคนที่ตรงนั้นมีปัญหานะ

แต่ก็เป็นไปได้ว่าเฉพาะตอนที่อยู่ภายใต้ฤทธิ์ของยา เขาถึงจะ...

เซียวอวี้สบตาเข้ากับสายตาที่กำลังสืบเสาะอย่างชัดแจ้งนั้น “มองเราทำไม”

เฟิ่งจิ่วเหยียนตอบกลับอย่างจริงจังโดยพลัน

“ฝ่าบาทเพคะ โปรดอภัยที่หม่อมฉันถามตามตรง ท่านไม่ไหวจริง ๆ หรือเพคะ?”

คิ้วตาของเซียวอวี้พลันเปลี่ยนเป็นเย็นชาดุร้าย

นางถึงกับสงสัยว่าเขาไม่ไหว!?

ทันใดนั้นในร่างของเขาก็สุมไปด้วยไฟที่ไม่อาจระบุได้

เฟิ่งจิ่วเหยียนสงบเยือกเย็นอย่างยิ่ง นางหาได้หยุดหัวข้อพูดคุยนี้เพราะเห็นสีหน้าของเขาน่าเกลียดแต่อย่างใด

ถึงอย่างไรสุขภาพก็เป็นเรื่องที่สำคัญมาก

เซียวอวี้ไร้บุตรธิดา หากวันใดเขาสวรรคตกระทันหันย่อมไร้คนสืบทอดราชบัลลังก์

เมื่อราชวงศ์เกิดความวุ่นวาย ศัตรูภายนอกย่อมใช้ประโยชน์จากสถานการณ์ลอบเข้ามาร่วมวงด้วย การรบที่ชายแดนก็จะไม่หยุดไม่สิ้น

นางพูดตามตรงราวกับขุนนางผู้จงรักภักดี

“ฝ่าบาท เรื่องนี้ไม่ควรปิดบังเอาไว้นะเพคะ หากท่านมีโรคใดแฝงอยู่ การปิดบังเอาไว้ไม่ใช่แผนระยะยาว พระองค์ควรรีบตรวจให้พบจะได้รีบรักษา...”

เซียวอวี้พยายามระงับอารมณ์ หน้าผากย่นลงจนเป็นเส้นดำ

เขาจะมีปัญหาอะไรได้กัน?

สุขภาพของเขาแข็งแรงมาก!