บทที่ 229

เฟิ่งจิ่วเหยียนเดินเข้ามาในห้องทรงพระอักษร แล้วทำความเคารพอย่างไม่ถือตัวและไม่ถ่อมตน

“ถวายบังคมฝ่าบาท”

หลิวซื่อเหลียงเหลือบมองฮองเฮา สีหน้าของนางดีขึ้นมาก ดูไม่เหมือนคนไม่สบาย ทว่าแววตานั้นกลับดูเย็นชากว่าปกติ ทอแววเยือกเย็นห้ามเข้าใกล้

เซียวอวี้ดึงความสนใจจากสาส์นร้องทุกข์ เงยหน้ามองนาง แล้วเอ่ยถาม

“มีเรื่องอะไร”

“ฝ่าบาท หม่อมฉันอยากกลับไปเยี่ยมเยือนบ้านเพคะ”

ในเมื่อสงสัยว่าเฉียวม่อคือบุคลคลลึกลับผู้นั้น ก็ต้องไปสืบหาหลักฐาน

ประการแรก หากไม่มีหลักฐาน ย่อมไม่มีคนเชื่อนาง

ประการที่สอง เพราะความสัมพันธ์ตลอดสิบกว่าปีที่ผ่านมากับเฉียวม่อ จึงไม่อยากปรักปรำนาง

หากอยู่ในวังต่อไป ก็ไม่มีความหมายอันใด

เฟิ่งจิ่วเหยียนหลุบตาลง รอคำตอบของเซียวอวี้

ทว่าชายหนุ่มกลับมองสำรวจมาที่นาง แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมยากที่จะโต้แย้ง

“เจ้าเป็นฮองเฮา ไม่ควรออกจากวังไปโดยพลการ หากคิดถึงครอบครัว ให้พวกเขาเข้าวังมาก็ได้”

หัวใจของเฟิ่งจิ่วเหยียนหล่นวูบ

เดิมนางวางแผนไว้ว่าจะอาศัยข้ออ้างออกจากวังไปเยี่ยมบ้าน โดยใช้กลยุทธ์จักจั่นลอกคราบตบตา ไม่กลับมาที่นี่อีก

ไม่คาดคิดเลยว่าเซียวอวี้จะเข้มงวดเช่นนี้

หากร้องขอต่อไป มีแต่จะทำให้เซียวอวี้สงสัย ไม่ประนีประนอมให้

หากไม่สามารถออกไปจากวังได้อย่างมีเหตุมีผล เช่นนั้นคงต้องใช้กลอุบาย คิดหาวิธีอย่างอื่น

“ฝ่าบาทตรัสมีเหตุผล เช่นนั้นหม่อมฉันขอทูลลา”

หลิวซื่อเหลียงไม่คาดคิดว่าจะเป็นเช่นนี้

ฮองเฮามาอย่างเร่งรีบ ซ้ำยังกลับไปอย่างเร่งรีบ

นานทีปีหนจะได้เข้าเฝ้าฝ่าบาท เหตุใดไม่พูดคุยให้มากกว่านี้ล่ะ?

สายตาของเซียวอวี้ทอดมองแผ่นหลังของนางแน่นิ่ง จากนั้นก็เอ่ยสั่งเฉินจี๋เสียงทุ้มหนัก

“จับตาดูตำหนักหย่งเหอเอาไว้ให้ดี”

จู่ ๆ ก็อยากกลับไปเยี่ยมบ้านงั้นหรือ? ฮองเฮาผิดปกติมาก…

เฉินจี๋ประสานมือคารวะ “พ่ะย่ะค่ะ!”

……

ภายในตำหนักเซี่ยวเสียน

หนิงเฟยเขียนบรรยายภาพวาดของมู่หรงฉาน อีกฝ่ายจึงเอ่ยชมเชยไม่ขาดปาก

ตอนสุดท้ายแล้วก็เอ่ยขึ้น

“‘หญ้าเขียวขึ้นข้างลำน้ำ ใบหลิวโน้มต่ำริมกำแพงวัง หญิงงามบนเรือนผู้นั้น เปล่งปลั่งดุจจันทร์กระจ่าง’ สามีภรรยาเคารพให้เกียรติซึ่งกันและกัน เป็นเรื่องปกติ แต่สตรีในวัง กลับทำได้เพียงส่งความรู้สึกผ่านบทกลอน

“เพราะถึงอย่างไรในวังแห่งนี้ มีเพียงฮองเฮาเท่านั้นที่เป็นภรรยาของฝ่าบาท”

ระหว่างกล่าวถ้อยคำเหล่านี้ แววตาของนางก็แฝงไปด้วยความรู้สึกขาดหายแบบหัวอกคนเดียวกัน

หนิงเฟยปฏิเสธ

“ข้าแค่เขียนกลอนตามภาพที่เจ้าวาด จิ้งกุ้ยเหริน เจ้าคิดมากไปแล้ว”

มู่หรงฉานหมือนเสียดายแทนนาง

“ท่านพี่หนิงเฟย มีคำพูดบางอย่าง ที่หม่อมฉันเก็บไว้ในใจมานาน

“ไม่ว่าคุณสมบัติ หรือชาติตระกูล ท่านเหมาะสมที่จะเป็นภรรยาของฝ่าบาทมากกว่าใคร…”

ดวงตาของหนิงเฟยแน่นิ่ง

“เจ้า เจ้าพูดจาเหลวไหลอะไรกัน!”

มู่หรงฉานกุมมือนาง ลดเสียงให้เบาลง แต่น้ำเสียงกลับหนักแน่นเป็นพิเศษ

“หม่อมฉันเสียใจแทนท่านพี่

“ทั้ง ๆ ที่ยามฝ่าบาทยังเป็นแค่องค์ชาย คนที่ฮ่องเต้องค์ก่อนทรงแต่งตั้งให้เป็นหวงจื่อเฟยของเขา เป็นท่านพี่แท้ ๆ …”

“หุบปาก!”

หนิงเฟยมีปฏิกิริยารุนแรง รีบสะบัดมือของนางออก ใช้สายตามองประเมินนาง

มู่หรงฉานผู้นี้คิดจะทำอะไรกันแน่!