บทที่ 26

เฟิ่งจิ่วเหยียนค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมา สายตาเรียบเฉย ราวกับเป็นน้ำนิ่งที่ไม่มีคลื่นเลยแม้แต่น้อย

“ฝ่าบาท ก่อนหน้านี้หม่อมฉันพูดจาอวดดี ทำให้ฝ่าบาททรงกริ้ว ทบทวความผิดของตนเองมาตลอดทั้งวันทั้งคืน ไม่คู่ควรที่จะปรนนิบัติพระองค์จริง ๆ เพคะ”

ดวงตาของเซียวอวี้เย็นชาและล้ำลึก แอบซ่อนไปด้วยความอันตราย

“ฮองเฮาก็รู้ตัวเองดีนี่”

“เคลื่อนขบวน ไปตำหนักหลิงเซียว”

......

หลังจากฮ่องเต้เสด็จกลับ เหลียนซวงดูเหมือนกับทั้งร่างแตกสลาย ตัวอ่อนยวบเท้ามุมโต๊ะเอาไว้

“พระนาง บ่าวตกใจแย่แล้วเพคะ...”

เมื่อเห็นว่าไม่มีคนอื่นอยู่ด้วย เหลียนซวงกล่าวเตือนอย่างเป็นห่วง

“พระนาง ฝ่าบาทไม่ได้ทรงโปรดปรานนางสนมเจียง ท่านอยากให้นางทำลายความเป็นสนมคนโปรดเพียงผู้เดียวของหวงกุ้ยเฟย ก็จัดว่าล้มเหลว”

“ไม่เพียงแค่นี้ ท่านยังทำให้ฝ่าบาทไม่ทรงพอพระทัย ทั้งยังเกิดความบาดหมางกับหวงกุ้ยเฟย และนางสนมเจียงอีก สถานการณ์ของพวกเราจะไม่ยิ่งแย่ลงไปกว่าเดิมหรือเพคะ?”

เฟิ่งจิ่วเหยียนไม่คิดว่าล้มเหลว

นางกล่าวอย่างสุขุม

“นางสนมเจียงกับหวงกุ้ยเฟยสนิทกันมาก จะต้องได้รับผลประโยชน์เพราะอยู่ใกล้ชิดกัน หากฝ่าบาททรงมีใจให้กับนาง คงจะทรงโปรดปรานไปนานแล้ว”

“หา? ถ้าอย่างนั้นท่านทราบอยู่แล้วว่าฝ่าบาทไม่มีทางโปรดปรานนางสนมเจียง ยังจัดให้นางมารับใช้คืนนี้หรือเพคะ?”

เหลียนซวงนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้อีก “ท่านเองก็ทราบดีว่าฝ่าบาทไม่ทรงโปรด ถึงได้จงใจนำตัวนางส่งไปที่ตำหนักจื้อเฉินใช่หรือไม่เพคะ!”

แต่นางก็คิดไม่ตกจริง ๆ ว่าเหตุใดพระนางจึงทำเช่นนี้

เฟิ่งจิ่วเหยียนกล่าวช้า ๆ

“อยากจะได้ชัยชนะ ก็ต้องมีความอดทน ให้โอกาสศัตรูทำผิดพลาด”

“พระนาง...นี่มัน บ่าวโง่เขลา ไม่เข้าใจเพคะ”

เฟิ่งจิ่วเหยียนหันหน้ากลับไปมองนาง

“จู่ ๆ ให้ฝ่าบาทพระราชทานความเมตตาอย่างทั่วถึง เขาย่อมไม่มีทางทำตามอย่างแน่นอน”

“แทนที่จะรอให้เขาหาข้ออ้างไม่ทำ ไม่สู้กระตุ้นให้เขาเป็นฝ่ายกระทำผิดก่อน ขอเพียงแค่เขาไม่มีเหตุผล พวกเราก็จะเป็นฝ่ายที่ได้เปรียบ”

“เหมือนว่าบ่าวจะเข้าใจแล้ว แต่ก็เหมือนจะยังไม่เข้าใจเพคะ” เหลียนซวงเกาหัว ก่อนหน้านี้นางคิดว่าตนเองค่อนข้างหัวไว เหตุใดตอนนี้ถึงรู้สึกว่าหัวสมองทึ่ม ๆ กันนะ?

เฟิ่งจิ่วเหยียนกล่าว “ไม่เกินสามคืน ฝ่าบาทจะต้องไปหานางสนมเจียง ครั้งนี้ เขาไม่มีทางพูดกลับกลอกอีกเป็นแน่”

เหลียนซวงประหลาดใจเป็นอย่างยิ่ง

ฝ่าบาทจะทรงทำเช่นนี้จริง ๆ หรือ?

ยามราตรี

เฟิ่งจิ่วเหยียนไม่มีกะจิตกะใจที่จะนอนหลับอย่างสนิท

ทันทีที่นึกถึง‘องครักษ์’ที่ประลองมือกับนางสองครั้งเป็นฮ่องเต้เอง อีกทั้งฮ่องเต้ยังถูกพิษวารีสวรรค์ อารมณ์และจิตใจของนางจึงยุ่งเหยิงเล็กน้อย