บทที่ 240

แม้ว่าเฟิ่งจิ่วเหยียนจะสั่งให้ดึงลูกธนู แม้ว่าบาดแผลจะอยู่บนตัวนาง หมอหลวงกลับรอฟังคำสั่งของฮ่องเต้

สีหน้าของเซียวอวี้เยือกเย็นจนขีดสุด เขาพยักหน้าในทันที

“ดึงออก”

เมื่อมีคำอนุญาตจากเขา หมอหลวงจึงอาศัยมุมและกำลังที่แม่นยำ ดึงลูกธนูดอกนั้นออกมา

เฟิ่งจิ่วเหยียนกำผ้าห่มใต้ร่างไว้แน่น ได้ยินแค่เสียงร้องอู้อี้เท่านั้น กลับไม่มีเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดใด ๆ

เม็ดเหงื่อราวกับเมล็ดถั่วนั้น ทำให้เส้นผมตรงขมับของนางเปียกชุ่ม

ต่อมาหมอหลวงเริ่มตรวจดูที่ลูกธนูหัวโลหะดอกนั้น หลังจากนั้นมือไม้ของเขาเริ่มสั่น และเอ่ยกับเซียวอวี้ว่า

“ฝ่าบาท ตรงตามที่กระหม่อมคาดการณ์ไว้จริง ๆ ด้านบนนี้มีพิษ!”

“เป็นอันตรายถึงแก่ชีวิตหรือไม่” เซียวอวี้ถามในขณะที่ยืนอยู่

หมอหลวงตอบว่า: “โชคดีที่ดึงมันออกมาได้เร็ว ฮองเฮาทรงยังไม่เป็นอะไรร้ายแรง”

หลังจากพูดจบ หมอหลวงรีบทำการรักษาบาดแผลทันที

เซียวอวี้ยืนอยู่ข้างเตียงตลอดเวลา เฝ้ามองด้วยสายตาหม่นหมอง

หมอหลวงตัดอาภรณ์ด้านหลังของเฟิ่งจิ่วเหยียนให้ขาด เขาจะต้องใช้ยาน้ำพิเศษเฉาะล้างหลาย ๆ รอบ เพื่อขับพิษที่ซึมอยู่ในบาดแผล จากนั้นค่อยโรยผงยาลงไป พร้อมทั้งพันผ้าปิดบาดแผล

“พระนาง อาจจะเจ็บปวดอย่างมาก ท่านโปรดอดทนหน่อย”

ศีรษะเอียงข้างของเฟิ่งจิ่วเหยียนนั้น ใบหน้าครึ่งซีกแนบอยู่กับหมอน สีหน้าซีดขาวและอิดโรย ทว่าดูแน่วแน่

ขณะที่ยาน้ำซึมถูกบาดแผลของนาง นางรู้สึกราวกับว่ามดนับพันตัวเจาะเข้าไปและกัดแทะเนื้อของนาง

นางกำหมัดไว้แน่น และกัดฟันไว้แน่น

หมอหลวงรู้สึกยกย่องนาง

บุรุษยังทนความเจ็บปวดไม่ไหว ฮองเฮากลับอดทนได้ถึงเพียงนี้ ไม่มีเสียงร้องโอดครวญแม้เสียงเดียว

เขาลงมือให้เร็วขึ้น ล้างซ้ำอีกหลายรอบ พร้อมทั้งบีบเลือดพิษนั้นออกมา จนเลือดที่บีบออกมาเป็นสีแดงปกติ เขาถึงได้หยุดมือ

ในที่สุดเฟิ่งจิ่วเหยียนก็ไม่สามารถอดทนได้ นางเป็นลมหมดสติไป

หลังจากใส่ยาแล้ว หมอหลวงมีสีหน้าอึดอัดใจ แม้ในสายตาของหมอจะไม่แยกบุรุษหรือสตรี ทว่านางเป็นถึงฮองเฮา...

การพันผ้าปิดบาดแผลในขั้นต่อไป จะต้องพันผ้ารอบอกอีกหนึ่งรอบ ดังนั้นจึงต้องถอดอาภรณ์ของฮองเฮาออก

หมอหลวงเอ่ยถึงเรื่องนี้เป็นการหยั่งเชิง พร้อมเสนอแนะ

“ฝ่าบาท หรือจะให้หมอหญิงเทวดาในวังมาพันผ้าปิดบาดแผลให้ฮองเฮา?”

หมอหญิงเทวดาเป็นเพียงชื่อเรียก ไม่ใช่ตำแหน่งขุนนาง

พวกนางส่วนใหญ่เป็นนางกำนัลอาวุโส จะตรวจอาการโดยอาศัยจากประสบการณ์

ไม่เพียงตรวจรักษาเหล่าพระสนมเท่านั้น แต่ยังตรวจอาการให้กับนางกำนัลในวังเป็นการส่วนตัวด้วย ทว่ามักจะถูกผู้คนรังเกียจ คิดว่าพวกนางคลุกคลีกับคนป่วย มือไม้ย่อมไม่สะอาด แตะต้องสิ่งใดจะสกปรกไปด้วย

ดังนั้น พวกนางจึงถูกจัดให้ไปอยู่ในที่ห่างไกลจากวังหลัง

จากห้องพักใจไปถึงที่นั่น ไปกลับต้องใช้เวลาอย่างน้อยสามเค่อ

ทว่าบาดแผลของฮองเฮา จะต้องรีบพันบาดแผลโดยเร็วที่สุด

หลังจากเซียวอวี้คิดวนอยู่หลายรอบด้วยแววตาอันเหน็บหนาว เขาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “ถอยออกไป”

จากนั้น เขาปล่อยผ้าม่านทั้งสองด้านลงมา เข้าไปด้านในคนเดียว

หลิวซื่อเหลียงยืนอยู่ข้างประตูห้องพักใจ

ห่างจากนั้นไม่ใกล้ไม่ไกล

หลังผ้าม่านเห็นเป็นเงาสลัว ทว่าพอจะเห็นเค้าโครงของคนได้